13 oktober 2009
De
weg blijft chaotisch en druk en toch hebben we ons in het verkeer
richting Varanassi staande weten te houden. Af en toe lijkt de weg wel
eenrichtingsverkeer waar wij in de tegenovergestede richting doorheen
proberen te rijden. Chaos alom.
Als we even stilstaan langs de kant van de weg wordt er over het algemeen alleen gestaard. Een "What's up?" van onze kant wekt meestal alleen verwarring. Ze hebben geen vragen en willen alleen staren naar die twee gekke witte mensen met een helm op hun kop. Als ik ze vertel dat die helm vanwege de "Grazy Indian, horning drivers" is verschijnt er veelal een lach op het gezicht en een begrijpend geknik. Op veel plekken langs de weg kan je motorhelmen kopen, ik heb er echter nog geen enkele klant gezien. Een enkele keer zien we een berijder met een helm terwijl de bijrijder zijn haren in de wind laat wapperen. Afgelopen week hebben we een aangereden vrouw langs de weg zien liggen, dood. Vele mensen, inclusief politie, eromheen en niemand die tot het besef komt dat de regels van het verkeer toch eens nageleefd moeten worden...
Door de benodigde concentratie in het verkeer en de warmte valt het ons zwaar om te fietsen. We hebben temperaturen tussen de 40 en 45 graden en een hoge vochtigheidsgraad. De 'locals' vertellen ons dat deze temperaturen niet normaal zijn voor de tijd van het jaar. In het ene land is de sneeuw niet 'gebruikelijk' en in het andere de warmte. Dat veranderd echter niets aan de kilometers die we moeten overbruggen naar Varanassi wat nog 6 fietsdagen van ons verwijderd ligt.
Qua weg hebben we 'geluk' we besluiten een grotere weg te nemen en dit blijkt een goede keuze. Een brede 4-baans weg met vluchtstrook! Het blijft druk maar er is in ieder geval meer plaats. Dit neemt overigens niet weg dat de gemiddelde Indier zich niets van de rijrichting aantrekt en ook niet van afval. We voeren regelmatig halsbrekende toeren uit om de tegemoetkomende trekker, fietser of Riksja te ontwijjken en de vluchtsrook ligt vol met afval, van plastic flessen tot en met rottend fruit en een enkele dode hond.
Dat de gemiddelde Indier het niet zo nauw neemt met de hygiene is overal te zien en te ruiken. In wegrestaurants ligt er geen andere 'vloerbedekkinng' dan klei of in luxegevallen beton, de tafels worden schoongemaakt met een zwart doekje en de afwas wordt gedaan in bruin water. De mensen spugen overal, dus ook 'binnen', hun speeksel met tabak uit en dan hebben we het nog niet eens over de (verbrandde) vuilnishopen die overal langs de weg liggen. Dode (aangereden) beesten laten ze rotten op de plek waar ze aangereden zijn en ik heb nog nooit zoveel mensen (voornamelijk kinderen en mannen) langs de weg zien plassen en poepen!
Tegenover deze, in mijn ogen, slechte hygienische omstandigheden zie je bij ieder wegrestaurantje mannen zichzelf wassen bij de waterpomp. Meestal dragen ze alleen een onderbroek en zepen ze hun lijven goed in en wassen ze hun eigen kleding. De tanden worden gepoetst door te kauwen op een takje en geknipt en geschoren wordt er langs de kant van de weg, een spiegel aan een boom met een stoel ervoor is 'de kapper'. Het is echt even wennen om de mannen hier rond te zien lopen in hun hemd en een doek om hun billen, alsof het de normaalste zaak van de wereld is. En dat is het ook in India.
We passeren vele kleine en grotere tempels voor de vele verschillende goden die de Hindu cultuur rijk is. Veelal zijn de tempels versierd met bloemenslingers en wierook. We zijn er niet achter waar al de verschillende goden en rituelen en festivals voor staan. Ook hierin zijn de Indiers zo veelzijdig!
De gehele dag zien we kleine reparaties aan fietsen, vrachtwagens of Riksja's. Het repareren gaat hier voornamelijk op 1 manier: met de hamer. Wonder boven wonder zie je enkele minuten later het voertuig weer verder kachelen. Repararaties met hamers zijn zeer effectief!!
India vinden we te druk om te camperen en daarom slapen we steeds in kleine hotelletjes langs de kant van de weg. Deze zijn over het algemeen redelijk schoon en we hebben veelal airconditioning of een ventilator. Als er elektriciteit is, dit valt menigmaal uit, soms is er dan een generator vaak ook niet. Als er geen generator is kunnen we een nacht verwachten van klamme warmte met musquito's rond ons oren en de bijbehorende jeukbulten de volgende dag... Reizen is niet altijd leuk! ;-)
Na zes fietsdagen en een rustdag in Allahabad komen we in het donker aan in Varanassi. Varanassi ligt aan de Ganges en is voor de Hindu's een heilige rivier, 'de moeder' zoals ze haar ook noemen. De twee dagen dat we in Varanassi zijn zien we een indrukwekkende chaos. Pelgrims vanuit heel India komen naar de rivier om de zonden van zich af te wassen voor een beter 'Karma' en vanuit heel India (en volgens sommigen de wereld) worden lijken naar de Ganges gebracht voor de traditionele lijkverbrandingen. Dit laatste heeft veel indruk op me gemaakt.
'Manikarnika Ghat' is de meest gebruikelijke verbrandingsplaats en als toerist mag je het geheel vanaf een hoger gelegen plaats aanschouwen.
