7 februari 2010
Terwijl
ik op het bed zit, met onze kleine EEE PC op schoot, in Stung Treng
Cambodja denk ik aan Laos. Enkele uren geleden zijn we de grens
gepasseerd en binnen enkele uren kan ik alweer zoveel andere indrukken
krijgen in het nieuwe land zodat Laos ineens alweer heel ver weg lijkt.
Gek en bijzonder hoe mijn geest dit allemaal verwerkt en even 'aan de
kant zet' voor later. Laters zoals gister. Gisteravond hebben we een
leuk diner gehad met Jo en Harald, 2 niet meer werkende (gepensioneerd
klinkt zo oud), Canadezen. Ieder jaar gaan ze 2 a 3 maanden op reis
naar alle uithoeken van de wereld. Vooral tijdens dit soort momenten
komen de indrukken die we 'aan de kant hebben gezet voor later' in
sneltreinvaart naar boven. Jo en Harald bleken hetzelfde te hebben en
zo was een avond al snel gevuld met praten, praten, praten over vele
indrukken van de verschillende landen waar we door zijn gefietst.
Laos.
Laos is een geweldig land, althans, dat vinden wij. Het landschap in het noorden is groen en bergachtig, de mensen zijn 'easy going' en vriendelijk en de cultuur is rijkelijk aanwezig. Een goede mix om een land interessant te vinden!
Na Luang Prabang stonden ons 3 pittige dagen in de bergen te wachten. Qua kilometers viel het voor ons, inmiddels getrainde fietsers, wel mee. De 81 kilometer waren echter niet vlak: Omhoog, omlaag, omhoog, omlaag. 2000 hoogtemeters hebben we gemaakt om boven op een berg in Kiou Ka Cham uit te komen.
Langs de weg
worden er lange geulen gegraven voor waterleidingen en
internetbedrading. Dat graven gaat niet met een graafmachine. Hele
gezinnen, inclusief vrouw en kinderen, helpen mee. De eerste hakt met
een pikhouweel het asvalt open. De volgende hakt de rotsen fijn. Weer
een volgende haalt de rotsen eruit en de laatsten blijven scheppen tot
de geul ongeveer anderhalve meter diep is. Respect voor dit zware werk!
Wij zorgen voor een korte afwisseling als we hijgend langsfietsen,
"Sabaai Dii, Sabaai Dii".
Vandaag komen we Jeff en Max tegen. Twee zestigers die in een paar maanden van Luang Prabang naar Kuala Lumpur fietsen. Met een biertje en de gebruikelijke gebakken rijst hebben we een leuk avondje met elkaar gehad!
De volgende ochtend vertrokken we in de dichte mist, helaas, de uitzichten zouden namelijk fabeltastisch zijn! De mist geeft echter een mysterieuze aanblik aan de dorpjes en de bergen. We zien kindertjes in regenjasjes en blote konten en jongens die net terugkomen van de 'jacht'. In onze ogen zijn het grote marmotten wat ze aan een touwtje hebben hangen. Ze leven nog en de pootjes bungelen met iedere stap die de jongens maken.
Max en Jeff zijn snelle fietsers. Ze fietsen op een racefiets met zeer minimale bepakking. Max rent in zijn thuisland Australie ook regelmatig een marathon en is al snel niet meer te zien. Tijdens een korte afdaling zien we Jeff langs de kant van de weg staan. Zijn rechterzijde zit onder de modder en ook zijn rechtertas hangt er wat armoedig bij. Doordat de wegwerkers de geulen aan het graven zijn ligt er soms aardig wat modder op de weg, modder met mist maakt een natte gladde weg. Racefietsbandjes zijn in dit geval extra gevoelig en als je dan iets te snel de bocht door gaat lig je voor je het weet plat op de grond. Zo ook Jeff. Zijn helm staat scheef op zijn hoofd en bij nadere inspectie is hij aan een nieuwe toe, flink gescheurd. Hij heeft gelukkig geen pijn alleen zijn rechterarm wil niet hoger dan 45 graden. Jeff is een stoere zestiger en wil weer op de fietst stappen. "Maar Jeff, je schouder ziet er toch echt anders uit!". Zijn rechterschouder is beduidend lager dan de linker en na wat v
oelen en
kijken denken we dat zijn schouder uit de kom is. Hij zegt inderdaad
geen pijn te hebben als hij zijn arm laat hangen maar we moeten nog een
flink stuk klimmen en dan is het wel prettig beide armen te hebben!
Jeff lijkt even ietwat radeloos. Daar sta je dan in Laos, je maat is al
ver vooruit en in de verste verte is er niets te bekennen. Buiten
de wegwerkers om dan, deze kijken echter schaapachtig en weten niet
goed wat te doen. Als geluk bij een ongeluk zien we een bus aankomen.
We stoppen de bus en zetten Jeff er haast letterlijk in. Jeff in de
bus, zijn racefiets in de bus, op naar Vang Vieng! Daar schijn je een
ziekenhuis met X-ray te hebben volgens de Lonley Planet, dus dat moet
dik in orde komen!
Wij droegen geen helm.
Soms moet je door een ongelukje weer even met je neus op de feiten worden gedrukt. Als Jeff geen helm had gedragen was zijn schedel misschien wel net zo gemakkelijk gescheurd als zijn helm. Vlug zetten Rem en ik onze helm op ons hoofd en dalen verder af op zoek naar Max.
Max is echter snel en de lange klim begint. Na ruim een uur zien we Max in een dorpje zitten. Hij schrikt van het ongelukje en is blij dat we Jeff op de bus hebben gezet. Max fietst snel door. Misschien kan hij Vang Vieng nog halen? Dat zou betekenen dat hij na de afgelopen 40 km nog 120 km moet fietsen door bergachtig gebied. Tot ziens Max!
Wij ploeteren door in de snikhete zon op ons beladen fietsjes.
Na een spectaculaire afdaling van 21 kilometer met geweldige vergezichten klimmen we nog 2 kilometer stijl omhoog en zien we de hotspring met zijn kleine bungalows waar we de nacht door willen brengen. Aan een tafeltje langs de kant van de weg zien we Max, wachtend op ons met een biertje en een sleutel voor een kamer. Bedankt Max!
De volgende dag fietsen we door het mooie berglandschap naar Vang Vieng. Een plaatsje wat supermooi ligt langs een rivier en daaromheen het karstgebergte.
Dit is ook het enige mooie. Vang Vieng is een Costa del Sol, tenminste, ik ben er nog nooit geweest maar ik kan me voorstellen dat het zo is. