Onderweg in bulgarije en griekenland

23 april 2009
Onze eerste mijlpaal is bereikt, na 3700 km zijn wij aangekomen in Istanbul!!! Jahoeeeee!!!! Daarover later meer, eerst fietsten we in Bulgarije en hadden we een bliksembezoek in Griekenland....

Zoals in het eerste verhaal hieronder beschreven verbleven we twee nachten in Sofia bij Sonya en haar zoon Valentin. Deze 'rustdag' heeft ons goed gedaan. Sonya is een zeer relaxte vrouw en we konden doen alsof we thuis waren. Ze was net naar dit appartement verhuisd en ons megadikke luchtbed stond midden in de woonkamer, omringt door dozen én onze tassen. Sonya is militair bij het Bulgaarse leger. Ze verzorgt alles rondom communicatie op de verschillende militaire Bulgaarse basissen. Zo heeft ze enkele jaren op de militaire basis van Bulgarije in Turkije gewoond en binnenkort wordt ze wellicht uitgezonden naar België of Duitsland. Haar zoon gaat iedere keer met haar mee wat hem tot een wijs jongetje met een uitstekende kennis van de Engelse taal heeft gemaakt. Sonya is afgelopen februari getrouwd met een Amerikaanse militair, hij is momenteel voor een jaar uitgezonden naar Irak. Ze vindt dit erg moeilijk, in Irak schijnt de sfeer zeer gespannen te zijn en ze hebben de afgelopen jaren steeds heen en weer gependeld hebben tussen Amerika, Bulgarije en Turkije. Een langere periode samen hebben ze nog niet gehad. Lang leve Skype maar het blijft allemaal verdomde ingewikkeld!!
In de ochtend doen we voornamelijk niets en in de middag gaan we met elkaar de stad in. Lekker eten, lekkere biertjes, de stad bekijken, ontmoetingen met andere mensen en andere couchsurfers. Een heerlijke middag in de stad, in de zon, op terrasjes met leuke gesprekken en veel lol.
De volgende ochtend fietsten we verder, vanwege de beperkte wegen fietsen we zelfs een stuk over de vluchtstrook van de snelweg om uit Sofia weg te komen. Eén voordeel, het asfalt is hier perfect, geen gaten, geen hobbels, geen auto's die je rakelings passeren, de vluchtstrook is namelijk goed onderhouden én breed genoeg! Via Novi Han, Ihtman, Kostenets en Belovo fietsen we naar Pazardzhik. We fietsen vandaag door een meer bosrijk gebied met veel 'Gipsy wijken', veel troep en veel gatenkaasasfalt. Op dit laatste asfalt fietsen we zelfs sneller dan de oude Opel Corsa, met Bulgaars kenteken en een landsticker A, die de gaten moet ontwijken. We zien hier veel auto's die een Bulgaars kenteken hebben maar andere landstickers zoals de A, de CH of de I door professionele import of anderzijds verkregen... Criminaliteit schijnt hier groot te zijn.
's Avonds overnachten we bij Radi en Vanja, 2 couch surfers die ons een bed aanbieden. Ze wonen in een klein appartement wat vol staat met oude meubels, boeken, glazen potten met zelf geplukte en gedroogde kruiden, wietplanten, bonen, erwten en andere biologisch verantwoorde levensmiddelen. Zij studeert Geschiedenis en Cultuur in Sofia en hij is een webdesigner. Het is een 'easy-going' stel en na een bord 'Polenta' met 'witte kaas' (lijkt op feta maar is  het niet) duiken we onder de wol en verlaten de volgende ochtend zoals afgesproken in alle stilte het huis.
Vandaag is het plan om naar  Haskovo te fietsen maar we komen niet verder dan Plovdiv. Via Sonya kunnen we hier overnachten bij Gery, een zeer vriendelijke vrouw met een lief hondje. Gery woont in het centrum en de ingang van haar flat is midden in een winkeltje. Fiets en alles door de winkel wat veel pret bij de winkeliers en ons oplevert. Met Gery bezoeken we de oude stad met zijn vele oude huizen, het Amphitheater, oude kerken, een moskee, een galerie en vele opgravingen. Volgens Gery wordt de stad wel eens klein Rome genoemd vanwege de vele oude archeologische vindplaatsen. Het is een mooie stad. Hier hoor ik voor het eerst de roep van de Moskee wat mij indrukwekkend in de oren klinkt. Enigzins treurig, melancholisch en op een bepaalde manier dwingend maar nu heb ik ook geen idee wat er gezongen wordt... Je kan er in ieder geval niet omheen! Gery maakt 's avonds voor ons een echte Bulgaarse specialiteit van filodeeg, witte kaas, zelfgemaakte yoghurt en een salade. Heerlijk! Voor de liefhebbers heb ik een Engelse site met het  recept!
