Onderweg in Iran

Eindelijk een verhaal over Iran. Het heeft even geduurd want waar moeten we ons verhaal beginnen over een land wat zoveel indrukken achterlaat, wat zo dichtbij komt en ook zo ver weg blijft, dat onze hoofden laat overlopen van alle verhalen waar we open voor staan... De controle over het World Wide Web is enorm, vele sites zijn geblokkeerd, we durven haast niet te schrijven hoe het ons vergaat in dit bijzondere land. Tegelijkertijd weten we het niet,  wat moeten we geloven, willen we het wel weten en moeten we een kant kiezen, moeten we oordelen over een land wat we net hebben leren kennen? Een land wat in de Westerse media negatief wordt neergezet maar waar de bewoners zo vriendelijk en gastvrij zijn. We horen alles aan, praten erover met elkaar en proberen van ons af te zetten wat de mensen zo graag aan ons willen vertellen: “De regering is goed, de regering is slecht, de verkiezingen zijn goed gegaan, de verkiezingen zijn gefraudeerd, we leven in een democratisch land, we leven in een dictatuur, de mensen kunnen meebeslissen, we zijn niet vrij. Freedom is meaningless, we hebben het goed in Iran. We vechten niet we vluchten.”
Paradoxen te over...

Omhoog

De Islamitische Republiek Iran
Iran is een enorm Islamitisch land, het geloof is de wet waar ieder zich aan dient te houden. In tegenstelling tot onze verwachting zijn de Moskeeën die we tot nu toe gezien hebben meer ingetogen en kleiner dan de enorme Moskeeën in Turkije met hun hoge minaretten. We horen de Azan hier minder dan in hun buurland en zien geen mensen op straat of in de bergen de Namas doen.
Het landschap wat we tijdens onze tocht zien is voornamelijk droog, haast woestijnachtig. Kale bergen steen en zand, als er in het dal een rivier stroomt zien we groen gras en enkele bomen. Áls er een rivier doorheen stroomt, vele rivieren zijn namelijk opgedroogd of middels kanalen omgelegd voor landbouwirrigatie. Volgens de bewoners komt het eerste doordat ze de afgelopen jaren slechte winters met weinig regen en sneeuw hebben gehad. Een groot probleem voor de verschillende regio's; geen water is geen voedsel. Wat betreft het tweede is er een keuze gemaakt door de regering om het water wat er is te gebruiken voor de landbouw. Zo waren we in Miyandoab, wat letterlijk “Tussen twee rivieren” betekent. De rivieren kun je echter geen rivier meer noemen, de kanalen leiden het water naar elders.
De mensen die we tegenkomen zijn vriendelijke en behulpzaam, na een korte afwachtende houding willen ze alles van ons weten. “Waar komen jullie vandaan, waar gaan jullie heen, wat vinden jullie van Iran, wat vinden jullie van de mensen?” We beseffen ons steeds meer dat ze in de kleine dorpen en steden nauwelijks Westerse toeristen voorbij zien komen, ook ben ik me bewust dat ik een van de eerste vrouwen, zoniet de eerste vrouw ben die ze voor hun neus langs zien fietsen. Vaak levert dit een glimlach, een uitbundige zwaai, geklap of een hand op hun hart op. Vooral dat laatste vind ik een mooi gebaar. De mensen toeteren nog enthousiaster dan in Turkije. Regelmatig steken er hoofden en armen uit het autoraam: “Welcome in Iran!! Thank you!! We love you!!”. De brommertjes scheuren ons joelend voorbij of keren nog eens terug om te zien 'wat' er fietst en om ons nogmaals te begroeten. Vaak ook blijven de auto's vlak naast ons rijden en vragen ze waar we vandaan komen, het achterliggende verkeer volkomen negerend. Of ze stoppen langs de kant van de weg en stoppen ons thee, koekjes, brood en frisdrank toe. Al meerdere keren keerden de gulle gevers na het weggaan terug, voor een fotootje. Haha, alsof ze na het wegrijdden tegen elkaar zeggen: “Dit gelooft de familie nooit, we hebben een foto nodig!”

