19 maart 2010
Lees meer over het vorige land!
Na
372 dagen, 15.927 kilometer en 927 uren op het zadel staan we weer in
Hoorn. Euforie maakt even van ons meester: "We zijn weer thuis!!"
Nu, 12 dagen zijn we weer gewoon Remco en Petra in Nederland. Gek en vertrouwd. We lijken te willen doorgaan waar we een jaar geleden waren geeindigd. Dat gaat niet, daar zijn we niet meer. De baan waar we morgen heen willen gaan is weg, de auto waar we automatisch in willen stappen is weg, de katten waren nog even weg. Daarvoor in de plaats staan er vele dozen die schreeuwen om uitgepakt te worden en die wij vakkundig negeren. Wat moeten we in vredesnaam met 5 broeken? Waarom heb ik zoveel sieraden en make up? 60 televisiezenders en wat is internet weer snel!!! De vacaturesites worden langzaamaan weer bekeken, de eerste sollicitatiebrieven zijn de deur uit en het uitzendbureau is gebeld. Keuzes, keuzes, keuzes. Mannen aan de deur om het nieuwe glasvezel van KPN te promoten, supersnel en een 'must have'. Keuzes maken uit nieuwe telefoonabonnementen "Nou mevrouw, iedereen heeft tegenwoordig internet op zijn mobiele telefoon hoor!". "Waaat, ik wil alleen maar bellen en sms-en" "Nou, dan kunt u die telefoon beter niet nemen, die maakt namelijk automatisch contact met internet ongeacht of u het in uw abonnement heeft". "Maaar, maar....". "Weet u dan niet wat uw belgedrag is???". "Ehhhhh". "Denkt u eerst maar even goed na over een modelletje". "....."
In een jaar tijd lijk ik tien jaar ouder geworden... Waar zijn we in hemelsnaam beland??
Remco en ik proberen 'rustig' te acclimatiseren maar dat gaat niet. Ten eerste zit mijn persoontje niet zo in elkaar en ten tweede laat Nederland dat niet toe. Er moet uiteindelijk weer gewerkt worden, de rekeningen moeten betaald, alles gaat op tijd, de weekenden zijn ineens weer dubbel geboekt, het is koud... Het doet me zo denken aan een zin die ik ooit op een website van twee andere wereldfietsers heb gelezen: "12 maanden waren we helden en nu zijn we loosers zonder baan". Die raakt, de helden, dat waren we. Overal werden we verwelkomt met een zwaai, een lach en duizenden vragen. En nu? Loosers in een maatschappij waarin presteren zo ontzettend belangrijk is om iemand 'te zijn'. Ach ja, loosers met een berg aan ervaring, verhalen en mooie herinneringen die niemand ons afpakt.
Een jaar lang fietsen door 22 verschillende landen met haast evenzovele culturen is niet in 10 dagen in ons oude nieuwe leven in te passen. Onze nieuwe ideeen en denkbeelden, normen en waarden kunnen lastig voegen met de oude vertrouwde. Mijn hart is zoveel groter geworden, er zijn zoveel mensen naar binnen gewandeld die ik er nooit meer uitlaat en er kan nog veel meer bij. De plannen voor een nieuwe fietsvakantie zijn al gemaakt, we lezen sites van fietsers die we onderweg hebben leren kennen en nog steeds onderweg zijn, Pjotter in Amerika, Jan in Thailand, Sander in Laos, ....
Wij hebben een andere uitdaging, het vinden van een baan, ons weer thuis voelen in ons eigen huis en vanuit deze basis de verdere wereld ontdekken. Inclusief de wereld in ons eigen oude, vertrouwde, koude kikkerlandje Nederland.
Dan rest ons nog een woord aan jullie:
"Bedankt voor jullie aandacht, de vele lieve berichtjes, jullie steun en medeleven. Het heeft ons zó goed gedaan!"
Dankjulliewel namens ons en Suvadra!!!
Zijn jullie nieuwsgierig naar onze laatste belevenissen in Cambodia en onze laatste dagen in Thailand ?
Remco en Petra
P.S. Ohja, jullie zijn nog niet van ons af hoor! Het rekeningmummer voor Suvadra staat nog steeds open en een aantal sponsorbedragen moeten we nog ontvangen. En daarnaast nodigen we jullie graag een keer uit om met ons over onze reis te praten. Maar dat horen jullie nog!!! Tot snel!
