Onderweg in cambodja

19 maart 2010

Lees meer over het vorige of volgende land!

Ondanks dat we alweer bijna 2 weken in ons koude en vertrouwde Nederland zijn hebben we natuurlijk nog wel wat te vertellen over ons avontuur in Cambodja!

Na het kleine dipje van het kwijtraken van onze spulletjes waren we weer heel blij toen een 'eerlijke rijstverkoper' onze paspoorten en fietssleutels had teruggevonden en naar de politie had gebracht. De rijstverkoper verwachtte natuurlijk wel een 'souvenir' in de vorm van 'some currency'. Deze konden we echt niet weigeren en zo heeft hoogstwaarschijnlijk ook de politieman een beetje meegedeeld in de buit van welgeteld 13 dollar die dat opleverde. 
Omdat we onze paspoorten weer terughadden zijn we als een razende naar de Britse Ambassade gegaan om het proces van de opgegeven gestolen paspoorten weer stop te zetten. Dankzij de burocratie in Cambodja, Bangkok, Nederland én het Chinese nieuwjaar was ons reisdocument nog niet geblokkeerd. Waar we de traagheid van bovenstaande een dag eerder nog vervloekten stonden we nu te juichen bij het nieuws! Dit betekende voor ons maar één ding: "Weg uit Phnom Penh! Op naar Ankor Wat!". Doordat we de tijd niet meer hadden te fietsen zijn we met de bus naar Siem Reap gegaan. De fietsen konden staand onderin het ruim en wij zaten lekker bovenin de bus. We werden er meteen weer aan herinnerd waarom we de bus niet fijn vinden: Heet, zweterig en 6 uur een klein huilend babytje die het ook veel te warm had achter ons. Wat geeft fietsen toch een rust en vrijheid!
In Siem Reap hebben we een guesthouse gezocht en hebben we diezelfde dag de zonsondergang bij Ankor Wat bekeken. Zo, dit gebouw is immens! Groot, oud en o zo mooi!
De volgende dag werden we nog meer overdonderd door al het moois wat de tempels rondom Ankor te bieden hebben. Oude stenen in de vorm van tempels, met gezichten, olifanten, pilaren, bomen die hun wortels letterlijk in de gebouwen hebben vastgezet. De kinderen die je continu van alles aanbieden voor 'maar' een dollar neem je dan  voor lief. Op de vragen of ze wel naar school gaan hebben ze mooie bijdehante opmerkingen en als je met een knipoog, een lach en een aardige dosis humor met deze kinderen praat maken ze je bezoek zelfs nog aangenamer!
Ach en al met al blijven we waarschijnlijk nuchtere (West)Friezen.  Na één dag tempels en wederom een mooie zonsondergang is de volgende oude tempel toch gewoon weer ' 'n berg ouwe stienen'. We hebben het dus bij één dag gelaten zodat we weer heerlijk op onze fiets konden stappen voor de laatste kilometers richting de grens van Thailand!
Dit kostte ons nog 2 mooie dagen. De eerste dag was helemaal geweldig. Met een gemiddelde van 25 kilometer per uur waren de 109 kilometers zo weggetrapt. Onderweg hadden we nog een paar leuke ontmoetingen met Cambodjanen maar ook met Sylvia uit Amerika die op een ligfiets 3-wieler, 'Mirtle the Turtle' de wereld overfietst.
De volgende dag fietsten we naar de grens en sloten we aan bij de lange rij voor de uitreisstempel. Daaaag Cambodja!!!

Lees verder op  "Onderweg in Thailand 2"

Nieuwsgierig naar de foto's van Cambodja? Kijk dan hier!