We merken aan alle kanten dat we in een ander land zijn met andere gebruiken, andere gewoonten, een andere cultuur. Het meest zichtbaar is de straat. Op straat lopen vele vrouwen met een grote zwarte doek over hun hoofd en om hun lijf (Chador – in het Farsi/ Turks betekend dit tent). Geen handige doek als je het mij vraagt. Ze moeten hem altijd met de handen vasthouden of houden hem even vast met hun tanden als ze hun handen voor iets anders nodig hebben. De doek is in vele gevallen zwart en enigszins doorzichtig met mooie motiefjes. Omdat hij doorschijnend is zie je de contouren van de kleding erdoorheen. Soms valt hij even af of open en zie je de leuke kleding die ze eronder dragen. Veelal is dit een (spijker)broek met een mooi tuniek en een mooie gekleurde hoofddoek. Vrouwen die geen doek over hun kleding dragen zijn vaak geheel in het zwart met een soort van mantel en voorgevormde hoofddoek (Magne). Andere vooral jongere vrouwen zie je in meer getailleerde tunieken/ jassen (Manteaus), een (spijker)broek/ rok, veelal een gekleurde hoofddoek die een heel stuk haar aan de voorkant onbedekt laat en soms zeer opzichtige make-up. Persoonlijk geven wij onze voorkeur aan de laatste vrouwen, dit zal wel onze Westerse kijk op kleding zijn. Het liefste zouden we ieder zien met dat wat zij graag draagt. Hier lees je gelijk onze interpretatie, wie zegt dat ze dit niet graag dragen?

De winkels liggen naast Adisport, Fana en Supersony vol met (Westerse) merkproducten. Als je een maaltijd bij elkaar zoekt moet je veelal wel langs meerdere winkels voordat je alle ingrediënten hebt gevonden. Vers en gedroogd fruit is overal te krijgen en we ontdekken noten en kruiden die we nooit eerder hebben geproefd. De Amerikaanse vrachtwagen Mack rijdt hier veel over de wegen. De kledingwinkels hangen vol met korte rokjes, strakke shirtjes en gewaagde avondjurken. Sinds 3 jaar mogen de mensen een satelliet installeren, de mobiele telefonie is booming en het World Wide Web is gedeeltelijk toegankelijk in kleine internetcafé's. Sinds enige tijd mogen vrouwen een rijbewijs halen en zodoende een auto besturen, het besturen van een fiets of een brommer is echter alleen aan mannen toegezegt. Wel zitten de vrouwen, vaak met chador en al, achterop de brommer om zo snel van plaats A naar B te komen. 
Er zijn veel wetten en regels in het land, andere dan dat wij gewend zijn en die wij veelal niet begrijpen. Waarom zouden bijvoorbeeld jongens en meisjes gescheiden onderwijs krijgen en wie zegt dat het goed is dat de vrouwen achter in de bus en de mannen voor in de bus moeten plaatsnemen? Waarom moet je je als christen of ateïst ook volledig bedekken en is het in veel gevallen niet een voor-de-gek-houderij? De vrouwen lijken maatschappelijk minder vrij dan in Europa en dat is best lastig om te zien en nu zelfs een klein beetje te voelen.
De mensen volgen de regels en hopen zo hun leven te kunnen leven of ze proberen te studeren en een toekomst te creëren in het buitenland. We willen niet zeggen dat de mensen het niet goed hebben. Ze maken echt wel het beste van hun mogelijkheden. De mensen die werken zijn ons inziens harde werkers, hele velden graan worden met de hand geoogst en de winkels hebben ruime openingstijden. Karren vol met fruit en groente worden 's avonds door de straten gereden en aan de man gebracht. De Iraniers zijn echte buitenmensen, ze picknicken overal waar het maar kan met de hele
familie en/of vrienden bij elkaar. Ze maken tijd voor elkaar en veelal ziet het er gezellig uit. Veel mensen zien er in ons ogen ook gelukkig uit, ze hebben kinderen, kleinkinderen, stralen als ze met ons over hen praten en nemen de regels voor lief.
Dat jongeren naar het buitenland verlangen horen we vaker. Veel jongeren zijn goed opgeleid maar er zijn weinig banen in Iran. Het gevolg is een enorme werkloosheid en weinig tot geen kansen om een toekomst op te bouwen. Geen baan betekent geen inkomen betekent geen vrouw betekent geen kinderen betekent geen dromen betekent geen verwachtingen betekent teren op de zak van je ouders die het al niet breed hebben betekent geen toekomst... We hebben meerdere intelligente jongens gesproken die in Nederland zeker geen problemen zouden hebben een baan te vinden. Hier zijn ze echter werkloos, daar zit je dan als Bachelor of Master bij je ouders in het dorp. Hierdoor zoeken ze hun kansen, mogelijkheden, hun dromen en hun toekomst elders in de wereld. Ze hebben het er voor over om hun vaderland te verlaten. Visa krijgen om deze dromen waar te maken is echter zeer ingewikkeld.
Paradoxen te over in dit grote land.

