Onderweg in Kirgizie

Kirgizie, het land van Yurts, jaks, paarden en sneeuw!!
16 september 2009

Na een makkelijke grensovergang staan we met twee benen en een fiets in Kirgizie! Het zonnetje schijnt nog steeds en de wind is flink tegen als we naar het eerste dorp Sary Tash fietsen. Sary Tash is een groot dorp en het ziet er vele malen vriendelijker uit dan het laatste dorp, Murghab, wat we enkele dagen geleden uitfietsen. Een paar mannen spreken ons aan, ze zijn erg vriendelijk maar hebben duidelijk een aantal glaasjes teveel op. Kirgizie heeft net als voorgaande landen een hoge werkloosheid en een groot probleem met alcoholgebruik (Wodka en bier). We slapen onze 'eerste nacht'  in een "guesthouse" op de grond en krijgen een avondmaal van soep met uien, aardappels, wortels en schapenvlees. Inmiddels zijn we al aardig gewend aan 'slapen op de grond' en aan soep met uien, aardappels, wortels en schapenvlees...

De volgende dag fietsen we over enkele stoffige passen langs de Chineze wegwerkers richting Osh. Ook hier werken de Chinezen flink aan de weg. Was het in Tadzjikistan om een gekochte goudmijn af te betalen zo is het in Kirgizie om ervoor te zorgen dat de enorme Chinese vrachtwagens in de toekomst goed en snel hun goederen naar Centraal Asie kunnen importeren. Ondanks dat  de Chinezen de wegen vele malen beter maken is het tot ongenoegen van de eigen bevolking. De  werkloosheid in het land is hoog en nu 'pikken' de Chinezen ook nog deze banen in. Dit is zeker begrijpelijk, waarom doen de Kirgizen dit niet zelf, eventueel onder leiding van goede Chineze wegwerkers?
De Chinezen werken hard maar helaas voor ons is de weg nog niet klaar, het asvalt hebben ze eraf gehaald waardoor er een zand- en gravelweg overblijft, pittig om te fietsen!

Het landschap is mooi, anders dan de afgelopen weken: Groener, en het valt meteen op dat er vele jaks en paarden lopen. Deze laatste hebben we al heel lang niet meer in een land gezien! Waar de herders vanaf Turkije op ezels achter hun kudden schapen 'aanhobbelden' zo zien we de Kirgizen op hun paarden als ware amazones de (grotere) kuddes over de vlakten leiden. Het is mooi om de mensen letterlijk zo dichtbij en met de natuur hun werk te zien doen. Overal in het landschap zien we Yurts en van die Pipiwagens (huifkarren/ woontrailers) waarin de mensen tijdens de zomermaanden in hoger gelegen gebied wonen om hun kuddes te kunnen laten grazen.

Op het moment dat we het fietsen zat zijn voor die dag fietsen we een klein dorpje binnen. Een vrouw die daar toevallig loopt nodigt ons uit voor thee en, mazzelkonten die we zijn, ze hebben achter het huis een fantastisch grasveld waar ons tentje een nachtje mag staan!
De volgende ochtend is het bewolkt, grauw en koud. Wederom wordt ons duidelijk dat we in een ander land zijn met een beduidend ander klimaat dan het Pamirgebergte. Gelukkig verdwijnen de wolken naarmate de ochtend vordert en fietsen we weer in het zonnetje. Na een leuke ontmoeting met 'de fietsjunks' (Ellen en Elmar www.fietsjunks.nl) die richting Tadzjikistan fietsen vervolgen wij onze weg richting Osh. Helaas redden we Osh vandaag nog niet en zetten we onze tent op in een klein dorpje halverwege een bergpas. Eerst staan we op een veldje in het dorp, een dorpeling is het daar achter niet mee eens: "Veel te gevaarlijk!!" Op zijn erf heeft hij een klein stukje gras en dit vind hij een beter idee. Ons maakt het weinig uit maar na aandringen van de man verplaatsen we de tent naar zijn erf. Die avond helpt Remco hem en zijn dochter nog even met hooien en ziet hij voor het eerst 'live' hoe een koe met de hand gemolken wordt! De kleine dingen van een dorpeleven zijn toch bijzonder! Temeer omdat wij dit 'handwerk'  nauwelijks nog hebben in ons eigen kikkerlandje.
De mensen waar we op het erf staan laten ons verder geheel 'met rust' wat heerlijk ongedwongen aanvoelt. Sinds Turkije, 3 maanden geleden, voelen we deze avond weer regendruppels en vallen we onder het getik op de tent rustig in slaap....