De verbrandingen vinden plaats voor de ogen van god "Shiva", de god van de vernietiging. Shiva wordt 'de moeder' genoemd en zij wordt op vele plaatsen langs de Ganges in de tempels geeerd. Shiva heeft 3 'giften' gegeven om de lijkverbrandingen mogelijk te maken:
1. De lijkverbrandingen stinken niet (en dat is echt waar.)
2. Tijdens de Moeson/ een regenbui blijven de vuren aan.
3. Er hoeft niet gewacht te worden op droog brandhout, ook nat brandhout brandt.
Per dag worden hier 200 lichamen verbrand. De mannen uit de familie nemen het lijk mee voor een 'optocht' door de straten en geven de overledene een laatste bad in de Ganges. Vervolgens leggen zij de overledene op de zelf opgestapelde brandstapel. Ze halen alle kleden van het lichaam af en leggen er nog wat hout bovenop. Omdat 'Sandelwood' het meest dure hout is vanwege de goede verbranding en de geur willen de meeste mensen dit hout. De meeste mensen kunnen dit echter niet betalen en daarom strooien ze er zaagsel overheen van dit type hout en soms ook boter voor een betere verbranding. Vervolgens steekt een van de familieleden het vuur aan. Deze persoon is te herkennen aan zijn kaalgeschoren hoofd en witte kleding.
Na de verbranding krijgt de familie het 'sterkste' bot van de overledene om zelf in de Ganges te gooien. Bij de mannen is dat het borstbeen en bij de vrouwen het heupbot. De verdere as wordt door de 'werkers' onderzocht op sieraden welke zij mogen behouden als salaris. De as schuiven ze de Ganges in.
Vrouwen zijn over het algemeen niet bij de ceremonie aanwezig, zij zijn te emotioneel en beletten hierdoor de ziel van de overledene het lichaam te verlaten en 'naar boven' te gaan. Emoties uiten, wat in mijn ogen zeer bevrijdend kan werken wordt hier gezien als een 'last' voor de overledene. Ook is het in het verleden vaak voorgekomen dat de vrouw zich op de brandstapel stortte om samen met haar man te sterven. Om beide te voorkomen zijn vrouwen niet gewenst bij het laatste afscheid.
De verbrandingsceremonie is om de persoon te 'schonen' voor een goed karma zodat het als een goed persoon herboren kan worden. Als je je in je leven schoongewast hebt in de Ganges, overlijdt in Varanassi en wordt verbrand bij de Ganges heb je kans 'verlicht' te zijn en wordt je niet herboren maar heb je het geluk in de hemel te blijven. Zodoende zijn er meerdere Hospiceen langs de Ganges waar mensen hun dood afwachten en hopen op het geluk niet herboren te worden.
Niet iedereen mag overigens worden verbrand, er zijn 6 uitzonderingen.
1. Kinderen onder de 13: Zij zijn onschuldig en hoeven door het vuur niet 'geschoond' te worden.
2. Zwangere vrouwen: Het ongeboren kind is onschuldig.
3. Heilige mannen: Ook zij zijn al schoon.
4. Mensen met Lepra: Lepra is een straf van de moeder. Verbrand je de persoon met Lepra dan verbrand je de moeder.
5. Mensen gestorven door een beet van een Cobra: Een Cobra is de ketting van de moeder. Verbrand je de persoon dan verbrand je de moeder.
6. Dieren: Zij zijn heilig.
Wat ze met deze groep doen is in mijn ogen vrij 'barbaars' en onhygienisch. Deze mensen en dieren worden verzwaard met flinke stenen en midden in de Ganges 'gedropt'. Volgens de man die bovenstaande aan ons vertelde is dat geen probleem en is het in geen geval onhygienisch voor de mensen die baden en de was doen in de Ganges. "Zowiezo", zei hij, "wordt de Ganges ieder jaar 'schoon' door de Moesson die alles wegwast".
Nou goed, zo zijn alle gebruiken in ieder land anders. Het brengt wel mijn eigen ideeen over leven en dood, normen en waarden, goed en niet goed aan het wankelen. Door de reis wordt onze blik verruimd en dat is best fijn om te merken.
Vanuit Varanassi zijn we verder gegaan richting het Noorden. Ik heb het inmiddels helemaal gehad in India, de drukte, de vele mensen, het verkeer.... Fietsen in India is niet mijn ding! Gelukkig is Remco hier 'relaxter' in en helpt hij me regelmatig alles te relativeren zodat we weer een fietsdag verder kunnen. Ondanks dit razen we door het laatste deel India richting Nepal. We maken 3 dagen van boven de 100 kilometer en dan sta je 'ineens' voor de grens met Nepal!!!
Lees verder op "Onderweg in Nepal"
Incredible !ndiaAls we even stilstaan langs de kant van de weg wordt er over het algemeen alleen gestaard. Een "What's up?" van onze kant wekt meestal alleen verwarring. Ze hebben geen vragen en willen alleen staren naar die twee gekke witte mensen met een helm op hun kop. Als ik ze vertel dat die helm vanwege de "Grazy Indian, horning drivers" is verschijnt er veelal een lach op het gezicht en een begrijpend geknik. Op veel plekken langs de weg kan je motorhelmen kopen, ik heb er echter nog geen enkele klant gezien. Een enkele keer zien we een berijder met een helm terwijl de bijrijder zijn haren in de wind laat wapperen. Afgelopen week hebben we een aangereden vrouw langs de weg zien liggen, dood. Vele mensen, inclusief politie, eromheen en niemand die tot het besef komt dat de regels van het verkeer toch eens nageleefd moeten worden...
Door de benodigde concentratie in het verkeer en de warmte valt het ons zwaar om te fietsen. We hebben temperaturen tussen de 40 en 45 graden en een hoge vochtigheidsgraad. De 'locals' vertellen ons dat deze temperaturen niet normaal zijn voor de tijd van het jaar. In het ene land is de sneeuw niet 'gebruikelijk' en in het andere de warmte. Dat veranderd echter niets aan de kilometers die we moeten overbruggen naar Varanassi wat nog 6 fietsdagen van ons verwijderd ligt.
Qua weg hebben we 'geluk' we besluiten een grotere weg te nemen en dit blijkt een goede keuze. Een brede 4-baans weg met vluchtstrook! Het blijft druk maar er is in ieder geval meer plaats. Dit neemt overigens niet weg dat de gemiddelde Indier zich niets van de rijrichting aantrekt en ook niet van afval. We voeren regelmatig halsbrekende toeren uit om de tegemoetkomende trekker, fietser of Riksja te ontwijjken en de vluchtsrook ligt vol met afval, van plastic flessen tot en met rottend fruit en een enkele dode hond.