Omhoog

Andere positie
Mijn positie als vrouw is hier anders dan in het Westen. Uiteraard wisten we dit maar nu voelen we dat het ons tegenstaat. Over het algemeen krijg ik van mannen geen hand en soms maken ze geen oogcontact, ze stellen vragen over mij aan Remco en lijken me hierdoor enigszins te negeren. Ook Remco vind de verschillende gewoonten soms vervelend, om dit te doorbreken stelt hij de vragen aan mij zodat ik antwoord kan geven en zo bij het gesprek betrokken raak. Als we eenmaal enige tijd persoonlijk contact hebben gehad zijn de mannen minder principieel en krijg ik de hand die ik zo prettig vind voor het maken van contact.
Natuurlijk weet ik dat het niet persoonlijk is, het zijn hier de regels, het geloof, de cultuur. Door de gebruiken die ze van jongs af aan leren is het een automatisme geworden. We merken wel dat de jongere generatie hier makkelijker mee omgaat.
Als vrouw ben ik verplicht om mijn haren te bedekken en lange kleding te dragen. Niet dat het fysieke een probleem is (alhoewel, het is hier aardig warm...) het is de plicht die ik moeilijk vind. Tevens mijn eigen reactie: Ik voel me bijna kaal als ik mijn hals niet heb bedekt en “Zit mijn hoofddoek nog goed?” Hoe zullen al die vrouwen hier het ervaren? Ze willen/ kunnen er weinig over kwijt: "We zijn eraan gewend" heb ik al meerdere keren gehoord.
Waar ik mij in de eerste dagen nog strikt hield aan de vrouwelijke plicht voel ik me nu soms aardig rebels. Zo zijn mijn sokken ingeruild voor blote voeten in mijn sandalen, mijn broek aan de onderkant iets opgerold, de donkere hoofddoek voor mijn lichte Buff tijdens het fietsen (waarbij een lekker windje langs mijn hals kan gaan), een lichtblauwe sjaal als we in een stadje zijn (waar de hals weer bedekt is) en laat ik fier de wind langs mijn opgestroopte onderarmen waaien. Ik heb het gevoel dat ik overal tegenin wil gaan en tevens weet dat dit juist zeer onverstandig is. Het zal mijn aard zijn: “Wie ben jij om te zeggen wat ik moet doen!”. Het is een groot verschil met onze eigen maatschappij en mijn eigen Westerse opvoeding.
Remco heeft inmiddels een grotere rol gekregen, hij wordt aangesproken op straat, hem worden de handen geschud, van hem wordt verwacht dat hij de dingen regelt. Het is vaak grappig als juist ik het dan doe. De neiging van sommige mannen is om tegen Remco verder te praten, niet voor lang want ik meng me makkelijk weer in het gesprek. Het gemak waarmee ik dat doe zonder me te schamen omdat dat wellicht niet 'hoort' en ik daardoor 'onbeschoft' zou zijn gaat steeds eenvoudiger. Wij moeten ons wel aanpassen maar een stukje van onze eigen cultuur mogen we best inbrengen! Enerzijds is het heerlijk als er een zwerm mannen om Remco en zijn fiets heenstaat en ik rustig toe kan kijken. Anderzijds denk ik dan: “Halloohooo, ik ben er ook nog!” Soms komt er dan na oogcontact en een lach een vrouw naar me toe die me de hand schud en die verlegen vraagt waar ik vandaan kom. Veelal is de taal echter een probleem en nemen we na enkele woorden alweer afscheid.
Ach ja, het is uiteindelijk wat je er zelf van maakt en hoe je er zelf over denkt. Als Westersen hebben we de vrijheid om verschillende houdingen uit te proberen, we zijn toch maar gewoon 'toerist'. We kunnen een probleem maken van alles wat we niet kennen en waar we het niet mee eens zijn maar dat willen en kunnen we niet. Dat is het fijne, spannende een soms moeilijke aspect van reizen. We willen het land, de cultuur en de gebruiken in al zijn facetten leren kennen. Het is interessant om te merken hoe we hier zelf mee om gaan en wat het met ons doet. Door gesprekken met de mensen uit dit land veranderen wij onze mening, onze ideeën, onze gedachten. We hoeven niet alles te begrijpen en zijn het zeker niet met alles eens, dat is prima.