Vandaag fietsen we het laatste stukje van de pas omhoog en tot onze blijdschap begint hier een gloednieuwe Chinese weg. 70 kilometer en 1500 hoogtemeters lager bevinden we ons in een andere, drukke wereld die "Osh" heet.
In Osh banen we ons een weg door het drukke verkeer, dit zijn we niet meer gewend na de hoogvlakte van Tadzjikistan! Gelukkig vinden we snel een plekje in een oud Sovjet hotel en besluiten we een aantal dagen te blijven om van druk Osh te 'genieten' en op adem te komen voor onze tocht naar de hoofdstad Bishkek.
Weer onderweg. De zon schijnt, het landschap is glooiend en er is veel landbouw en bewoning. De gehele dag zien we mensen druk aan het (hand)werk tussen de zonnebloemen en het graan. Ook staan er vele mensen langs de weg om hun watermeloenen, suikermeloenen, paprika's of tomaten te verkopen. Zodoende eten we iedere dag met z'n tweeen een suikermeloen op en krijgen we onze vitaminen weer goed binnen!
We overnachten voornamelijk in ons tentje bij mensen op het erf wat weer leuke, bijzondere ontmoetingen tot gevolg heeft. Zo hebben we het op een dag tegen vijven goed gehad en rijden we een stoffig zijstraatje van de doorgaande weg in. Bij een huis zien we een mooi stukje gras en we vragen aan de vrouw die buiten loopt of we er een nachtje mogen staan. De vrouw roept haar man die met zijn handen onder het leem en stro naar ons toe komt lopen. Een hand geven we maar niet en lachend zegt hij dat we onze tent mogen opzetten. De man is bezig een nieuwe keuken te maken met lemen bakstenen.
In de tuin zit opa. We worden uitgenodigd bij opa voor thee en later ook voor het eten. Opa is 85 jaar en blind. Hij wil van alles van ons weten en ondanks de taalbarriere lukt het aardig om onze vragen over en weer duidelijk te maken. Niet veel later zitten we met de gehele familie bij elkaar. Opa Majid, zoon Omorbek (35),  zijn vrouw Chinara (31) en hun kinderen Aynagul (15), Nurislam (13), Elaman (10) en Aybirna (5). Even later komen nog een zoon en zijn vrouw en het buurmeisje Aydana ook nog op visite en eten we met zijn allen "Plov"  een traditioneel rijstgerecht in de "Stan-landen". In Plov eten ze schapenvlees, niet mijn favoriet. Opa krijgt het beste stukje vlees maar opa vindt dat dit beste stukje vlees aan de fietsers toebehoort. Met zijn handen scheurt hij het stukje aan tweeen en geeft het met een grote glimlach aan ons beiden. Wij beseffen dat dit een grote eer is en nemen het uiteraard aan. De familie lacht om het gebaar van opa en knikt goedkeurend. Na het eten volgt weer thee en laten we onze meegebrachte foto's van thuis zien. Chinara wil graag een paar foto's hebben, we hebben enkele dubbele van onszelf en zij is er erg blij mee. Ook de foto van ons huis wil ze graag houden, deze nemen we echter weer mee, we willen anderen ook nog laten zien waar we wonen.
Door het gesprek rondom de foto's merken we weer wat voor ander leven we in Nederland hebben. Omorbek en Chinara zijn van onze leeftijd, zij hebben 4 kinderen en wonen en leven van de boerderij die ze hebben in een dorpje wat niet op de kaart staat. De boerderij hebben ze omdat opa deze had. 5 koeien, een paar geiten, kippen en een stuk land. Chinara haar bovengebit is vol met goud en haar gezicht is gekleurd door de zon en geleefd door het harde leven wat ze hebben. We maken foto's van de familie en beloven ze toe te sturen. Alleen een adres opschrijven lijkt al erg moeilijk. Het Cyryllisch kunnen wij, en de postbodes in Nederland niet lezen en het Romaanse schrift is lastig voor hun. Na enige tijd hebben we het adres in de twee 'talen' op papier.
Wij duiken deze avond in ons tentje en zij slapen met de gehele familie buiten vanwege het warme weer.
Het eerste wat ik zie als ik de volgende ochtend uit ons tentje kruip is Chinara die een koe melkt. Vervolgens worden we uitgenodigd voor het ontbijt en krijgen Remco en ik beide een kopje warme melk. Zeer gek idee voor ons dat dit een half uur geleden nog in de koe zat!  Jeee, wat zijn we deze 'natuurlijke' dingen in ons land ontwent!
Remco is overigens helemaal om, met interesse en verbazing volgt hij het boereleven, het enthousiasme is van zijn gezicht af te lezen. Neee, een boerderij hoeft hij niet maar een paar kippen en een geit moet toch kunnen? Het lijkt erop dat wij bij terugkomst in Nederland een huisje met een stukje tuin moeten gaan zoeken ;-)
We nemen afscheid van deze lieve mensen, ze staan om ons heen en opa opent zijn handen voor zich als een boek. De familie volgt zijn voorbeeld en met z'n allen staan we met ons handen voor ons terwijl opa een gebed voor ons opzegt. Als het gebed af is strijkt ieder met zijn handen over zijn gezicht en mogen we, nog met het kippevel op onze armen, vertrekken. Wat een bijzonder contact en wat lastig om dan weer te vertrekken met de wetenschap hen nooit meer te zien. Ik neem in ieder geval voor de foto's zoals beloofd te versturen, wellicht met extra foto's van ons huis...
De weg blijft heuvelachtig en naast de rivier kronkelen door het landschap. De bergen  worden kaler en ruiger en de rivier ziet groen. De auto's rijden hard en we hebben al vele waaghalspraktijken op de weg gezien. Er rijden vele BMW's, Audi's en Mercedessen met veelal jonge chauffeurs. Vrachtwagens met bedrijfslogo's uit het westen rijden af en aan. Van 'Bouwbedrijf Brouwers' tot en met 'Transportbedrijf Moeijes' hebben we langs zien komen. Tezamen met de auto's met NL of D achterop of het stuur aan de rechterkant wanen we ons af en toe in West Europa...
Net als voorgaande dagen zoeken we een plek voor de tent in tuinen van mensen en dat gaat vrij makkelijk. De mensen hier schijnen er helemaal niet gek van op te kijken als je wilt camperen in de tuin. Wellicht omdat zij zelf een nomadenvok zijn en vele in de zomermaanden een Yurt opzetten in hogergelegen gebied.

