11 april 2009
In een korte tijd zijn er alweer zoveel verhalen te vertellen. Ik weet haast niet waar te beginnen om het leesbaar te houden. De reis is zo na 5 weken al 'overweldigend' te noemen. Zoveel mooie natuur, zoveel mooie landen, zoveel vriendelijke mensen met allemaal hun eigen verhaal. Hun verhaal die wij jullie allemaal graag willen vertellen omdat vele indruk op ons maken. Toch zullen we een keuze moeten maken en dat is vrij ingewikkeld. Laten we er het beste van hopen ;-)
Vanuit het vriendelijke en mooie Novi Sad fietsen we verder langs de Donau via Srem. Karlovci, Beska, Surduk en Batajnica naar Beograd; Belgrado. We worden al enige dagen geteisterd door een harde wind, gelukkig schijnt de zon en trotseren we de wind in korte broek en t-shirt. Dit heeft wel weer tot gevolg dat we zo spoedig mogelijk een zonnebrandcreme moeten kopen omdat we beiden al enigzins aan het verbranden zijn. Het landschap in Servië is mooi, over het algemeen vlak en de lente zien we groeien in de vele bomen en struiken die dit gebied rijk is. Deze avond slapen we in Beograd bij Marco, een adres via Couchsurfing.com. Wij zijn zijn eerste couchsurfers en hij lijkt ook nog wat ongemakkelijk met het fenomeen. Het is ook gek om zomaar mensen, die je niet kent, uit een vreemd land, in je huis te laten voor een overnachting. En dan komen ze ook nog met twee fietsen en 10 tassen! Hij is vriendelijk en alles schijnt te kunnen en te mogen in zijn kleine appartement op de 3de verdieping (met lift!). De fietsen stallen we op het kleine volle balkon en de tassen in de volle rommelige woonkamer. Die avond hebben we een 'sightseeing' met Marco en vriend Mischa door Belgrado. Mischa blijkt een ware gids en vertelt ons veel over de stad. Het meest indrukwekkend bij nacht vind ik het 'Kalemegdan Park'. Dit is een enorm park van oude ruïnes, kerken en kastelen met een enorme historie wat eeuwen in de tijd terug gaat. De Romeinen, de Turken, de Kelten, de Hongaren en weet ik wie hebben Belgrado in het verleden bezet en zo zijn er vele architecturen te zien vanwege de verschillende invloeden. Als ze alles zouden willen onderzoeken zouden ze de boel geheel moeten leeggraven omdat er zoveel bovenop elkaar is gebouwd. Volgens Mischa 'popt' er zo nu en dan weer iets op uit de grond wat ze dan onderzoeken en weer tentoonstellen. 's Avonds is het vooral het domein van de jongeren die zich bij de tekenen van de lente op alle ruïnes samenscholen, wat het overigens een gezellig park maakt! Na de rondleiding en alle verhalen over Belgrado van Marco en Mischa hebben we met nog enkele vrienden van hen wat gedronken in de oudste taveerne van de stad. De eerste tekenen van 'kinder
arbeid' worden hier zichtbaar. Rond 0.30 komt er een kind van
een jaar of 7 met rozen aan onze tafel. Onze tafelgenoten geven haar
wat geld omdat ze anders zo een uur aan de tafel kan blijven staan.
Even later
komt er een ander meisje die hoogstwaarschijnlijk is ingeseind door de
eerste. Haar geven ze niets, ze moet maar delen met de eerste, wat
logisch is anders krijg je de ene na de ander... De laatste liep weg
met de woorden: "Ooo, jongens, jullie verdoen mijn tijd, ik heb meer te
doen!". Wij kijken met
enige ontsteltenis naar het gehele tafareel. Het lijkt de normaalste
zaak van de wereld terwijl ik tegenover een basisschoollerares zit die
kinderen van 8 jaar lesgeeft!