Omhoog

De route en ons bijbehorend verhaal
Vanuit Dogubayazit zijn we na een laatste blik op een bewolkte Mount Ararat en de kleine herdertjes bijna letterlijk van ons af slaand zeer makkelijk de grens met Iran gepasseerd. Eerst werden we naar een dokter geleid die van zijn briefje de Engelse tekst oplas dat we onze handen regelmatig moeten wassen en naar een dokter moeten gaan als we ziek zijn in verband met de Mexicaanse griep. Daarna naar de Politie die een stempel in ons paspoort zette, dan nog even langs de douane die vroeg wat er in de tassen zat en dat was alles. Welcome to the Islamic Republic Iran! 
Nog even geld wisselen bij de grens en we zijn ineens miljonair (1 Euro is ongeveer 1300 Toman ofwel 13000 Rial. Vraag ons én de Iranezen niet waarom maar de prijzen worden in Toman genoemd terwijl er met Rial wordt betaald). Ik snap even helemaal niets van alle wisseltrucs maar gelukkig houdt Remco het hoofd koel en heeft hij een gunstige wisselkoers geregeld.

Onze eerste stop is in Maku waar we in een goedkoop hotelletje slapen. Hier horen we dat er twee dagen voor ons drie Nederlanders en een Zwitser richting Tabris zijn vertrokken. Later ontdekken we hun website (www.cycling2tibet.org), jaja, ook in dit land zijn we met meerderen!
Vanuit Maku vervolgen we onze weg via Shot, Qarah Ziya oddin en Marand naar Tabris. In Tabris nemen we een dagje rust. Even alle indrukken in laten werken, de grootste bazaar van de wereld bezoeken en de beroemde blauwe Moskee. Ook zien we in Tabris de eerste 'verkiezingsgekte'. Vele jongeren grijpen de kans om voor de verkiezingen het kleine beetje vrijheid wat ze nu wordt gegeven uit te buiten om hun verkiezingskandidaat te promoten. 's Avonds is Tabris van de jongeren die luid toeterend in auto's of op brommertjes door de straten razen met posters van hun kandidaat, of de kleuren van hun partij uit het raam. Hier is de meerderheid voor Hossein Mousavi. Hij komt ook uit de regio Azerbeidzjan en de mensen staan vierkant achter hem. Later na een gesprekken met Iranezen horen we over de moeilijkheden in het land, de nek-aan-nek-race tussen de twee presidentkandidaten Mahmoud Ahmadinejad en Hossein Mousavi, de wens onder vele jongeren om als land te veranderen en de verdeeldheid onder de bevolking. De mensen gaan er vanuit dat hun Mousavi zal winnen en dat alles zal veranderen, beter zal worden.
Ons plan was om vanuit Tabris naar Teheran te fietsen, ons beiden gevoel wil echter naar het zuiden. De wegen naar Teheran lijken ons erg druk en we zijn door meerdere fietsers geadviseerd Teheran niet in te fietsen en te vermijden als we er niets hoeven te doen. Nu moeten wij wel langs Teheran voor ons Oezbeekse Visum, dan gaan we liever heen en weer met de bus. We besluiten zodoende ons gevoel te volgen en vervolgen onze weg richting Esfahan.
Vanuit Tabris bezoeken we eerst Kandovan. Een dorp waar de mensen in rotsen wonen, eigenlijk de Iraanse variant van het Turkse Cappadochia. Zeer indrukwekkende en bijzondere plaats, dat mensen zo wonen is voor ons haast onbegrijpelijk. Een zwaar leven lijk het ons (zie foto's). Kandovan is tevens een favoriete picknickplaats voor de stadsmensen uit Tabris, overal in het picknick gebied staan kleine tentjes waar de families in zitten en relaxen op de vrije vrijdag. Tevens is vandaag de dag van de verkiezingen en velen ervaren dit als een bijzondere dag die met familie besteed moet worden. Wij worden uitgenodigd in de tent door een lieve familie en drinken thee, eten zonnebloempitten en proberen wat met elkaar te praten. Ze nodigen ons zelfs uit om naar Tabris te komen om te blijven slapen. Helaas slaan we dit af, voor ons betekend het naast een leuke avond vele kilometers (en hoogtemeters) terugfietsen en we willen juist door naar het Zuiden!