Voordat we in Bishkek zijn moeten we het Suusamirgebergte over met twee passen van ruim 3000 meter. Aangezien we sinds Osh onder de 1000 meter verblijven bereiden we ons voor op een finke klim. De dag dat we de klim willen maken zetten we onze wekker op 6 uur om vroeg te kunnen vertrekken. We worden wakker met regen...
Regen op 950 meter betekend sneeuw op 3184 meter in deze tijd van het jaar. We zetten de wekker een uurtje later en staan om half acht naast ons bed. We ontbijten rustig en hopen dat de regen stopt. De regen stopt niet en om 9 uur zitten we in onze regenjasjes op de fiets. We moeten 65 kilometer klimmen naar de pas. De regen is gelukkig niet zo hard en de kou valt mee. We nemen vaker pauze bij een van de theehuisjes, spelen een potje kaart, eten een eitje en fietsen langzaam verder. De klim is prettig, het gaat geleidelijk omhoog en meer dan 12% hoeven we niet te klimmen. Mensen roepen ons na en vrachtwagenchauffeurs die  van boven komen doen hun raampje open en roepen "Schnit, Schnit, Glatno!!!". Ja, dat het koud is daarboven en dat er sneeuw ligt weten we door de brokken sneeuw die van de (vracht)auto's zijn gevallen en als stille bewijzen op de weg liggen. De regen stopt en het zonnetje breekt door. Op de bergen die voor ons liggen zien we de sneeuw liggen. Niet veel later fietsen we door een adembenemend, maagdelijk wit landschap. Tjee, wat is dit ongelooflijk mooi! De weg is droog en het fietsen gaat goed. Wel merken we dat het steeds kouder wordt.

