Onderweg in tsjechië en oostenrijk

We kwamen Praag 16 maart met de fiets op een 'overweldigende' plaats binnen. Voor ons doemde de enorme Kathedraal op en daarachter hadden we een fantastisch uitzicht over de stad. Even waren we sprakeloos, welkom in Praag! Praag bezit vele mooie gebouwen, kerken, kathedralen, vergezichten en mensen. Zelfs in het winterseizoen barst het van de toeristen. Volgens Remco, die eerder in de zomer Praag heeft bezocht, is het rustig. De laatste keer dat hij er was kon je over de hoofden lopen, mede daardoor blij dat we er nu zijn. De zon schijnt en zo ziet alles er prachtig uit. Beide zijn we niet zulke 'stadstoeristen', na een avond met Eva en vriendin Daniella in Praag en een stadswandeling van enkele uren de volgende dag vinden we het dan ook voldoende. Na een borrel met Eva en vriend Thomas in het plaatselijke kroegje keren we voldaan terug naar huis waarna we op 'onze' bank kruipen voor een korte nacht.
De volgende dag staan we tegelijkertijd met de zon op. Eva moest al vroeg naar een bespreking en zo zitten wij al om 7.00 uur in het koude zonnetje op de fiets. De drukte in Praag valt reuze mee als je Amsterdam gewent bent. Op ons dooie gemakkie fietsen we langs de Vitava (Moldau) Praag uit richting het zuiden. We volgende de 102 door Davle, Slapy en vervolgens de 119 naar Sedlcany. Het plan was om verder te gaan richting Cesky Krumbach, een oude renaissance stad welke we volgens Michal niet moesten missen. Onze benen zijn echter moe en hebben rust verdiend. In het weinig zeggende stadje Sedlancy vinden we een fietshostel en kunnen we blijven slapen. Die avond bezoeken we een ijshockey wedstrijd in de plaatselijke ijshal. IJshockey is in Tsjechie naast voetbal de populairste sport. Beiden weten we niet goed wat de precieze regels zijn. Na het zien van het spel besluiten we dat er weinig spelregels zijn, ze beuken wat, slaan met de puck, schelden elkaar uit en scoren regelmatig (later horen we dat de regels wel degelijk in grote en ingewikkelde getalen aanwezig zijn!). Het is in ieder geval erg leuk om te zien, en verstandig als we zijn moedigen we de plaatselijke partij aan. Met succes, ze winnen dik! Als we laat in de avond van de IJshal naar ons hostel lopen voelen we dat de voorspellingen voor komende week juist zijn: Kou en sneeuw tot en met zondag...
's Ochtends werden we niet uitgerust wakker, het hoofd was moe, de benen waren moe en tot 'overmaat van ramp' sneeuwde het buiten. Na weinig discussie besluiten we een dagje rust in te plannen. Daadwerkelijke rust want er is hier niets te doen. Aan de ene kant voelen we de 'rush' om door te willen gaan en aan de andere kant voelen we ook dat ons lichaam meer rust nodig heeft om te wennen aan dit andere leven. Het is lastig de wil met het lijf te vereenigen! Na dit bewust te worden kunnen we gelukkig wel genieten van een dagje helemaal niets, de weg wacht wel!