Dat de gemiddelde Indier het niet zo nauw neemt met de hygiene is overal te zien en te ruiken. In wegrestaurants ligt er geen andere 'vloerbedekkinng' dan klei of in luxegevallen beton, de tafels worden schoongemaakt met een zwart doekje en de afwas wordt gedaan in bruin water. De mensen spugen overal, dus ook 'binnen', hun speeksel met tabak uit en dan hebben we het nog niet eens over de (verbrandde) vuilnishopen die overal langs de weg liggen. Dode (aangereden) beesten laten ze rotten op de plek waar ze aangereden zijn en ik heb nog nooit zoveel mensen (voornamelijk kinderen en mannen) langs de weg zien plassen en poepen!
Tegenover deze, in mijn ogen, slechte hygienische omstandigheden zie je bij ieder wegrestaurantje mannen zichzelf wassen bij de waterpomp. Meestal dragen ze alleen een onderbroek en zepen ze hun lijven goed in en wassen ze hun eigen kleding. De tanden worden gepoetst door te kauwen op een takje en geknipt en geschoren wordt er langs de kant van de weg, een spiegel aan een boom met een stoel ervoor is 'de kapper'. Het is echt even wennen om de mannen hier rond te zien lopen in hun hemd en een doek om hun billen, alsof het de normaalste zaak van de wereld is. En dat is het ook in India.
We passeren vele kleine en grotere tempels voor de vele verschillende goden die de Hindu cultuur rijk is. Veelal zijn de tempels versierd met bloemenslingers en wierook. We zijn er niet achter waar al de verschillende goden en rituelen en festivals voor staan. Ook hierin zijn de Indiers zo veelzijdig!
De gehele dag zien we kleine reparaties aan fietsen, vrachtwagens of Riksja's. Het repareren gaat hier voornamelijk op 1 manier: met de hamer. Wonder boven wonder zie je enkele minuten later het voertuig weer verder kachelen. Repararaties met hamers zijn zeer effectief!!
India vinden we te druk om te camperen en daarom slapen we steeds in kleine hotelletjes langs de kant van de weg. Deze zijn over het algemeen redelijk schoon en we hebben veelal airconditioning of een ventilator. Als er elektriciteit is, dit valt menigmaal uit, soms is er dan een generator vaak ook niet. Als er geen generator is kunnen we een nacht verwachten van klamme warmte met musquito's rond ons oren en de bijbehorende jeukbulten de volgende dag... Reizen is niet altijd leuk! ;-)
Na zes fietsdagen en een rustdag in Allahabad komen we in het donker aan in Varanassi. Varanassi ligt aan de Ganges en is voor de Hindu's een heilige rivier, 'de moeder' zoals ze haar ook noemen. De twee dagen dat we in Varanassi zijn zien we een indrukwekkende chaos. Pelgrims vanuit heel India komen naar de rivier om de zonden van zich af te wassen voor een beter 'Karma' en vanuit heel India (en volgens sommigen de wereld) worden lijken naar de Ganges gebracht voor de traditionele lijkverbrandingen. Dit laatste heeft veel indruk op me gemaakt.
'Manikarnika Ghat' is de meest gebruikelijke verbrandingsplaats en als toerist mag je het geheel vanaf een hoger gelegen plaats aanschouwen.
De verbrandingen vinden plaats voor de ogen van god "Shiva", de god van de vernietiging. Shiva wordt 'de moeder' genoemd en zij wordt op vele plaatsen langs de Ganges in de tempels geeerd. Shiva heeft 3 'giften' gegeven om de lijkverbrandingen mogelijk te maken:
1. De lijkverbrandingen stinken niet (en dat is echt waar.)
2. Tijdens de Moeson/ een regenbui blijven de vuren aan.
3. Er hoeft niet gewacht te worden op droog brandhout, ook nat brandhout brandt.
Per dag worden hier 200 lichamen verbrand. De mannen uit de familie nemen het lijk mee voor een 'optocht' door de straten en geven de overledene een laatste bad in de Ganges. Vervolgens leggen zij de overledene op de zelf opgestapelde brandstapel. Ze halen alle kleden van het lichaam af en leggen er nog wat hout bovenop. Omdat 'Sandelwood' het meest dure hout is vanwege de goede verbranding en de geur willen de meeste mensen dit hout. De meeste mensen kunnen dit echter niet betalen en daarom strooien ze er zaagsel overheen van dit type hout en soms ook boter voor een betere verbranding. Vervolgens steekt een van de familieleden het vuur aan. Deze persoon is te herkennen aan zijn kaalgeschoren hoofd en witte kleding.
Na de verbranding krijgt de familie het 'sterkste' bot van de overledene om zelf in de Ganges te gooien. Bij de mannen is dat het borstbeen en bij de vrouwen het heupbot. De verdere as wordt door de 'werkers' onderzocht op sieraden welke zij mogen behouden als salaris. De as schuiven ze de Ganges in.
Vrouwen zijn over het algemeen niet bij de ceremonie aanwezig, zij zijn te emotioneel en beletten hierdoor de ziel van de overledene het lichaam te verlaten en 'naar boven' te gaan. Emoties uiten, wat in mijn ogen zeer bevrijdend kan werken wordt hier gezien als een 'last' voor de overledene. Ook is het in het verleden vaak voorgekomen dat de vrouw zich op de brandstapel stortte om samen met haar man te sterven. Om beide te voorkomen zijn vrouwen niet gewenst bij het laatste afscheid.
De verbrandingsceremonie is om de persoon te 'schonen' voor een goed karma zodat het als een goed persoon herboren kan worden. Als je je in je leven schoongewast hebt in de Ganges, overlijdt in Varanassi en wordt verbrand bij de Ganges heb je kans 'verlicht' te zijn en wordt je niet herboren maar heb je het geluk in de hemel te blijven. Zodoende zijn er meerdere Hospiceen langs de Ganges waar mensen hun dood afwachten en hopen op het geluk niet herboren te worden.
Niet iedereen mag overigens worden verbrand, er zijn 6 uitzonderingen.