Zodoende vervolgen wij na Kandovan onze weg langs Ajabshir waar we een gekke ontmoeting hebben met een Iraanse man. De man sprak zeer gebrekkig Engels maar wist ons te vertellen dat het guesthouse te duur was (4 euro p.p.) waardoor hij ons uitnodigde bij hem te overnachten. De man nodigde ons uit maar bracht ons naar het huis van een vriend. De vriend ging weg en de man bereidde een heerlijk maaltijd bestaande uit rijst en kip. De vrouw van de heer des huizes bleef bij haar grootouders slapen en later die avond kwamen er meerdere mannen langs. Waaronder een leraar engels, de vice burgemeester en zijn broer en een buurjongen. We hebben deze avond over van alles en nog wat gepraat maar de rode lijn was de politiek. Best ingewikkeld als je neutraal wilt blijven met je mening. We hebben hier gelukkig eerlijk over kunnen zijn. Wij sliepen die nacht in 'the masterbedroom' en de man en zijn vriend sliepen in de woonkamer op de grond. Na een heerlijke nacht werden we de volgende ochtend, na vele excuses, voor het ontbijt de deur uitgezet, er was immers geen vrouw in huis (behalve ik) die dat kon bereiden. Haha, volgens ons was hij het zat dat de communicatie zo moeilijk verliep. Dat is ook lastig als je elkaars taal niet spreekt!
Na Ajabshir fietsen we verder door een kaal berggebied naar Miyandoab en Shahin Desh. We hoopten na Miyandoab een rustigere weg te treffen omdat we de hoofdweg verlieten en een kleinere weg zouden volgen. Dit bleek niet geheel het geval. De weg is smaller, er is geen vluchtsrook waar we gebruik van kunnen maken en de Iranezen rijden flink door. De Iranezen hebben een rijstijl van hard rijden, veel toeteren, ze keren regelmatig op de weg, rijden achteruit of tegen het verkeer in. Op kruispunten lijken er geen regels te bestaan, ze rijden allemaal tegelijk en de 'wet van de sterkste' is wat volgt. Op 2-baans wegen rijden ze gerust met z'n 3-en naast elkaar en als ze ons inhalen kan het zo zijn dat ze zelf ook worden ingehaald en dat we ditzelfe zien bij het tegemoetkomende verkeer. De voetgangers, fietsers en vele brommertjes navigeren hier tussendoor. Extra opletten voor ons dus! 
In tegenstelling tot onze verwachting zijn de wegen die we tot nu toe hebben bereden flink druk. Af en toe is er kilometerslang geen dorp of stad te bekennen maar de (vracht)auto's blijven langsrazen. Kleinere wegen kiezen lukt niet, deze zijn er niet, gaan niet in de richting die wij op willen of zijn niet doorlopend. 
In een klein dorpje werden we rond 12.00 uur aangesproken door een goed Engels sprekende jongeman die vroeg of we wat wilde drinken. De jongeman blijkt Engelse leraar te zijn en wil van alles van ons weten. Na eerst even op een stoepje te hebben gezeten met zo'n 20 man om ons heen werden we voor de lunch uitgenodigd bij een Iraanse familie, ook hier was de leraar engels aanwezig. Het was een heerlijke lunch van rijst met rundvlees en we hebben een zeer prettig gesprek gehad waarin alles van Iran en Nederland werd uitgewisseld. Fijn deze openheid! Na de nodige foto's, cadeautjes en een warm afscheid vervolgen we onze weg.