We besluiten de volgende dag niet richting het zuiden naar Cesky Krumbach te fietsen, dat komt nog wel een andere keer in een ander jaar. Het weer voorspeld weinig goeds en als we direct richting het zuiden gaan moeten we een paar flinke heuvels (en daarbijbehorende koude en sneeuw) over om in Oostenrijk te komen. Daarom kiezen we meer voor een zuidoostelijke route waar we de grote heuvels wat ontwijken. Ondanks de voorspellingen hebben we een fantastische dag. We hebben zon en sneeuw, het is zo mooi om door een wit landschap te fietsen! Als we nogmaals deze reis zouden maken zouden we er vanwege het weer en het openingsseizoen van campings misschien voor kiezen om half maart te vertrekken. Aan de andere kant... het is zo mooi om de sneeuw te zien, onderdeel te zijn van het landschap, de koude lucht in te ademen en het warme zonnetje te voelen. Daarnaast is het super om de tegenstrijdigheden van de overgang van winter naar lente te zien. In het dal zien we de krokussen al bloeien, op de heuvels komen er net groene puntjes uit de grond. In het dal zie je dat de mensen zich klaar maken voor het voorjaar. Zodra het zonnetje schijnt zijn de mensen in hun tuintjes bezig en vegen het split, wat ze in de winter tegen gladheid gebruiken, van de wegen. Op de heuvels moesten we echter afstappen en onze fiets een stukje voortduwen omdat er te weing split op de weg lag. Het was spiegelglad en onze zwaar beladen fietsen vonden geen grip, mijn schoenen overigens ook niet waardoor ik soms dwars op de  weg kwam te staan... Met het zonnetje in ons gezicht rijden we langs een skipiste waar we de skiers nog de berg zien afdalen. De ene vogel zingt nog mooier dan de andere en jagen elkaar na boven de weilanden. Mooi om de lente te zien komen. We belanden die nacht in Jindrichuv Hradec in een fijn pensionnetje.
Een dag later is het weer nog steeds fantastisch. Met de wind in de rug zeggen we Tsjechie: "Tot snel" en Oostenrijk: "Hier zijn we weer!". In dit gebied zijn we echter nog nooit geweest. Het is heuvelachtig en uitgestrekt. Door de uitgestrektheid (het lijkt enigzins op een hoogvlakte) kunnen we ver kijken, door de  zon en de sneeuw is dit erg mooi. Te lang stil staan om te kijken gaat echter niet, ondanks de zon is de wind nog koud en snel gaan we verder. Via Waidhofen vinden we in het dorp Göpfritz a.d. Wild een "Fremdenzimmer" en worden we gastvrij ontvangen in een warm huis. Er liggen nog bulten sneeuw in de straat maar vandaag is de lente begonnen! Dat voorspelt alleen maar goeds ;-)
Ik, Petra, heb nog niet veel fietservaring in de heuvels en de bergen. Tot voor kort was ik helemaal geen 'fietser'. Het gevoel wat ik echter bij deze heuvels (kleine bergen mag ik het wel noemen) voel is helemaal goed. Het klimmen voelt voldaan en het afdalen is overweldigend. Steeds doet het me denken aan het afdalen van een piste, de snelheid, de koude frisse wind, de zon. Ik zeg zelfs dezelfde dingen tegen mezelf als ik het een beetje spannend vind: "Ontspannen Pee, laat je maar glijden" en waar ik op de piste zeg dat ik mijn benen moet ontspannen en meer achterop moet gaan staan om de bobbels minder te voelen zo zeg ik met het fietsen dat ik wat meer op de pedalen moet gaan staan met de kont van het zadel vanwege hetzelfde euvel. Schreeuwde ik een week geleden nog tegen Remco: "Rem, zag je me? Ik ging 45 km per uur! Zo schreeuwde ik vandaag: "REM, REHEMMM!! IK FIETSE NEGENENVIJFTIG KOMMA VIER!!!" Natuurlijk weet hij dat, meestal gaat hij zelfs nog wat harder, maar vanuit mijn enthousiasme moet ik het gewoon even uitschreeuwen. Mijn fiets begint te wennen, de bagage begint te wennen, mijn benen worden sterker, ik krijg vertrouwen en voel me af en toe snel en vrij. Heerlijk!
Deze dag hadden we voornamelijk afdalingen richting de Donau en met de sterke wind in de rug fietsten we met een gemiddelde snelheid over de gehele dag van 22,3 per uur 105 km naar Klosterneuburg, een stadje vlak voor Wenen. De eerste 18 km naar Horn deden we in nog geen half uur!!!!. Super als het eventjes zo snel gaat met weinig kracht. Zeker als je je bedenkt dat we eerder deze week gemiddelden hadden van 17 km per uur... De Donau zien we voor het eerst in Tulln, vanaf hier volgen we hem tot aan Bulgarije. 