1. Kinderen onder de 13: Zij zijn onschuldig en hoeven door het vuur niet 'geschoond' te worden.
2. Zwangere vrouwen: Het ongeboren kind is onschuldig.
3. Heilige mannen: Ook zij zijn al schoon.
4. Mensen met Lepra: Lepra is een straf van de moeder. Verbrand je de persoon met Lepra dan verbrand je de moeder.
5. Mensen gestorven door een beet van een Cobra: Een Cobra is de ketting van de moeder. Verbrand je de persoon dan verbrand je de moeder.
6. Dieren: Zij zijn heilig.
Wat ze met deze groep doen is in mijn ogen vrij 'barbaars' en onhygienisch. Deze mensen en dieren worden verzwaard met flinke stenen en midden in de Ganges 'gedropt'. Volgens de man die bovenstaande aan ons vertelde is dat geen probleem en is het in geen geval onhygienisch voor de mensen die baden en de was doen in de Ganges. "Zowiezo", zei hij, "wordt de Ganges ieder jaar 'schoon' door de Moesson die alles wegwast".
Nou goed, zo zijn alle gebruiken in ieder land anders. Het brengt wel mijn eigen ideeen over leven en dood, normen en waarden, goed en niet goed aan het wankelen. Door de reis wordt onze blik verruimd en dat is best fijn om te merken.
Vanuit Varanassi zijn we verder gegaan richting het Noorden. Ik heb het inmiddels helemaal gehad in India, de drukte, de vele mensen, het verkeer.... Fietsen in India is niet mijn ding! Gelukkig is Remco hier 'relaxter' in en helpt hij me regelmatig alles te relativeren zodat we weer een fietsdag verder kunnen. Ondanks dit razen we door het laatste deel India richting Nepal. We maken 3 dagen van boven de 100 kilometer en dan sta je 'ineens' voor de grens met Nepal!!!
Lees verder op "Onderweg in Nepal"
29 september 2009
"We
stoppen op een zandstrook aan de kant van de weg in een van de vele
dorpjes. Even een moment van rust en uit de rumoer van (fiets)riksja's,
(vracht)auto's, fietsers, brommers, paarden- en koeienkarren en een
slechte weg. Remco loopt naar de overkant om water bij een houten
stalletje te halen. Hij manouvreert zich
tussen het verkeer door wat zich toeterend door de verkeerchaos
een weg zoekt. Het stof
waait alle kanten op en kleeft aan mijn warme, plakkerige armen, benen
en gezicht. Schuin voor me liggen een aantal waterbuffels onder een
boom te herkauwen en daarnaast 
zie
ik enkele apen de weg oversteken.
Een hond en een heilige koe snuffelen gezamelijk aan het straatvuil. Er
komt een jongetje bij me staan. Hij kijkt me aan zonder iets te zeggen.
Al snel komen er nog een paar jongens bij, een jongen houdt
Remco zijn stuur met zijn hand vast, de ander buigt zich over de kaart.
Ze zeggen wat tegen elkaar zonder dat ik het versta. Er volgen meer
jongens en mannen en een enkel meisje. Allen kijken ze me aan zonder
iets te zeggen. "Namaste!" probeer ik nog. Schaapachtig lachen enkelen
me toe en kijken snel weg zodra ik ze aankijk. "Where is your country"
probeert een jongen. "The Netherlands" zeg ik "Do you live here in the
village?". "Yes" en hij kijkt weg en lacht tegen zijn vriendjes. De
groep om me heen wordt steeds groter en binnen de kortste keren zie ik
mij omringt door ruim 35 starende ogen van mooie en minder mooie
donkere Indiers. Enkelen richten de camera uit hun mobiele telefoons op
mij, ik hoor de cameraatjes klikken. Omgemakkelijk lachend kijk ik de
groep mensen om
mij heen in het rond en zie in mijn ooghoek Remco gelukkig aankomen.
"Hello!" roept hij vrolijk als hij zich door de menigte heenwurmt.
Gemompel en gelach is de respons. De water flessen legen we in onze
bidons. "Where can i leave the empty bottles?" "Just here" wordt mij
gezegd en de flessen worden uit mijn handen gepakt en op straat
gegooid. Met een "Bye, bye, namaste" lopen we met de fiets aan de
hand door de menigte. "Goodbye!!!" horen we achter ons als we op de
fiets stappen en wegfietsen. Welkom in Incredible !ndia. Welkom in een
totaal andere wereld
waarin wij vaak de toeristische attraktie zijn!"
...........................................
Dinsdag 22 september, 02.30, de piloot zet ons vliegtuig netjes aan de grond in Delhi. De meeste mensen staan al ongeduldig op en pakken hun tassen uit het bagagerek. Wij onervaren vliegers weten dat het meestal nog even duurt en wachten rustig af. "Laat de eerste dagen in India alles op je afkomen en wees geduldig" is ons vertelt. Na een vervelende incheck bij Uzbekistan Airlines in Bishkek waar we ons geduld niet konden bewaren (ze hebben ons op zeer onbeschofte toon 222 dollar afhandig gemaakt vanwege het overgewicht van de fietsen terwijl deze gratis zouden zijn "Pay or leave!") hebben we ons voorgenomen 'India op ons af te laten komen'.
Het is zover. We dalen de trap van het vliegtuig af en DOEFFFF..... De warme vochtige nachtlucht voelt als een klap in ons gezicht. We kijken elkaar aan met een veelzeggende blik "Als het snachts al zo warm en vochtig is, hoe overleven we een ritje met de fiets overdag?"
Om 5 uur hebben we de twee fietsen weer volledig in elkaar, drinken we nog een kopje koffie en wachten we tot het licht wordt om een plekje in Delhi te zoeken. Ik maak me wat druk over het fietsen in India en met name Delhi. De drukte van mensen, riksja's, fietsen, auto's, vrachtauto's en wat al niet meer. "In India ben je nooit alleen" hoor ik onze Poolse fietsvriend Piotr nog zeggen bij het afscheid in Bishkek. We zijn beide wat gespannen om de 'Indier' te leren kennen. Wat op het vliegveld gelukkig al opvalt is dat de mensen erg aardig en nieuwsgierig zijn. We hebben een groepje geinteresseerden om ons heen als we de fietsen in elkaar zetten en ook tijdens de koffie is het raak, "Wie zijn jullie, waar komen jullie vandaan en wat gaan jullie doen?". De serveerder spreekt met twee woorden en de service is super! Even voelen we ons wel verwend als we merken dat we dit stukje in de "Stan-landen" gemist hebben. Toch grappig om te merken dat we beiden gevoelig zijn voor goede service!
En dan is het licht... Rem staat te popelen om Delhi in te fietsen. Ik wil nog een kopje koffie...
Het is zover. Ik zeg tegen mezelf dat het achteraf altijd meevalt en denk aan de woorden van een oud collega: "Tob niet het komt altijd anders". We pakken de fietsen en lopen uit de koele aankomsthal de warmte van de ochtend in.
Nabij het vliegveld valt de drukte nog mee maar hoe dichter we bij het stadcentrum komen hoe drukker het wordt. Het is even wennen om links te rijden en na een ontbijtje bij, jaja, de Mc Donalds is de drukte ineens losgebarsten in Delhi. Zoals voorspeld: (Fiets)Riksja's, fietsers, auto's, bussen, voetgangers, koeienkarren, alles gaat door elkaar heen. En dat is misschien nog niet het ergste, er is een constant getoeter en gebel van iedereen die zijn snelste weg door het verkeer zoekt. De wet van de sterkste, of in dit geval de luidste, lijkt van toepassing.
Ik ben even helemaal afgeleid als ik in het park allemaal flinke apen zie! Die beesten lopen hier gewoon vrij rond in het park! Dit had ik me niet van te voren beseft, we zijn in India met vele andere dieren dan we gewend zijn! Maar mijn verbazing wordt snel afgestraft als een Riksja me luid toeterend binnendoor inhaalt. Concentreren na een slapeloze nacht en het zien van apen valt niet mee! Remco loodst ons gelukkig vrij snel naar de 'Main Bazaar', een straatje met vele winkeltjes en budgethotels.
We waren door de Lonley Planet al gewaarschuwd voor de vele 'Touts'; mensen die je naar een hotel of winkel willen brengen omdat zij dan commissie krijgen, we worden vele malen aangesproken en negeren lijkt het enige wat werkt om het heft in eigen hand te houden. We vinden een kamer in een hotelletje voor 500 roepies (70 Roepie is een Euro) met een tweepersoonsbed, douche, toilet, fan en flatscreentelevisie met 100 kanalen. Ach ja, je betaald wat maar dan heb je ook wat ;-)
De eerste dagen in India blijven we in Delhi. Even acclimatiseren in dit totaal andere land met zoveel nieuwe indrukken en een totaal andere temperatuur. Dat het land totaal anders is merk je meteen als je erdoorheen loopt of fietst.
Het verkeer is het eerste wat ons fietsend opvalt. Zoals ik hierboven al schreef is het verkeer enorm druk. Kruispunten staan regelmatig vast omdat iedereen tegelijk dezelfde weg wil inslaan. Regels lijken er niet te zijn, of in ieder geval kunnen wij ze nog niet ontdekken. Hier hebben we zeker 7 levens nodig, we zien vele deuken in de Riksja's en auto's, we hebben twee vrouwen uit een fietsriksja zien vallen, een auto een man zien aanrijden, een man een onbedoelde koprol uit een rijdende bus zien maken en kleine en iets grotere aanrijdingen tussen verschillende weggebruikers. Helmpje op dus hier in India....
Wandelen door de stad is een hele belevenis. We worden overweldigd door alle mooie en vaak felle kleuren die de vrouwen hier dragen en wat in de vele textielwinkeltjes hangt. De geuren zijn een mengeling van kruiden, wierook, straatvuil, bezwete lichamen en smog. De stoepen zijn er soms wel en soms niet of hebben gaten, scheuren, kuilen, geen putdeksels en noem maar op. Als ze er zijn worden ze meestal gebruikt voor de handel. Kleine winkeltjes, grotere kraampjes en kleedjes met te verkopen waar. Er wordt staal doorgeknipt in het 'staalstraatje' en kleding verkocht in het 'textiel straatje'. Mensen in winkeltjes en straatverkopers spreken je continue aan en proberen je aandacht te trekken. "Hello mister very cheap price, do you want to buy?", " Madame! Madame! You want Henna? Very cheap, 20 Roepies!". "Ohhh, you're from Nederland, do you want to smoke?" Een vriendelijk "No" of een grapje lijkt het enige wat helpt om ze van je af te houden.
Wat me meer tegenstaat zijn de vele daklozen en bedelaars. Vooral jonge meiden met een baby op hun arm die achter je aan blijven lopen met hun hand uitgestrekt. Of kinderen die aan je komen en geld vragen en als je niet oppast een hand in je zak hebben om het te pakken als ze het niet krijgen. Voor dit 'leed' moet ik echt een muurtje om mezelf heenbouwen. Als ik ze allemaal zou willen helpen zijn we failliet en is het leed nog lang niet over. Vooral een jongen staat nog in mijn geheugen gegrift:
"We zitten onder een ventilator aan de straatkant een koffie te drinken en kijken naar de chaos die zich op straat afspeelt. Het is nog vroeg en de vele winkeltjes openen hun deuren. We zeggen "No" en schudden ons hoofd als we een jonge vrouw met een gezich vol oude brandwonden en een baby op haar arm onze tafel tegemoet zien komen. We kijken een andere kant op en de vrouw loopt door en wij nemen nog een slok van onze koffie. Het straatleven komt steeds meer op gang en de straat wordt steeds drukker met mensen en verkeer. Een duidelijk ondervoedde jongen, vreselijk mager, uitpuilende, lege ogen zonder enige emotie, weing haar en afgedragen kleding komt voor ons tafeltje staan. Zijn ene hand rust op de tafel en met zijn andere wijst hij naar een kar waar ze verse limoenen uitpersen voor een ijskoud limoendrankje.