14 februari 2010

Statistisch gezien had het moeten gebeuren, gevoelsmatig zijn we boos!!! Onze tas met inhoud is verdwenen. Camera, paspoorten, geld, fietssleutels, herinneringen. Allemaal weg. Het idee dat onze spullen ergens op een kamertje in Phnom Penh liggen maakt ons boos. Wie zit er verdorie met zijn tengels aan onze spullen!!!
Na enkele dagen kunnen we het relativeren. Onze reis kan niet meer stuk, zelfs het stelen van onze bezittingen doet daar niets mee. Maar toch, al die mooie stempels in ons paspoort, de visitekaartjes van mensen die we zijn tegengekomen, mijn ketting die ik van lieve vrienden voor mijn 30ste verjaardag had gekregen in Turkije en had afgedaan omdat het slotje stuk was en ik bang was hem te verliezen...  De camera met  foto's van (godzijdank) maar enkele dagen. Wel van hele mooie dagen over onverharde weggetjes langs de Mekong met in de dorpen de liefste mensen en meest enthousiaste kinderen die je je kan wensen. Het zakmes dat we ten alle tijden en iedere dag hebben gebruikt om onszelf van een goed maal te voorzien. De fietsleutels die 15.500 kilometer door vreemde landen trouwe dienst bewezen. Herinneringen die van ons zijn en die iemand ons heeft afgepakt. Steeds zeggen we niet materialistisch te zijn maar deze spulletjes, die voor een ander niets waard zijn, kwijtraken raakt ons meer dan van te voren gedacht
.
Meerdere keren hebben we met elkaar de avond doorgenomen die anders liep dan anders. De gehele dag liep anders dan anders. Dit had ons minimaal alert moeten maken.
We fietsten die dag van Kompong Cham naar Phnom Penh samen met Daniella en Matthias, 2 zwitserse fietsers. Het was een mooie en gezellig dag en na ruim 100 km hebben we met elkaar een hotelletje gezocht in Phnom Penh. Het hotel zouden we afzonderlijk van elkaar nooit hebben uitgekozen. Het was groot, te groot en er liepen te veel personeelsleden en backpackers rond. We waren moe en besloten niet verder te zoeken en met elkaar te gaan eten.
Ik heb normaal gesproken nooit het geld in mijn tas. Deze keer was de geldbuidel echter erg vies en hadden we hem in de was gedaan. Voor het gemak had ik de overgebleven dollars en de Bath die we nog uit Thailand hadden in mijn portemonnee gedaan die we in Laos hadden gekocht. Ik heb normaal gesproken nooit de fietssleutels in mijn tas. Remco heeft die meestal in zijn broekzak. Waarom nu wel? Ik had nooit mijn kleine rode tasje met wat kleine herinneringen, visitekaartjes en  USB stick mee. Waarom nu wel?? Het mes heb ik normaal gesproken altijd in mijn broekzak...
We hebben heerlijk gegeten en met elkaar een aantal biertjes meester gemaakt in een restaurantje om de hoek. Voor het slapen gaan besloten we beneden in het restaurant van het hotel nog een biertje te doen. Fout. Of de tas nog aan de stoel hing of niet toen we naar boven gingen kunnen we niet met zekerheid zeggen. In de kamer kwamen we erachter dat hij weg was. Beneden was hij ook niet meer. WEG!!!
Tja, een aantal lange fietsdagen achter elkaar, gezelligheid, een paar biertjes, onvoorzichtigheid zo aan het einde van onze reis. Gewoon simpelweg één keer wat vergeten....
Vergeten leidt in dit geval tot een aaneenschakeling van burocratie. In NL kunnen we er wat van maar Cambodja doet hier niet aan onder!
Remco heeft 2 dagen besteed aan het verkrijgen van een politierapport. Hij heeft voet bij stuk gehouden door de hongerige en vermoeide politiemannen die om geld vroegen voor het rapport weten te zeggen dat hij niet mee doet aan die ellendige corruptie en hij heeft zijn geduld beoefent door 4 verschillende politieburo's af te lopen. Trots ben ik wel dat hij dit heeft gedaan!!
Er is geen Nederlandse Ambassade in Cambodja en daarom kunnen de Nederlandse burgers op de Britse Ambassade terugvallen. Zeer accuraat en vriendelijk worden we behandeld, fijn om even op 'Brits terrein' te zijn. De Britse Consul moet van de Nederlandse Ambassade in Bankok en zij moeten van gemeente Hoorn bevestigd krijgen dat we toch echt Nederlands burgers zijn. Dan mogen ze ons een Laissez Passer verschaffen voor 63 dollar p.p. en mogen we naar de dichtbijzijnde Nederlandse ambassade reizen. Maar niet voordat we nog een Exitvisum voor Cambodja hebben aangevraagd a 40 dollar p.p. en een Thais visum in ons nieuwe Laissez Passer hebben staan. We zitten nu in de wacht totdat gemeente Hoorn bevestiging stuurt aan Bangkok en Bangkok aan de Britse Ambassade in Phnom Penh. Daarna duurt het nog 3 werkdagen voor het Exitvisum en waarschijnlijk nog enkele dagen voor het Thaise Visum. Ons geduld wordt nog aardig op de proef gesteld!
Een dag na het gebeuren zijn we van hotel veranderd. De personeelsleden werkten absoluut niet mee en bejegenden ons op een vreemde manier. Het vertrouwen in dit hotel was volledig weg omdat de personeelsleden en de 'Nightgard' de enigen in het restaurant waren toen wij naar boven gingen. We willen niet beschuldigen, wel kregen  we een naar gevoel, temeer omdat ze ons afwijkend behandelden dan de dag ervoor en we meer verhalen van andere reizigers ter ore hebben gekregen. Ach, wat kan je doen?

We hebben inmiddels nog een kleine 2 weken en hopen de visa snel geregeld te krijgen zodat we met de bus naar Ankor Wat kunnen om deze indrukwekkende tempels uit het oude Khmertijdperk te kunnen bezoeken. Zoniet dan reizen we gelijk door naar Bankok waar we bij de Nederlandse Ambassade een noodpaspoort kunnen aanvragen om 25 februari gewoon op het vliegtuig naar Munchen te zitten.