In Klosterneuburg zetten we onze tent op na de receptioniste ervan overtuigd te hebben dat we het echt niet koud gaan krijgen 's nachts. Koud was het inderdaad niet, toch geen oog dicht gedaan vanwege de sterke windvlagen. De volgende dag vraagt de receptioniste met een glimlach van oor tot oor en enige pretlichtjes in haar ogen of we niet weggewaaid zijn afgelopen nacht. Ze vertelde dat er een weerswaarschuwing was ivm windstoten van 90 km per uur. Geen vermaak zo groot als leedvermaak, daar hebben we even geen zin in! Stoer zeggen we heerlijk geslapen te hebben en nu vliegend naar Wenen gaan, de receptioniste beteuterd achterlatend. 
Wenen hebben we in sneltempo bekeken, zoals eerder gezegd zijn we niet echte stadtoeristen... Stadsbarbaren noemt Remco het. Toch kunnen we de mooie gebouwen wel waarderen, met de fiets scheuren we er langs, hier en daar een foto, concluderend dat Praag toch mooier was. Op naar Bratislava!
Vanuit Wenen vliegen we langs de Donau naar Petronell Carnuntum. Hier staan we bij een tennishal op een gesloten camping. We mogen gebruik maken van de kleedkamers van de sporthal. Wederom een nacht met sterke windvlagen. We lijken echter gewend en slapen deze nacht heerlijk!
Vandaag aangekomen in Bratislava. Een kleine maar zeer leuke stad. Vanavond slapen we bij Cynthia, wederom een adresje via Warmshowers.org!  

Lees meer op "Onderweg in Slowakije en Hongarije"

12 maart zijn we Tsjechië binnengefietst. We dachten in het grensstadje wel een pensionnetje te kunnen vinden. Helaas, de hele stad Asch bestaat uit pokerhollen en sexhotels. In beiden hadden we geen trek. In doorfietsen ook niet, de sneeuw werd dikker, de wind harder, de weg gladder, de (vracht)auto´s raasden met 100km per uur langs en het werd donker. Het eerste kleine beetje afzien en geloven dat heus alles goed komt was begonnen. Even gaf ik de mensen die ons onderweg voor gek verklaren gelijk: "Es ist doch kein Wetter zum Fahren, bist du denn ganz verrückt!!!" Na 20 kilometer  over de smalle vluchtstrook richting Cheb zijn we beland in een oud hotelletje. Weer warm en droog verbaas ik me over mijn eerdere gedachten: "Wij gek? Echt niet, dit is hartstikke leuk!" Morgen verder richting Praag, maar dit keer weer een overnachting via een 'warmshower'!
De volgende ochtend, vrijdag de 13de vertrokken we richting Cheb. Er is nog veel sextoerisme te zien en de weg is weinig bijzonder. Na Cheb wordt het mooi. We fietsen in het zonnetje en dalen flink, de sneeuw van de vorige dag is af en toe nog te zien maar deert ons niets. In Loket een klein dorpje met een enorm kasteel in het midden van de lus van de rivier, zijn we verbaasd om mijn eerste lekke band. Binnen enkele minuten is dit klusje geklaard en fietsen we via een fietsroute langs de Ohri naar Karlovy Vary.