Hier breekt mijn hart, dit is toch verdomme niet te negeren?!
De restauranteigenaar zit achter ons en knikt naar de Limoenenman en de jongen loopt zo snel als hij kan naar de kar. Hij wijst naar de limoenen en de man perst er een aantal voor hem en doet het samen met ijs en water in een glas om direct op te drinken. De jongen wil het niet in een glas maar in een plastic zakje. Dit zakje knoopt hij dicht en hij bijt een hoekje van het zakje om het op te drinken. Een deel houdt hij over, voor later...."
De bedelende kinderen vind ik erg moeilijk te zien. Sommige kinderen zijn (met opzet) verminkt. Verbrandde gezichten, geamputeerde ledematen en jonge vrouwen gebruiken elkaars kinderen in de hoop dat ze meer geld ophalen. En uiteraard worden er veel zakken gerold door zowel kinderen als volwassenen om een beetje geld te hebben voor wat eten en drinken.
Dit slaat werkelijk alles. De hele stad ligt open, er worden stadia gebouwd, een metrolijn en de weg wordt gerepareerd voor de Common Welth Games. Miljarden gaan hier doorheen. Julia Roberts is in de stad voor opnames voor haar nieuwste film "Eat Pray, Love" en hele kloosters worden weken bezet gehouden voor de opnames zodat mensen niet kunnen bidden op hun vaste plek. En dan zoveel arme mensen die in barakken en tenten in de stad wonen of gewoon slapen op de stoep. Soms moet je letterlijk over de vieze, slecht uitziende mensen heenstappen. Wat een gekke scheve wereld. En het ergste vind ik nog dat ik er niets maar dan ook niets aan kan doen en dat ik net als andere toersiten "No, i don't have something for you" moet zeggen en vervolgens mijn hoofd omdraai en de kindertjes of jonge moeders aan mijn andere zijde negeer.
En ook al vind ik dit erg, ik weet ook dat de toeristen niet weg moeten blijven. Af en toe moet je alleen je hart even op slot zetten zodat er niemand naar binnen kan en je gewoon je weg kan gaan in dit geweldige, overweldigende en gevarieerde land. India heeft werkelijk waar twee gezichten.
We verbazen ons over haast alles hier. Over de (heilige) koeien en varkens die in de steegjes lopen en net als de honden eten van het straatafval. Over de hoeveelheid aan winkeltjes en handarbeid. Over een man met een gek fluitje die tegen een mand slaat en we ineens een Cobra zien oprijzen. Over het heerlijke eten en de verrukkelijke kruiden en geuren die we ruiken en proeven. Over de verscheidenheid van kleuren, de vrouwen in hun mooie kleding en Sari's. Over de verschillende godsdiensten en culturen. Over.....
Alles is zo anders dan bij ons!
Vanuit Delhi zijn we in 3 dagen naar Agra gefietst. We hebben ons vreselijk geiriteerd aan het drukke verkeer, er heerst een continue chaos en herrie en we worden menigmaal letterlijk van de weg gereden. De mensen die we onderweg tegenkomen zijn nieuwsgierig en blijven staren totdat je zelf de stilte verbreekt. Dan komen ze los en stellen duizenden vragen wat leuke ontmoetingen met zich meebrengt. De taal in dit gebied is Hindi maar velen spreken ook engels wat alles een stuk makkelijker maakt.
In Agra aangekomen hebben we een hotelletje gevonden, nog geen 70 meter van de beroemde Taj Mahal. Een Tombe (Unesco werelderfgoed) gebouwd uit liefde...
's Avonds drinken we met uitzicht op de "Taj" een biertje op een van de vele "rooftops" die Agra rijk is. Wat kan het leven toch mooi zijn...
Morgen (30 september) fietsen we verder richting Varanassi. Een pelgrimsoort aan de Ganges. Mocht het verkeer dusdanig druk en chaotisch blijven zoals de afgelopen fietsdagen dan nemen we wellicht een 'schortcut' naar Nepal. We zullen zien waar we volgende week uitgekomen zijn!!!
Jullie horen van ons!
Uiteraard hebben we ook foto's van Incredible !ndia op de site gezet! Nieuwsgierig? Klik hier.
Wil je op de hoogte blijven van onze tocht laat dan hier je emailadres achter! Dan laten we je weten als we een nieuw bericht hebben geplaatst.
zie
ik enkele apen de weg oversteken.
Een hond en een heilige koe snuffelen gezamelijk aan het straatvuil. Er
komt een jongetje bij me staan. Hij kijkt me aan zonder iets te zeggen.
Al snel komen er nog een paar jongens bij, een jongen houdt
Remco zijn stuur met zijn hand vast, de ander buigt zich over de kaart.
Ze zeggen wat tegen elkaar zonder dat ik het versta. Er volgen meer
jongens en mannen en een enkel meisje. Allen kijken ze me aan zonder
iets te zeggen. "Namaste!" probeer ik nog. Schaapachtig lachen enkelen
me toe en kijken snel weg zodra ik ze aankijk. "Where is your country"
probeert een jongen. "The Netherlands" zeg ik "Do you live here in the
village?". "Yes" en hij kijkt weg en lacht tegen zijn vriendjes. De
groep om me heen wordt steeds groter en binnen de kortste keren zie ik
mij omringt door ruim 35 starende ogen van mooie en minder mooie
donkere Indiers. Enkelen richten de camera uit hun mobiele telefoons op
mij, ik hoor de cameraatjes klikken. Omgemakkelijk lachend kijk ik de
groep mensen om
mij heen in het rond en zie in mijn ooghoek Remco gelukkig aankomen.
"Hello!" roept hij vrolijk als hij zich door de menigte heenwurmt.
Gemompel en gelach is de respons. De water flessen legen we in onze
bidons. "Where can i leave the empty bottles?" "Just here" wordt mij
gezegd en de flessen worden uit mijn handen gepakt en op straat
gegooid. Met een "Bye, bye, namaste" lopen we met de fiets aan de
hand door de menigte. "Goodbye!!!" horen we achter ons als we op de
fiets stappen en wegfietsen. Welkom in Incredible !ndia. Welkom in een
totaal andere wereld
waarin wij vaak de toeristische attraktie zijn!"...........................................