We merken onder de mensen steeds meer spanningen. Gesprekken gaan over de verkiezingen, over de onrust in het land en regelmatig wordt onze mening gevraagd. Ook horen we meerdere malen dat mensen ons niet kunnen uitnodigen omdat het van de politie niet schijnt te mogen. Mensen lijken bang voor de mogelijke gevolgen. Zelf worden we meerdere keren gecontroleerd door politie in burger. En de mensen waarmee we spreken worden volgens ons onheus bejegend door deze burgerpolitie. We vinden het niet leuk, natuurlijk hoeven we ons er niets van aan te trekken 'het is niet onze strijd, niet ons land' maar door de contacten met de mensen trekken wij het ons wel aan. We voelen ons hulpeloos dat we niets voor de mensen kunnen betekenen behalve een luisterend oor. Wel voelen we een conflict in onszelf want willen we het allemaal wel weten? Gelukkig kunnen we er met elkaar goed over praten, we willen niet toegeven aan de gevoelde intimidatie en fietsen verder richting Esfahan.

Na Shahin Dezh wordt de weg gelukkig rustiger en fietsen we via Takab naar Bijar. De bergen zijn ruiger met hun rotspunten waar we tegen aankijken en hoger, wat de klimmentjes zwaarder maakt. Ook de wind maakt het ons niet makkelijk, hij is hard en ik word voor het eerst in mijn herrinnering van de weg geblazen. De donkere wolken liegen er niet om en even horen we flinke donderklappen. Gelukkig zijn we de storm voor en zitten we in een veilig onderkomen als de storm losbarst. Internet en de telefonie liggen plat vanwege de onrust na de presidentsverkiezing dus we hebben tijd genoeg voor het lezen van een boekje. Dit bevalt zo goed dat we besluiten in Bijar een dagje rust te nemen van alle verhalen, alle indrukken en de pittige fietstochtjes. We slapen lekker uit en struinen door de straten van Bijar zonder steeds aangesproken te worden. Het maakt echt uit of je als toerist met of zonder fiets met bepakking onderweg bent. We kunnen ons nu iets anoniemer door de straten voortbewegen.
De volgende dag rijden we verder naar Qorveh waar we de hele dag uitnodigingen om ons oren krijgen. Zo zitten we rond 14.00 uur met 20 mannen in een theehuis, drinken we om 16.00 uur sap bij een man met Spina Bifida, zijn vrouwen en kinderen en liggen we 's avonds in een vreemd bed bij een lieve familie die ons uitnodigde voor het diner, een wandeling door het park en een slaapplek.
Na een warm afscheid de volgende ochtend fietsen we over een drukke, smalle, saaie (alhoewel, het is af en toe flink spannend) weg richting Hamadan. Hamadan is een leuke kleine stad waar we wel wat langer zouden willen blijven. We hebben echter ook onze uitnodigingsbrief binnen gekregen voor ons Oezbeekse visum. Het visum kunnen we met de brief aanvragen bij het Oezbeekse consulaat in Teheran. Eigenlijk willen we niet naar Teheran vanwege de onrust maar als we verder willen zullen we wel moeten! We besluiten met de bus naar Karaj, een kleine stad naast Teheran te gaan. We nemen de fietsen mee zodat we niet perse terug hoeven naar Hamadan want onze plannen veranderen met de dag.