Oké, laat duidelijk zijn dat we weten dat dit in vele landen gebeurd,
zelfs in ons eigen, maar nu is het zo zichtbaar. Vooral de
gelatenheid van de volwassenen, alsof er een jonge hond aan tafel komt
bedelen die je even wat geeft zodat ze weer rustig is... Deze
gelatenheid heeft me het meest doen stilstaan bij mijn eigen normen en
waarden. Wat is geaccepteerd en in welke context? Moeilijk vind ik dit,
ik denk aan mijn nichtje Maureen die dit zou kunnen zijn. Ze is 7 en
zou wellicht een goede zijn om aan tafel, met haar liefste lach en
meest zeurderig kijkende zielige ogen rozen te verkopen voor een te
hoge prijs. Vreselijk toch! En niet voor te stellen dat volwassen dit
opdragen aan zo'n jong meisje die aan hele andere dingen zou
moeten denken: dromen in haar bed rond dit tijdstip, spelen en naar
school overdag... De volgende ochtend fietsen we nog wat rond in Belgrado. Dit is absoluut geen pretje! Belgrado heeft geen metronetwerk wat betekend dat iedereen zich via (trolly)bussen en auto's voortbeweegt, dit maakt van de binnestad een grote verkeerschaos. We vertrekken dan ook al snel en vervolgen onze weg langs de Donau. We hebben vele mooie rustige wegen en fietsen een heel stuk over een gravelweg langs de Donau,
fantastisch!
We stoppen rond 16.00 uur bij een camping in Brestovac,
een klein plaatsje langs de Donau. Vraag me niet waarom maar voor ons
is
deze camping gratis. We zetten de tent op en hebben na deze dag, de
relaxte camping en het heerlijke weer trek in een biertje.
Volgens mij is er voor bij de camping een klein winkeltje waar we vast
2 koude biertjes kunnen halen. Op mijn slippertjes kom ik bij de
'receptie' van de camping waar een man of 6 zitten te eten
en te drinken. Na mijn vraag naar
"Pivo" wordt me door 6 man in verschillende talen uitgelegd dat er een
kleine winkel was, een kilomter naar links. Ik wilde mijn fiets gaan
halen maar één van de oude mannen stond op en wenkte me naar zijn
auto. Het portier werd voor me open gehouden en na een "Nee, nee bedankt
ik ga wel fietsen"
van mijn kant lijkt het me, ondanks de twijfel of de man niet veel te
veel had gedronken om te kunnen rijden, toch geen kwaad te kunnen. De
winkel, als je het
überhaupt een winkel kunt noemen, is inderdaad nog geen kilometer
rijden. In mijn ogen is het geen winkel maar een klein houten
schuurtje met twee soorten bier, bier met rode en bier met een gele
etiketten. Volgens een andere man bij de winkel was de gele het
lekkerst dus die wordt niet veel later door ons genuttigd, inderdaad
heerlijk! Remco had intussen 'vrienden' gemaakt met een man
(een gepesioneerde kolonel) waarbij we later op de avond een kop koffie
hebben gedronken met
daarbij een Rakia voor Remco en een aardbeienlikeur voor mij. Tja, de
Rakia is hier "niet voor vrouwen, die vinden dat niet lekker..." Ik had
besloten mijn mond dit keer te houden, ik heb er een hekel aan om
anders benaderd te worden dan een man, maar mijn zin ging meer uit naar
een aardbeienlikeur! Remco moest er om grinneken, hij kon mijn strijd
in mezelf wel raden... We zien
hier trouwens dat de status van de vrouw enigzins veranderd. Zo
krijgt Remco vaker een hand bij het weggaan en slaan ze mij over of
krijgt hij zoals hierboven Rakia aangeboden en ik een
'vrouwenlikeurtje' of helemaal niets. Enigzins steekt dit me wel,
anderzijds wil ik wel leren om dit te accepteren, in komende landen
gaan we dit nog veel tegenkomen... We drinken en praten met deze man
die in het Servisch leger heeft gediend. We praten over de EU en de
weigering van o.a. NL tot toetreding in de EU van Servië. De kolonel
vind dit niet eerlijk. De mensen zijn net als andere Europeanen, dat
kunnen we volgens hem pas zien als we enige tijd in Servië leven. We
gaan hier niet over in discussie en snijden een ander onderwerp aan. We
weten niet echt hoe ons een houding te geven en het voelt enigzins gek
om hier met deze man vriendschappelijk te drinken. De normen en waarden
zijn wederom anders. Rem heeft in Kosovo gewerkt o.a. door het leed wat
de Serviërs hebben aangericht, zijn broer heeft in Bosnië gezeten
vanwege de oorlog met de Serviërs en wij drinken hier een drankje met
een voormalig kolonel. Het is niet echt met elkaar te rijmen en als dit
voor ons al zo is....Na het kopje koffie keren we terug naar ons tentje en voelen we onze vermoeide lijven en het verlangen naar een beetje rust. We besluiten een dag te blijven om te relaxen, de fietsen na te kijken en de kettingen te veranderen. We hebben 3 kettingen per fiets mee, deze veranderen we om de 1000 km, ze schijnen dan minder snel te slijten en zodoende langer mee te gaan en een poetsbeurt kunnen ze ook wel gebruiken!
Twee dagen later vertrekken we uitgerust verder richting het oosten. Meteen die ochtend hebben we fietspech. Zodra we onze tent uikomen zien we 2 lekke voorbanden. Geen idee hoe dit komt, in beide zit een klein gaatje maar de 'boosdoener' kunnen we niet vinden. Een aantal km verderop blijkt er een 'tik' in mijn ketting te zitten. Dit had hij in NL ook al en er werd steeds niets gevonden dus het besluit om een 2de ketting erom te zetten was snel gemaakt. Hier gaat het mis. Door onze zelf opgelegde haast om weer op pad te gaan verbuigt de kettingpons (nadere details kunnen na vraag uitgelegd worden :-)) en rijden we verder met een ketting die niet goed gemaakt is op zoek naar een fietsenzaak met een goede kettingpons. Deze fietsenzaak vinden we niet. Wel vinden we de man die ons twee dagen eerder de gele biertjes aanbevolen had! Hij blijkt bij de gemeente te werken als chauffeur en wil ons graag helpen. Hij loopt heen en weer te dralen en iedereen op te roepen ons te helpen, ook al is hem niet echt duidelijk waarmee en hoe. Uiteindelijk lukt het Remco de kettingpons terug te buigen en hebben we de ketting binnen no-time op de juiste manier vast. De man nodigt ons uit blijdschap voor zijn hulp uit voor een kopje koffie op kantoor. Zelf neemt hij en biertje. Aan de geur die om hem heen hangt te merken heeft hij er op dit tijdstip (11.00 uur) al meerderen gehad. Niemand kijkt er raar van op en ze schijnen het normaal te vinden dat hij op dit tijdstip bier drinkt én tevens de chauffeur is voor de gemeentewerken. Later zien we dat vele mannen bier drinken in de ochtend en tijdens het werk al is het de normaalste zaak van de wereld. Blijkbaar is dat hier onder bepaalde groepen ook zo. Ons lijkt het tevens een probleem voor de toekomst waar Servië nog hard mee aan de slag moet!
Na een heerlijke kop koffie, een cola en wat zoutjes kunnen wij met geheel gerepareerde fietsen weer op weg stroomafwaarts met de Donau. We hebben een mooie route en slaan, na een leuke overtocht met een oud pontje, ons kamp op bij een zeer nationalistische cambingbaas in Veliki Gradiste. De slavische muziek horen we de gehele nacht en hij zet ons, met een troef in handen (geef nooit je paspoort af...), flink af. Ook hij draagt walm van alcohol om zich heen dus in discussie of onderhandeling met deze man hebben wij, of beter gezegd Remco omdat hij steeds wordt aangesproken, geen zin.
Vanuit Veliki Gradiste volgen we de Donauroute en zijn we via Golubac in de geweldige
'Donaukloof'
aanbeland.