Dinsdag 14 april zijn we uitgerust en goed opgeladen toe aan onze volgende trip richting Biser. We hebben vandaag geen mooie route. Hoewel het weer de afgelopen dagen prima is om in te fietsen (het is de afgelopen dagen een stuk koeler en de jassen zijn weer uit de tassen opgediept) hebben we de weg niet mee. Van Plovdiv richting de Griekse grens zijn geen alternatieve wegen dan de hoofdweg als je niet gigantisch wilt omrijden dus dit lijkt onze enige mogelijkheid. Zo fietsen we de gehele dag over de E80 die tot aan Harmani erg druk is maar daarna rustig wordt vanwege de paralel lopende snelweg. het landschap is enigzins heuvelachtig met weilanden en bossen. Wederom zien we veel Gipsy's, Zigeuners, Roma's of hoe ze ook genoemd worden. Volgens de mensen die we hierover spreken zijn er veel problemen rondom deze groep mensen. Ze lijken zich nergens wat van aan te trekken en laten al hun afval slingeren. Het lijkt ook of hun bouwvallige huizen zijn gebouwd op vuilnisbelten maar dit blijkt hun eigen afval. Af en toe verbranden ze het wat hele wijken in de rook zet. Verder trekken ze zich weinig aan van de regels van het land, zo gaan de kinderen over het algemeen niet naar school, maken ze hun eigen regels en handelen ze in 'zaakjes'. Als je ze één vinger geeft pakken ze je hele hand en verlangen ze steeds meer. De regering lijkt zich hier niet om te bekommeren wat het probleem laat bestaan, de volgende generatie groeit nu alweer op volgens de waarden en normen van de ouders en zo zal het geheel nog lang voortduren. Volgens Sonya wonen veel van deze mensen ook in het gebied waar we de eerste dagen doorheen zijn gefietst. Nu vinden we ons gevoel over de Bulgaren de eerste dagen dan ook meer verklaarbaar, ons gevoel bij deze groep mensen is niet goed, we zullen ze in ieder geval niet snel vertrouwen. Het is wel gek om dat te zeggen maar zo is het nu.
We vervolgen onze weg en 's avonds slaan we onze tent op bij een 'Engelse Camping'.
Na een goede nacht maken we ons gereed om vandaag twee grensovergangen te passeren; Bulgarije - Griekenland - Turkije. We verlaten Bulgarije bij het "Kapitan Petko Voyvoda Check-point" en doorkruizen Griekenland via een redelijk nieuwe weg om bij Kastanies de grens met Turkije over te gaan. Griekenland ziet er meteen anders uit, de huizen zijn geverfd en mensen werken in hun knappe tuintjes, het land is bewerkt en de weg is hartstikke glad. De grensovergang naar Turkije is enigzins lachwekkend. Zodra we Griekenland uit zijn en ons in 'niemandsland' bevinden zie je de Turkse militairen al staan. We mogen nergens foto's nemen en bij de grenshokjes moeten we de nummers 1 t/m 4 volgen. De numers staan bij verschillende loketten maar niet op volgorde. Bij het eerste loket (wat eigenlijk de derde is) moet je aangeven of je iets aan te geven hebt, bij het tweede (deze klopt) laat je je paspoort zien aan de politie die je vertelt dat je een visum nodig hebt (jaja, dat wisten wij ook wel) bij de derde (de eerste dus) koop je een visum voor 10 euro die je als sticker op je vinger geplakt krijgt. Deze sticker moet je weer geven aan de tweede, de politie, die hem in je paspoort plakt en er een stempel op drukt en vervolgens moet je hem bij loket 4 (deze klopt ook) laten controleren en gaat de slagboom naar Turkije voor je open. Dit alles terwijl er van twee kanten mensen komen, mensen die Turkije uitwillen en mensen die Turkije inwillen en er bestaat geen rij. Nouja, welkom in Azië, of eigenlijk zijn we nog in Europa!  Het is in ieder geval een leuke afwisseling tijdens het fietsen en na een half uur mogen we Turkije binnenfietsen....

Lees meer over Turkije op "Onderweg in Turkije".