Nu, 12 dagen zijn we weer gewoon Remco en Petra in Nederland. Gek en vertrouwd. We lijken te willen doorgaan waar we een jaar geleden waren geeindigd. Dat gaat niet, daar zijn we niet meer. De baan waar we morgen heen willen gaan is weg, de auto waar we automatisch in willen stappen is weg, de katten waren nog even weg. Daarvoor in de plaats staan er vele dozen die schreeuwen om uitgepakt te worden en die wij vakkundig negeren. Wat moeten we in vredesnaam met 5 broeken? Waarom heb ik zoveel sieraden en make up? 60 televisiezenders en wat is internet weer snel!!! De vacaturesites worden langzaamaan weer bekeken, de eerste sollicitatiebrieven zijn de deur uit en het uitzendbureau is gebeld. Keuzes, keuzes, keuzes. Mannen aan de deur om het nieuwe glasvezel van KPN te promoten, supersnel en een 'must have'. Keuzes maken uit nieuwe telefoonabonnementen "Nou mevrouw, iedereen heeft tegenwoordig internet op zijn mobiele telefoon hoor!". "Waaat, ik wil alleen maar bellen en sms-en" "Nou, dan kunt u die telefoon beter niet nemen, die maakt namelijk automatisch contact met internet ongeacht of u het in uw abonnement heeft". "Maaar, maar....". "Weet u dan niet wat uw belgedrag is???". "Ehhhhh". "Denkt u eerst maar even goed na over een modelletje". "....."
In een jaar tijd lijk ik tien jaar ouder geworden... Waar zijn we in hemelsnaam beland??
Remco en ik proberen 'rustig' te acclimatiseren maar dat gaat niet. Ten eerste zit mijn persoontje niet zo in elkaar en ten tweede laat Nederland dat niet toe. Er moet uiteindelijk weer gewerkt worden, de rekeningen moeten betaald, alles gaat op tijd, de weekenden zijn ineens weer dubbel geboekt, het is koud... Het doet me zo denken aan een zin die ik ooit op een website van twee andere wereldfietsers heb gelezen: "12 maanden waren we helden en nu zijn we loosers zonder baan". Die raakt, de helden, dat waren we. Overal werden we verwelkomt met een zwaai, een lach en duizenden vragen. En nu? Loosers in een maatschappij waarin presteren zo ontzettend belangrijk is om iemand 'te zijn'. Ach ja, loosers met een berg aan ervaring, verhalen en mooie herinneringen die niemand ons afpakt.
Een jaar lang fietsen door 22 verschillende landen met haast evenzovele culturen is niet in 10 dagen in ons oude nieuwe leven in te passen. Onze nieuwe ideeen en denkbeelden, normen en waarden kunnen lastig voegen met de oude vertrouwde. Mijn hart is zoveel groter geworden, er zijn zoveel mensen naar binnen gewandeld die ik er nooit meer uitlaat en er kan nog veel meer bij. De plannen voor een nieuwe fietsvakantie zijn al gemaakt, we lezen sites van fietsers die we onderweg hebben leren kennen en nog steeds onderweg zijn, Pjotter in Amerika, Jan in Thailand, Sander in Laos, ....
Wij hebben een andere uitdaging, het vinden van een baan, ons weer thuis voelen in ons eigen huis en vanuit deze basis de verdere wereld ontdekken. Inclusief de wereld in ons eigen oude, vertrouwde, koude kikkerlandje Nederland.
Dan rest ons nog een woord aan jullie:
"Bedankt voor jullie aandacht, de vele lieve berichtjes, jullie steun en medeleven. Het heeft ons zó goed gedaan!"
Dankjulliewel namens ons en Suvadra!!!
Zijn jullie nieuwsgierig naar onze laatste belevenissen in Cambodia en onze laatste dagen in Thailand ?
Remco en Petra
P.S. Ohja, jullie zijn nog niet van ons af hoor! Het rekeningmummer voor Suvadra staat nog steeds open en een aantal sponsorbedragen moeten we nog ontvangen. En daarnaast nodigen we jullie graag een keer uit om met ons over onze reis te praten. Maar dat horen jullie nog!!! Tot snel!