Dit is genieten. Ondanks de nog steeds tegen zittende wind rijden we
langs de Donau op een zeer rustige weg met aan beide zijden bergen.
Remco zegt dat dit zijn 'mooiste fietsdag is tot nu toe' en is blij
verrast door deze geweldige Donau. 's Avonds zetten we onze
fietsen in
een appartementje in Donji Milanovac. Een klein stadje aan de Donau.
Dit appartementje vinden we met hulp van de 'locals'. Er is een
toeristenbureau maar deze is gesloten en op straat spreken we een man
aan met de vraag of hij misschien een overnachtingsplak weet. Na 3
telefoontjes komt de mevrouw van het toeristenbureau naar ons toe
gelopen. Zij helpt ons zeer vriendelijk verder. Tevens zegt ze dat we
de eerste buitenlandse toeristen zijn dit seizoen: "Als de eerste
toeristen komen is de lente gekomen!". Toch fijn dat wij de lente in
dit Servische plaatsje hebben gebracht!Het lijkt alsof Servië meer toeristen rond de Donau wil aantrekken. Zo zijn de fietsrouteborden duidelijk nieuw en 'in aanleg', zien we nieuwe picknickplaatsen en wordt er in de verschillende stadjes en dorpjes druk gerenoveerd. Ook gebruiken ze naast het Servisch in de Cyrillische taal en het Servisch in het Latijns veel woorden op de borden in het Engels. Bij het infietsen van ieder dorp staat er naast de cyrillische text: "Welcome in...", en bij het uitfietsen: "Goodbye". De mensen blijven vriendelijk, zo vriendelijk dat we er af en toe even genoeg van hebben en net doen of we even de vele vragen niet horen: "Laat ons gewoon even fietsen...". Ook komen we mensen tegen die zelf graag fietsen en geïntereseerd zijn in onze tocht. Soms horen we dat ze zelf graag in west Europa zouden fietsen maar die "F*cking Visa" houdt ze tegen. Hierdoor horen we ook dat sommige het niet eerlijk vinden dat o.a. Nederland het heeft tegengehouden dat Servië (nog) niet aan de EU mag deelnemen. Het komt ons ook een beetje krom over dat wij zonder ook maar iets van moeite of betaling een stempel van Servië in ons paspoort krijgen en dat de Serviërs veel moeite moeten doen en veel geld moeten neertellen om bijvoorbeeld ons land te bezoeken. Wel mogen ze met een visum van bijvoorbeeld Duitsland alle EU landen bezoeken, kijk, dat schept weer mogelijkheden.
De volgende dag zitten we al vroeg op de fiets, we willen vandaag de grens over fietsen naar Bulgarije. vroeg in de ochtend is het nog fris en fietsen we in korte broek en jas. Al snel is de jas niet meer nodig en fietsen we heerlijk in de warme zon, soms zoeken we zelfs even de schaduw op omdat fietsen in de zon ons aardig verhit. Het is een pittige dag met aardige klimmetjes. Bij de grensovergang moeten we na de douane controle aan de Servische politie bewijzen waar we hebben overnacht. We houden ons van de domme omdat we niet overal bewijsjes hebben meegekregen. Gelukkig kunnen we 2 bonnetjes overleeggen en na onze vraag wat de reden is van het inleveren van de bonnetjes zegt de man: "It's for your own safety". Jaja, gekke politiestaat...
Bij de grenspost van Bulgarije zit een verveelde man. Hij sluit zijn deur en zijn loket om onze paspoorten goed te bekijken en laat ons enige tijd wachten. Met een snauw en een wijfgebaar krijgen we uiteindelijk onze paspoorten terug en mogen we onze weg vervolgen in Bulgarije...
Lees verder op "Onderweg in Bulgarije en Griekenland".