Dinsdag 22 september, 02.30, de piloot zet ons vliegtuig netjes aan de grond in Delhi. De meeste mensen staan al ongeduldig op en pakken hun tassen uit het bagagerek. Wij onervaren vliegers weten dat het meestal nog even duurt en wachten rustig af. "Laat de eerste dagen in India alles op je afkomen en wees geduldig" is ons vertelt. Na een vervelende incheck bij Uzbekistan Airlines in Bishkek waar we ons geduld niet konden bewaren (ze hebben ons op zeer onbeschofte toon 222 dollar afhandig gemaakt vanwege het overgewicht van de fietsen terwijl deze gratis zouden zijn "Pay or leave!") hebben we ons voorgenomen 'India op ons af te laten komen'.
Het is zover. We dalen de trap van het vliegtuig af en DOEFFFF..... De warme vochtige nachtlucht voelt als een klap in ons gezicht. We kijken elkaar aan met een veelzeggende blik "Als het snachts al zo warm en vochtig is, hoe overleven we een ritje met de fiets overdag?"
Om 5 uur hebben we de twee fietsen weer volledig in elkaar, drinken we nog een kopje koffie en wachten we tot het licht wordt om een plekje in Delhi te zoeken. Ik maak me wat druk over het fietsen in India en met name Delhi. De drukte van mensen, riksja's, fietsen, auto's, vrachtauto's en wat al niet meer. "In India ben je nooit alleen" hoor ik onze Poolse fietsvriend Piotr nog zeggen bij het afscheid in Bishkek. We zijn beide wat gespannen om de 'Indier' te leren kennen. Wat op het vliegveld gelukkig al opvalt is dat de mensen erg aardig en nieuwsgierig zijn. We hebben een groepje geinteresseerden om ons heen als we de fietsen in elkaar zetten en ook tijdens de koffie is het raak, "Wie zijn jullie, waar komen jullie vandaan en wat gaan jullie doen?". De serveerder spreekt met twee woorden en de service is super! Even voelen we ons wel verwend als we merken dat we dit stukje in de "Stan-landen" gemist hebben. Toch grappig om te merken dat we beiden gevoelig zijn voor goede service!
En dan is het licht... Rem staat te popelen om Delhi in te fietsen. Ik wil nog een kopje koffie...
Het is zover. Ik zeg tegen mezelf dat het achteraf altijd meevalt en denk aan de woorden van een oud collega: "Tob niet het komt altijd anders". We pakken de fietsen en lopen uit de koele aankomsthal de warmte van de ochtend in.
Nabij het vliegveld valt de drukte nog mee maar hoe dichter we bij het stadcentrum komen hoe drukker het wordt. Het is even wennen om links te rijden en na een ontbijtje bij, jaja, de Mc Donalds is de drukte ineens losgebarsten in Delhi. Zoals voorspeld: (Fiets)Riksja's, fietsers, auto's, bussen, voetgangers, koeienkarren, alles gaat door elkaar heen. En dat is misschien nog niet het ergste, er is een constant getoeter en gebel van iedereen die zijn snelste weg door het verkeer zoekt. De wet van de sterkste, of in dit geval de luidste, lijkt van toepassing.
Ik ben even helemaal afgeleid als ik in het park allemaal flinke apen zie! Die beesten lopen hier gewoon vrij rond in het park! Dit had ik me niet van te voren beseft, we zijn in India met vele andere dieren dan we gewend zijn! Maar mijn verbazing wordt snel afgestraft als een Riksja me luid toeterend binnendoor inhaalt. Concentreren na een slapeloze nacht en het zien van apen valt niet mee! Remco loodst ons gelukkig vrij snel naar de 'Main Bazaar', een straatje met vele winkeltjes en budgethotels.
We waren door de Lonley Planet al gewaarschuwd voor de vele 'Touts'; mensen die je naar een hotel of winkel willen brengen omdat zij dan commissie krijgen, we worden vele malen aangesproken en negeren lijkt het enige wat werkt om het heft in eigen hand te houden. We vinden een kamer in een hotelletje voor 500 roepies (70 Roepie is een Euro) met een tweepersoonsbed, douche, toilet, fan en flatscreentelevisie met 100 kanalen. Ach ja, je betaald wat maar dan heb je ook wat ;-)
De eerste dagen in India blijven we in Delhi. Even acclimatiseren in dit totaal andere land met zoveel nieuwe indrukken en een totaal andere temperatuur. Dat het land totaal anders is merk je meteen als je erdoorheen loopt of fietst.
Het verkeer is het eerste wat ons fietsend opvalt. Zoals ik hierboven al schreef is het verkeer enorm druk. Kruispunten staan regelmatig vast omdat iedereen tegelijk dezelfde weg wil inslaan. Regels lijken er niet te zijn, of in ieder geval kunnen wij ze nog niet ontdekken. Hier hebben we zeker 7 levens nodig, we zien vele deuken in de Riksja's en auto's, we hebben twee vrouwen uit een fietsriksja zien vallen, een auto een man zien aanrijden, een man een onbedoelde koprol uit een rijdende bus zien maken en kleine en iets grotere aanrijdingen tussen verschillende weggebruikers. Helmpje op dus hier in India....
Wandelen door de stad is een hele belevenis. We worden overweldigd door alle mooie en vaak felle kleuren die de vrouwen hier dragen en wat in de vele textielwinkeltjes hangt. De geuren zijn een mengeling van kruiden, wierook, straatvuil, bezwete lichamen en smog. De stoepen zijn er soms wel en soms niet of hebben gaten, scheuren, kuilen, geen putdeksels en noem maar op. Als ze er zijn worden ze meestal gebruikt voor de handel. Kleine winkeltjes, grotere kraampjes en kleedjes met te verkopen waar. Er wordt staal doorgeknipt in het 'staalstraatje' en kleding verkocht in het 'textiel straatje'. Mensen in winkeltjes en straatverkopers spreken je continue aan en proberen je aandacht te trekken. "Hello mister very cheap price, do you want to buy?", " Madame! Madame! You want Henna? Very cheap, 20 Roepies!". "Ohhh, you're from Nederland, do you want to smoke?" Een vriendelijk "No" of een grapje lijkt het enige wat helpt om ze van je af te houden.