Het fietsen zit er op en dat is best heel gek. We gaan nu niet meer van A naar B per fiets maar met de bus. Jammer dat we onze laatste kilometers niet op onze trouwe rossen kunnen afleggen. Daarentegen maken we nu ook weer heel wat mee. De Britse Ambassade hebben we van binnen gezien, we gaan nog met de Cambodjaanse Immigratie rond de tafel en we zullen nog bij de Thaise Ambassade binnen mogen kijken. Ahhh, en 'last but not least': We hebben er weer een verhaal bij ;-)

Zo zie je maar hoe een reis kan lopen, tot een week geleden vlekkeloos met alle controle in handen en nu overgeleverd aan de grillen van de wetshandhavers...

Tot snel!

P.S. Alsof het echt tijd is om naar huis te gaan: Onze EEE PC is officieel 'overleden'. De foto's van Cambodja en ons laatste verhaal zullen hoogstwaarschijnlijk vanuit Nederland afkomstig zijn!

Omhoog

7 februari 2010

Zo kennen we het weer. Dollartje hier voor de uitreisstempel aan de Lao zijde, dollartje daar voor de healthcheck in Cambodja, dollartje hier voor de man die ons visum in ons paspoort plakt, 23 dollar voor de man die afrekent en een extra dollar voor de administratiekosten. 27 Dollar p.p. verder en we staan in Cambodja!
Cambodja, ons laatste 'nieuwe' land van deze trip, het 22ste om precies te zijn. Met ruim 15.000 kilometer op de teller hebben we vandaag nog 17 dagen, nog 5 a 6 volle fietsdagen, een dagje met de boot en een bus-/treinrit in het verschiet voordat we Bankok uit vliegen voor een weekje 'cultuurschok en acclimatisatie' in Oostenrijk. Dat beloofd wat!
5 februari zijn we Cambodja binnengefietst en we zijn momenteel in Kratie. Kratie ligt langs de Mekong en er zwemmen hier vlakbij nog enkele bedreigde Irrawaddy dolfijnen, we hopen ze vanmiddag te kunnen spotten!
De voorgaande dagen waren anders. Anders dan Laos op een manier die we nog niet kunnen verklaren.
In onze vorige bezochtte stad Strung Treng liepen we aan het einde van de middag naar een tempel. Deze zien er anders uit dan in Laos of Thailand. Simpeler, meer puur en natuurlijk op een bepaalde manier. Op het terrein werden we aangesproken door een monnik. Meteen vuurt hij allerlei vragen op ons af: "Wie zijn jullie? Waar komen jullie vandaan? Waar gaan jullie heen?" Na vele antwoorden vertelt hij ons onder andere dat hij monnik is geworden omdat hij geen toekomst in zijn dorp had. Zijn beide ouders zijn gestorven in de oorlog en de enige manier voor hem om te kunnen studeren en een leefbaar leven te leiden was het Boeddhisme. Hij vertelt dat veel jonge monniken op deze manier met het 'monnikschap' in aaraking komen. Op mijn vraag hoe het dan zit met de vrouwen, blijven zij wel zonder ouders in de dorpen? Is het antwoord "Ja, zij kunnen geen monnik worden". Ook zegt hij er bij dat hij vrouwen niet aan mag raken... Op een bepaalde manier lijkt dit triest. Noodgedwongen kiest een jongen voor het leven als een monnik maar daar horen ook beperkingen bij. Beide opties lijken zo oneerlijk, zeker omdat we hebben gelezen hoe zeer het Cambodjaanse volk geleden heeft in de recentelijke en langere geschiedenis. Daar zullen we waarschijnlijk meer over lezen en meer van zien als we Phnom Phenn bezoeken.
Verder vertelt de jonge monnik dat hij Engelse les geeft op de gratis school die bij de tempel hoort en hij nodigt ons uit in zijn klas. Uiteindelijk belandden we voor een klas met beide een papier in ons handen en staan we zinnen voor te lezen die de leerlingen na moeten zeggen om de uitspraak van westerlingen te kunnen horen. Het was erg leuk om met de monnikken en de leerlingen te spreken en een kijkje te nemen in de 'Cambodjaanse schoolkeuken'!
Gister zijn we verder gefietst van Stung Treng naar Kratie, onze langste dag van onze trip: 7 uren en 51 minuten in het zadel en 146 kilometer verder. Het was een zware dag en we hebben afgelopen nacht heerlijk geslapen! 
Vandaag een rustdag en overmorgen verder naar de hoofdstad!

We hebben nog geen foto's, deze volgen later!

Wil je op de hoogte blijven van onze tocht laat dan hier je emailadres achter! Dan laten we je weten als we een nieuw bericht hebben geplaatst.