In Karaj slapen we via warmshowers.org bij een jong stel. Vanuit Karaj vertrekken we de volgende ochtend zonder fietsen met de metro en de taxi naar het Oezbeekse consulaat in het noordelijke deel van de stad. Hier is het rustig, wel worden we gewaarschuwd dat er smiddags een demonstratie is gepland op een bepaald plein. Als het goed is komen we daar niet dus dat is voor ons geen probleem. Het Oezbeekse visum is binnen 10 minuten geregeld en samen met Coen en Maaike die we tegenkomen bij het consulaat (zij reizen met het openbaarvervoer de wereld rond) springen we in de taxi naar het Turkmeense consulaat. Hier geven we binnen 1 minuut een kopie van ons paspoort af en horen we dat we het transitvisum na 5 a 6 dagen in Masshad af kunnen halen. Zo makkelijk kan het niet gaan.... We zien het wel in Masshad!
Om 14.00 uur hebben we afgesproken met Arsa en haar zus. Arsa schrijft al 20 jaar met Ed, een vriend van de ouders van Remco die in Denemarken woont. Ed en Arsa hebben elkaar nog nooit ontmoet, alleen via de post en later via de email. De laatste jaren dat ze hebben geprobeerd elkaar te ontmoeten zijn de visa steeds over en weer afgewezen. Het is gek om te beseffen dat wij Arsa nu gaan ontmoeten terwijl Ed dat zo graag zou willen. Om 14.10 uur zijn we bij de afgesproken plek in het noorden van Teheran. Bedankt Ed voor het voorstellen aan elkaar, wat een leuke vrouwen! Veel aandacht, gezelligheid en warmte. Met Arsa en haar zus (sorry! Ze heeft een zeer ingewikkelde naam voor ons...) wandelen we rond, drinken we wat in een café, bezoeken we een ander park en eten we pizza. Eigenlijk zijn de middag en avond te kort om het over alles te hebben en helaas hebben wij ervoor gekozen om de volgende dag naar Esfahan te gaan met de bus. Ze brengen ons vanwege de onrust naar een veilig metrostaion vanwaar we eenvoudig Karaj kunnen bereiken. Vanuit de auto zien we de enorme hoeveelheden zwaar bewapende politie op straat . Best provocerend zo...
Weet wel dat jullie in Nederland waarschijnlijk de ergste beelden van de verschillende demonstraties te zien krijgen. De domonstraties zijn over het algemeen gesitueerd in bepaalde wijken of op bepaalde kruispunten in Teheran. Als je deze punten ontwijkt en ervoor zorgt dat je niet onverhoopt in een demonstratie of andere samenscholing terechtkomt is het prima. Teheran is een stad van 12 miljoen mensen en zij lopen niet allemaal mee in de demonstraties, hoogstens enkele honderden/ duizenden. Hierdoor zijn vele wijken wel veilig en merken we in die wijken weinig tot niets van de onrust. Het enige wat we wel merken is dat er een 'spanning' hangt. Iedereen lijkt in afwachting van wat er nog komen gaat en niemand weet wat dat is...
In Karaj lopen we om 22.00 uur van de metro naar het gastadres. We horen mensen roepen vanuit hun tuinen en vanaf hun balkonnetjes “Allah Akbar”, “Allah Akbar”, “Allah Akbar” (Allah (god) is groot). Vrij indrukwekkend om dit op dit tijdstip in een donker Karaj te horen.