Deze stad is werkelijk een aangename verrassing. We zijn via deze stad gegaan vanwege een 'Warm Shower' bij Michal en Martina. Zowel de stad als de mensen waren onze kleine omweg meer dan waard. We zijn wederom zeer gastvrij ontvangen in een groot huis aan de stadsrand en tevens de bosrand. Michal en Mia zijn van onze leeftijd en echte fietsfanaten, zo hebben ze afgelopen zomer nog een maand door Mongolie gefietst. We kregen een eigen kamer, een heerlijk bed en uiteraard een warme douche. Na een lekkere spaghetti, meerdere Tsjechische snabs en rum zijn we in een cafe beland waar we met hun vrienden een erg leuke avond hebben gehad. Ook al spreken wij geen Tsjechisch en sommige van de vrienden niet hun allerbeste Engels toch was niemand te beroerd om het te doen. Met handen, voeten, hulp van elkaar en een beetje alcohol kom je een heel eind! En voor 6 Euro voor 6 liter bier hoeven we het niet te laten (ach ja, we blijven Nederlanders he!). Voor het resultaat van 6 liter bier en een paar Tsjechische schnaps kun je het beter wel laten.
Al tijdens het eten hadden Michal en Martina gezegd dat we Karlovy Vary zeker moesten bezoeken vanwege de mooie architectuur en de medicinale hotsprings bordevol goede mineralen. Als we wilden mochten we nog een nacht blijven. Zo gezegd zo gedaan. De volgende dag zijn we gezamelijk per fiets door de stad gereden en hebbben we onze ogen uitgekeken. Fantastische gebouwen en hotsprings door het oude stadscentrum. Medicinale hotsprings wel te verstaan. De helft van de oude stad bestaat uit kuuroorden en zodoende krijgen mensen voorgeschreven dat ze 3 liter van het warme water moeten drinken gezamelijk met een speciaal dieet. Sommige hotels hebben via leidingen vanaf de bron hun eigen medicinale kraantjes. Het water dien je te drinken met een speciaal kruikje. Het lijkt een beetje op een gietertje. Zo koelt het water op de juiste manier af voordat het via de keel de maag bereikt. Uiteraard hebben we het water geprobeerd, niet met een speciaal kruikje maar met onze eigen kruikjes, plastic bidons! De temperatuur van het water, varierend van 57 tot 72 graden, schijnt ermee te maken te hebben dat de mineralen uit het water goed zijn voor de organen. Iedere tap en temperatuur zijn eigen specialisme. Het stinkt overigens niet omdat er geen sulfiet inzit, mijn favoriet was het overigens evengoed niet. Een weeïge warme smaak die lang in je mond blijft zitten. Maarja, als het helpt dan zal onze gezondheid geen mankementen gaan vertonen, beter kan toch niet? Nasdravja!
De volgende ochtend heeft Michal ons door de heuvels van Karlovy Vary geloosd na het afscheid zijn wij doorgefietst naar Kralovice. Nu een uitgestorven, levenloos stadje maar in de zomer moet het beslist meer leven hebben. De hele wereld ziet er overigens nog enigzins somber uit. Het weer is druilerig en de bossen zijn bruin. We fantaseren regelmatig over het voorjaar en hoe fantastisch de groene natuur hier in Tsjechie zal zijn. Absoluut een vakantie waard dit land! Wij zouden vanwege de natuur echter de lente/ zomer/ herfst aanbevelen maar vanwege het weinige toerisme de winter ;-)
In Tsjechie zijn vele campings maar momenteel nog allemaal gesloten. Voor wildkamperen vinden we het nog te nat en te koud dus een nachtje in warm `Penzion Katharina´ is niet verkeerd. Zeker niet omdat we morgen een lange dag hebben gepland naar Praag!
Via de rivier de Berounka zijn we na een dag van flinke heuvels en 102 km aangekomen in Praag. We konden terecht bij Eva, de zus van Martina. Ze woont in het centrum van Praag en we mogen 2 nachten gebruik maken van haar bank. Helemaal goed! Eva studeert "New Media" en ze is erg druk met het schrijven van haar eindstuk. Ik geloof dat ze nog zo'n 30 pagina's moet voor volgende week dus ze schiet lekker op... :-)  
Op dit moment zitten we in een cafe met draadloos internet, nog even de verhalen en foto's op het net en dan gaan we al het moois van Praag bekijken!

Tot horens, mails, sms's of ons volgende verhaal!