Grenscontrole, stempels en zeer veel vriendelijkheid
2 april 2009
Dinsdag 31 maart fietsen we via Mohács Kroatië binnen bij de grensplaats Udvar. Hier ook onze eerste grenscontrole en ons eerste stempel in het nagelnieuwe paspoort! De controle is geen probleem en de interesse van de douaniës is groot als ze horen dat we van Amsterdam naar Bangkok willen fietsen! We zijn nog geen kilometer in Kroatië of de bordjes met "Mines" staan al aan de kant van de weg in een bosrijk gedeelte. Deze waarschuwingsbordjes zullen we nog vaak zien in Kroatië. Rare wereld, erg dat deze tekenen van oorlog nog zo zichtbaar zijn. Hier voor ons overigens geen wildkamperen!
's Avonds streiken we neer in een zeer luxe appartementje in Beli Manastir. Hier maken we ook voor het eerst mee dat de eigenaar ons moet aanmelden bij de politie. Tijdens een eerdere vakantie in Kroatië hebben we dit niet meegemaakt dus we zijn verrast. De man kan ons echter niet uitleggen waarom dit is en we vinden het ook wel oké, er zit trouwens ook niets anders op. We koken vervolgens heerlijk zelf en belanden met een glaasje jus en een goed boek op de bank. Even een 'stop' in ons avontuur en morgen weer verder in Kroatië richting Servië.
Woensdag zitten we rond 9.00 uur fris op de fiets richting Vukovar. In Vukovar zijn we 2 jaar geleden ook geweest toen we uitgenodigd waren op de bruiloft van Jadranka en René in Strizivojna. We zagen toen nog veel tekenen van oorlog vanwege de sterk gebombardeerde stad in 1991, we zijn nu wel nieuwsgierig of er iets veranderd is! Eerst bereiken we Osijek via vlakke wegen en groene velden vanwege de landbouw. Osijek is een leuke kleine stad met veel leven op het plein. We eten er een broodje en raken inmiddels al gewend aan de starende blikken van de mensen om ons heen. In Hongarije hadden we veel aanspraak, hier in Kroatie lijkt een enkeling ook te durven vragen waar we vandaan komen en waar we heengaan. Tegenwoordig zeggen we: "Van Amsterdam naar Bangkok", het is leuk, je ziet de mensen even denken en het is duidelijk zichtbaar als het kwartje valt en het besef daar is waar Bangkok eigenlijk is. Een wederzijdse lach breekt de spanning en maakt dat we leuke gespreken hebben. Vandaag is het rond de 15 graden en de zon schijnt, we fietsen zonder jas en dat voelt eerst even 'kaal' en is later heerlijk! In Vukovar rijden we rond met onze fietsen en zien herkenningspunten van ons vorige bezoek. Veel beschoten gebouwen zijn leeggeruimd en staan in de steigers. Ook het museum, wat er 2 jaar geleden nog armzalig bijstond, staat in de steigers en bouwlui zijn bezig met de renovatie. Goed om te zien dat de mensen met elkaar de stad weer opbouwen in de oude stijl. In een boek over Vukovar in het pension waar we slapen lezen we over de trots van de Kroaten en het feit dat ze de stad in de oude staat willen herstellen. Ook de man van het pension is, na 5 jaar in Nürnberg Duitsland gewoond te hebben, sinds 10 jaar weer woonachtig in zijn eigen huis en heeft ipv een restaurant, wat het voor de oorlog was, van de gelegenheid gebruik gemaakt om een pension op te bouwen.
Na een goede nacht bestijgen we onze fietsen en gaan we op naar Servië. Eerst komen we nog langs de oude watertoren, volledig beschoten maar overeind gebleven in de oorlog. Fier op de top waait de Kroatische vlag mee met de wind. Ook bezoeken we het oorlogsmonument en de begraafplaats die hierbij hoort. Honderden witte kruisen, een monument met een waakvlam en veel dezelfde graven met allen de overleidensdatum van 1991 erop maken ons muisstil. Dit is indrukwekkend en goed om op deze manier te blijven herdenken, het mag nooit meer gebeuren.