De volgende ochtend vertrekken we vroeg met de bus naar Esfahan waar we nu nog steeds zijn. Zoals hierboven ook omschreven veranderen onoze plannen met de dag, zoniet met het uur. Waar we twee dagen geleden nog onzeker waren of we een visumverlenging zouden krijgen hebben we nu een visum in onze zak tot en met 27 juli. Dit betekend dat ons eerste plan om met de bus nar Masshad te gaan alweer is veranderd in: "We willen alles fietsen". Ook zouden we in Oezbekistan onze verdere visa halen, dit blijkt echter niet handig omdat de hoofdstad Tashkent nogal een omweg is en in deze stad schijnen visa aanvragen een ramp te zijn. Ons Oezbekistanvisa gaat al 1 juli in terwijl we dan ook nog in Iran mogen zijn... 
Door  gesprekken met andere fietsers weten we dat het waarschijnlijk mogelijk is ons Oezbeeks visum uit te stellen, dit maakt het voor ons mogelijk dat we Iran kunnen doorfietsen. Ook schijnen de visa's voor Tajikistan, Kirgizië en China makkelijker te verkrijgen in Teheran. We besluiten daarom om zaterdagnacht met de nachtbus naar Teheran te gaan. Zondagochtend (dat is hier een werkdag)  stellen we ons Oezbeekse visum uit en indien dat naar wens verloopt vragen we onze overige visa hier ook aan. In de middag gaan we dan met de bus terug naar ons fietseindpunt Hamadan vanwaar we maandag verder fietsen naar het Oosten. Het betekend wel dat we daarna nog 1 a 2 keer even op en neer moeten met de bus naar Teheran om de visa daadwerkelijk in het paspoort te krijgen. We hebben andere fietsreizigers gesproken die dit zo doen en het lijkt een goede manier om lekker te fietsen, visa aan te vragen en niet in de hoofdstad te hoeven zijn. Alleen enkele keren in de ochtend maar dat lijkt vooralsnog geen probleem, de straten zijn dan rustig.

We willen nogmaals benadrukken dat het ons goed vergaat. Iran is een interessant land met een goede bevolking. De beelden die via het nieuws verspreid worden zien wij niet, we zoeken het niet op en de plaatsen die wij bezoeken zijn veilig. Er zijn hier nog steeds veel toeristen, we spreken met Zwitsers, Japanners, Belgen, Canadezen, Duitsers, Nederlanders en zelfs een man uit Tobego. We worden goed op de hoogte gehouden door de Nederlandse ambassade en door jullie in Nederland. Bedankt voor dat, we waarderen het erg. 
Omdat we ons nog geen moment onveilig hebben gevoeld in Iran hebben we besloten de komende 3 weken nog door het land te fietsen. We genieten van wat het land en de bevolking ons te bieden heeft. Ook deze zeer vervelende periode hoort bij het land. Soms is het moeilijk om alles aan te horen en vaak zijn we dankbaar dat de mensen ons vertrouwen en dat we kunnen luisteren naar hun leuke en minder leuke verhalen. Mocht het gevaarlijk worden voor ons westerlingen dan nemen we het eerste vliegtuig/ de bus naar een buurland. 
Ik merk aan alle kanten dat ik familie en vrienden gerust wil stellen, het is echt niet zo gevaarlijk als wordt vertelt op het nieuws en we doen voorzichtig!

Jullie horen weer van ons!!