Wat me meer tegenstaat zijn de vele daklozen en bedelaars. Vooral jonge meiden met een baby op hun arm die achter je aan blijven lopen met hun hand uitgestrekt. Of kinderen die aan je komen en geld vragen en als je niet oppast een hand in je zak hebben om het te pakken als ze het niet krijgen. Voor dit 'leed' moet ik echt een muurtje om mezelf heenbouwen. Als ik ze allemaal zou willen helpen zijn we failliet en is het leed nog lang niet over. Vooral een jongen staat nog in mijn geheugen gegrift:
"We zitten onder een ventilator aan de straatkant een koffie te drinken en kijken naar de chaos die zich op straat afspeelt. Het is nog vroeg en de vele winkeltjes openen hun deuren. We zeggen "No" en schudden ons hoofd als we een jonge vrouw met een gezich vol oude brandwonden en een baby op haar arm onze tafel tegemoet zien komen. We kijken een andere kant op en de vrouw loopt door en wij nemen nog een slok van onze koffie. Het straatleven komt steeds meer op gang en de straat wordt steeds drukker met mensen en verkeer. Een duidelijk ondervoedde jongen, vreselijk mager, uitpuilende, lege ogen zonder enige emotie, weing haar en afgedragen kleding komt voor ons tafeltje staan. Zijn ene hand rust op de tafel en met zijn andere wijst hij naar een kar waar ze verse limoenen uitpersen voor een ijskoud limoendrankje.
Hier breekt mijn hart, dit is toch verdomme niet te negeren?!
De restauranteigenaar zit achter ons en knikt naar de Limoenenman en de jongen loopt zo snel als hij kan naar de kar. Hij wijst naar de limoenen en de man perst er een aantal voor hem en doet het samen met ijs en water in een glas om direct op te drinken. De jongen wil het niet in een glas maar in een plastic zakje. Dit zakje knoopt hij dicht en hij bijt een hoekje van het zakje om het op te drinken. Een deel houdt hij over, voor later...."
De bedelende kinderen vind ik erg moeilijk te zien. Sommige kinderen zijn (met opzet) verminkt. Verbrandde gezichten, geamputeerde ledematen en jonge vrouwen gebruiken elkaars kinderen in de hoop dat ze meer geld ophalen. En uiteraard worden er veel zakken gerold door zowel kinderen als volwassenen om een beetje geld te hebben voor wat eten en drinken.
Dit slaat werkelijk alles. De hele stad ligt open, er worden stadia gebouwd, een metrolijn en de weg wordt gerepareerd voor de Common Welth Games. Miljarden gaan hier doorheen. Julia Roberts is in de stad voor opnames voor haar nieuwste film "Eat Pray, Love" en hele kloosters worden weken bezet gehouden voor de opnames zodat mensen niet kunnen bidden op hun vaste plek. En dan zoveel arme mensen die in barakken en tenten in de stad wonen of gewoon slapen op de stoep. Soms moet je letterlijk over de vieze, slecht uitziende mensen heenstappen. Wat een gekke scheve wereld. En het ergste vind ik nog dat ik er niets maar dan ook niets aan kan doen en dat ik net als andere toersiten "No, i don't have something for you" moet zeggen en vervolgens mijn hoofd omdraai en de kindertjes of jonge moeders aan mijn andere zijde negeer.
En ook al vind ik dit erg, ik weet ook dat de toeristen niet weg moeten blijven. Af en toe moet je alleen je hart even op slot zetten zodat er niemand naar binnen kan en je gewoon je weg kan gaan in dit geweldige, overweldigende en gevarieerde land. India heeft werkelijk waar twee gezichten.
We verbazen ons over haast alles hier. Over de (heilige) koeien en varkens die in de steegjes lopen en net als de honden eten van het straatafval. Over de hoeveelheid aan winkeltjes en handarbeid. Over een man met een gek fluitje die tegen een mand slaat en we ineens een Cobra zien oprijzen. Over het heerlijke eten en de verrukkelijke kruiden en geuren die we ruiken en proeven. Over de verscheidenheid van kleuren, de vrouwen in hun mooie kleding en Sari's. Over de verschillende godsdiensten en culturen. Over.....
Alles is zo anders dan bij ons!
Vanuit Delhi zijn we in 3 dagen naar Agra gefietst. We hebben ons vreselijk geiriteerd aan het drukke verkeer, er heerst een continue chaos en herrie en we worden menigmaal letterlijk van de weg gereden. De mensen die we onderweg tegenkomen zijn nieuwsgierig en blijven staren totdat je zelf de stilte verbreekt. Dan komen ze los en stellen duizenden vragen wat leuke ontmoetingen met zich meebrengt. De taal in dit gebied is Hindi maar velen spreken ook engels wat alles een stuk makkelijker maakt.
In Agra aangekomen hebben we een hotelletje gevonden, nog geen 70 meter van de beroemde Taj Mahal. Een Tombe (Unesco werelderfgoed) gebouwd uit liefde...
's Avonds drinken we met uitzicht op de "Taj" een biertje op een van de vele "rooftops" die Agra rijk is. Wat kan het leven toch mooi zijn...
Morgen (30 september) fietsen we verder richting Varanassi. Een pelgrimsoort aan de Ganges. Mocht het verkeer dusdanig druk en chaotisch blijven zoals de afgelopen fietsdagen dan nemen we wellicht een 'schortcut' naar Nepal. We zullen zien waar we volgende week uitgekomen zijn!!!
Jullie horen van ons!
Uiteraard hebben we ook foto's van Incredible !ndia op de site gezet! Nieuwsgierig? Klik hier.
Wil je op de hoogte blijven van onze tocht laat dan hier je emailadres achter! Dan laten we je weten als we een nieuw bericht hebben geplaatst.