We zagen in Hongarije en nu ook in Kroatië al meer dat de mensen op een respectvolle manier met hun overleden dierbaren omgaan. Zo zijn alle graven zeer mooi verzorgt en bedekt met (kunst)bloemen. In Hongarije was het zelfs zo dat er bijna meer bloemenwinkels dan bakkertjes waren. De meeste bloemenwinkels leken daar gisitueerd rond de begraafplaatsen, wat het geheel een kleurrijk tafareel maakte.
We vervolgen onze weg en bij Ilok verlaten we Kroatië met een brug over de Donau, aan de andere kant van de brug is Servië. Over Servië hadden we ons al wat 'druk' gemaakt. Hoe zal land zijn? En de mensen? We kennen het land eigenlijk alleen van 'vroeger' van de televisie. Toen stonden de Serven in een kwaad daglicht omdat ze in de oorlog Bosnië beschoten en later Kosovo. Remco heeft zelfs in Kosovo gewerkt en het leed dat daar is aangericht met eigen ogen gezien. We waren dus enigzins gespannen bij de grens en bij de eerste Doanier. Maar wat hier gebeurde hadden we niet verwacht...
We worden ontvangen door een alleraardigste Doanier: "Welkom to Serbia" en vragen als, "Waar komen jullie vandaan en waar gaan jullie heen?". Na ons antwoord wenst hij ons een goede tijd in Servië. Vervolgens zien we borden van de Donauroute met teksten als: "We wish you a nice ride and the wind at your back :)" en "You entered Serbia. Leave all your hope... because you don't need it - just have fun :)". Enige verbazing maakt zich van ons meester... In de eerste stad Backa Palanka is veel leven op straat. We worden nagezwaaid, er wordt naar ons getoeterd en mensen maken foto's van ons. Ook bij de toeristeninformatie worden we vriendelijk ontvangen en krijgen we boeken mee van de omgeving "It's a gift". Remco krijgt zelf 2 posters mee van het normale en cyrillies alfabet omdat hij zegt het te willen leren. Dat we op de fiets zijn maakt niet uit, "Neem maar mee, zo zijn we in Servië!". Ze vragen nog of ze een foto van ons mogen maken: "Voor op de website".
Verbaasd en tevreden fietsen we naar Novi Sad via de Donau route welke zeer goed is gemarkeert. Onderweg vragen kinderen waar we vandaan komen. We begrijpen elkaar ondanks ons gebrek aan Servisch en hun gebrek aan Engels. Onderweg wordt er getoeterd en gezwaaid, we zwaaien vrolijk terug. We komen aan in Novi Sad en worden meteen aangesproken door een man die later vertelt enkele jaren in Canada gewoont te hebben. Hij helpt ons met het vinden van een kamer en wenst ons alle geluk. Hij zegt ons te willen helpen omdat hij graag wil dat wij weer in ons land vertellen hoe goed de Serviërs zijn en dat er zodoende meer mensen naar Servië op vakantie komen. Hij belooft plechtig hun net zo te behandelen als ons. Wij krijgen de indruk van een zeer vriendelijk land. Maar ook enigzins gek, het lijkt alsof ze allemaal erg hun best doen om maar zo goed mogelijk voor de dag te komen. Ons maakt dat niet uit, het is fijn vriendelijk benadert te worden in een vreemd land! Novi Sad is overigens een leuke en mooie stad die leeft! Mensen lopen buiten op straat, zitten met elkaar op de terrasjes (jaja, terrasjes! Het weer is heerlijk (16 a 17 graden) en er waait een warme wind), eten ijsjes, zijn rumoerig. Kortom, een heerlijk land, een heerlijke stad zo de eerste dag!
Morgen gaan we weer verder, we zullen dan verder zien hoe het land en de inwoners zijn. Morgen hopen we Beograd (Belgrado) te bereiken!
Later meer! Wil je op de hoogte blijven van onze tocht laat dan hier je emailadres achter! Dan laten we je weten als we een nieuw bericht hebben geplaatst.