In Bulgarije fietsen we naar Vidin, de eerste grotere plaats na de grensovergang. Het land voelt anders, de mensen voelen anders. Ze kijken ons aan maar het lijkt een doffe blik. Geen lachje, geen knikje, geen glans in de ogen. Het voelt niet welkom en niet betrouwbaar. We hopen dat ons eerste gevoel niet juist is en vinden een hotelletje in Vidin. Vidin is een grauwe stad, veel troep in de straten en oude vervallen huizen. Het stadscentrum ziet er vriendelijker uit en 's avonds na een wandeling aan de Donau en een terrasje voelen we ons beter in dit nieuwe land.
Vanuit Vidin volgen we de Donau nog een klein stukje, met een laatste blik op de machtige rivier verlaten we hem bij de plaats Archar. Via vele landweggetjes en kleine dorpjes fietsen we via Brusartsi naar Montana. Vandaag voelen we ons nog steeds niet echt prettig met de bevolking. Ze kijken ons aan maar reageren niet of nauwelijks op onze groet of zwaai. Jongeren en ouderen zitten bij elkaar, drinken bier en roepen ons dingen na die we niet verstaan en niet vriendelijk aanhoren. Wat mij betreft fietsen we zo snel mogelijk door Bulgarije! Tegelijkertijd denk ik: "Het kan toch niet zo zijn dat 2 landen die zo dicht naast elkaar liggen zo vreselijk verschillend zijn?". Naar gelang we meer richting het zuiden fietsen lijken de mensen te veranderen. We worden af en toe begroet en in de stad Montana worden we vriendelijk benaderd door een aantal mensen bij vragen van onze kant naar een telefooncel en een kamer. 's Avonds vinden we met hulp van een local een goedkoop hotelletje in Montana.
Na een goede nacht en een Bulgaars ontbijt van fetakaas (witte kaas, officieel mag ik het geen feta noemen), worst en witte toast vervolgen we onze weg naar Sofia. Hier hebben we afgesproken om te overnachten bij Sonya, een adres via Warmshowers.org. De tocht naar Sofia is fantastisch, we krijgen enigzins vertrouwen in het land en de mensen. De mensen reageren weer op een groet, ze groeten uit zichzelf en lachen naar ons als we voorbij komen. "Zie je", zeggen we tegen elkaar "de mensen hier zijn toch vriendelijk net als in andere landen!". We zijn wel enigzins opgelucht door deze constatering omdat we Bulgarije voorlopig nog niet uit zijn.Via plattelandsdorpjes fietsen we naar de Iskar rivier welke we stroomopwaarts volgen tot aan Sofia. We moeten een flinke bergrug op en dit is fantastisch! Wat een omgeving en wat een mooie natuur! Remco zegt zoals vaker dat dit zijn mooiste fietsdag is, het is erg leuk om hem zo te zien genieten van de mooie bergen, de superklimmetjes  en de geweldige afdalingen! (Remco heeft berekend dat we zeker 1500 hoogtemeters gemaakt hebben). Onderweg genieten we van de mensen, het land, de zon en zelfs de onweersbui die het land weer even afkoelt voor onze volgende klim. We zien Sofia in de verte liggen met daarachter enorme bergen met sneeuw op de toppen. Dit geeft een gevoel van onoverwinnelijkheid. Zo sterk dat ik Remco vraag waarom we überhaupt onze helm opmoeten bij de lange afdaling met flinke haarspeldbochten "Is dat nu echt nodig?", "Ja, Pee, dat is nodig, je bent niet onsterfelijk". Dit is inderdaad het gevoel zoals onsterfelijkheid in mijn beleving zou moeten voelen... Maar goed, de helm gaat op en na een flinke kuil die ik met mijn fietsje te laat zie weet ik weer dat ik tot het land der sterfelijken behoor. Dit besef wordt nog duidelijker als we de drukke stad Sofia binnenfietsen. Wat een verkeer, wat een ellende. Het zal nooit mijn hobby worden om steden in en uit te fietsen!! Iedere keer bij druk verkeer prevel ik weer enkele schietgebedjes en ga ik de regels na van de geleerde EHBO/ BHV. "Hoe zat het ook al weer met de Rautek om mensen uit auto's te halen? Eigen veiligheid eerst! En was het nu 12 om 2 met de reanimatie of was dat alweer veranderd naar 15 om 1 of 20 om 2 of of of...." Nouja, gelukkig belandden we veilig en wel  bij Sonya en haar zoon Valentin. Wederom lieve mensen en een goed ontvangst. We blijven hier 2 nachten zodat we Sofia kunnen bekijken. Nu eerst dit even uploaden op het net en dan gaan we gezamelijk de stad in!