Vanuit het niets komt er een kudde paarden over een berptop ons door de sneeuw tegemoet. Fantastisch.
Om 18.30 bereiken we na het beklimmen van 2256 hoogtemeters de top van 3184 meter. Uitgeput, blij, overdonderd door het landschap, de tranen stromen over mijn wangen. Wat ben ik ongelooflijk moe en gelukkig! Remco deelt het gevoel en tevens is hij voldoende bij zinnen om te zeggen dat we snel wat warms aan moeten trekken. Door de zware klim is onze kleding nat van het zweet, op de top doen we andere shirts aan en toveren we onze handschoenen, muts en winterjassen tevoorschijn. Het blijft koud... Steenkoud... Onze inschatting van tijd is niet helemaal juist geweest, door het 'willen' halen van de top is het inmiddels al laat en is het zonnetje achter de bergen verdwenen.  We beginnen aan de afdaling in de hoop iets tegen te komen waar we kunnen overnachten zonder dat we onze tent op moeten zetten en zelf moeten koken. Na 5 kilometer zitten we te trillen op de fiets en stoppen we bij een aantal Yurts. We zijn welkom bij een moeder met 2 volwassen zonen en een 4-jarige kleindochter, om te blijven slapen en dankbaar nemen we plaats in de Yurt. We krijgen een kop soep en warmen langzaam weer een beetje op. 's Nacht liggen we naast de familie 'op de lange regel' te slapen. Veel nachtrust krijgen we echter niet. Rond 1.00 uur komt vader binnen, hij had geen toeristen verwacht! Moeder en vader praten luid, de zonen schijnen het echter niet te deren. Dit is het leven in een Yurt, je slaapt allemaal bij elkaar en moet wennen aan de geluiden die de anderen maken. Na enige tijd kruipt vader ook tussen de dekens en is het even rustig. Vader is echter alweer vroeg wakker en lijkt de zonen en zijn vrouw instructies te geven wat ze allemaal moeten doen. De 15 koeien, 150 schapen en 8 paarden moeten terug naar "Talas", de plaats waar zij in de winter wonen. De winter is vroeg dit jaar. Slaperig staren we door de open deur naar buiten, dikke sneeuwvlokken dwarrelen omlaag. De wereld is nog witter dan gister...
Voor ons wacht nog een pas van 3586 meter, ruim 400 meter hoger dan de pas die we gister beklommen hebben. Volgens de familie ligt er de komende 120 kilometer sneeuw. Fasciliteiten  zoals wij die in Oostenrijk kennen: een sneeuwschuiver, zijn hier niet. We besluiten dat we hier niet doorheen kunnen fietsen, de weg is te nat en het weer te koud. De afdaling naar de 'tussenvallei' en de klim die volgt naar de tweede pas zou ons doen bevriezen. Tevens is er op 3586 meter een 3 km lange tunnel waar je vanwege het verkeer en de smog niet doorheen wilt fietsen. Om 8.30 staan we zodoende met ons duim omhoog en houden we een truck aan die ons mee naar Bishkek neemt. Met grote teleurstelling na de euforie van de dag ervoor rijden we in de truck naar de hoge pas en dalen we met de truck af naar 800 meter.
Welkom in warm Bishkek!!!

We zijn nu alweer een aantal dagen in Bishkek. Bishkek is een jonge moderne stad waar we ons prima vermaken. De supermarkten zijn 'Paradijs', alles is te koop en onze eerste pot Pindakaas is alweer op ;-) Naast de enorme winkelcentra en bazaars is er weinig te zien in Bishkek en ook dat bevalt ons goed. Beetje lezen, beetje internetten, beetje de fietsen poetsen... Even niets, minder indrukken en een vaste plek in een fijn hostel is lekker voor een weekje. Ons visum voor India kunnen we vanmiddag ophalen en aanstaande maandag (21 september) vliegen we naar Delhi. Beiden vinden we het erg spannend wat druk India voor ons in petto heeft. Men zegt: "Of je vindt het geweldig of je haat het" ... ...  Later  zeker meer!!!

Tot een volgende keer!!!

Uiteraard hebben we ook weer foto's op de site gezet. Klik hier om deze te bekijken!

Lees verder op "Onderweg in India"!

Wil je op de hoogte blijven van onze tocht laat dan hier je emailadres achter! Dan laten we je weten als we een nieuw bericht hebben geplaatst.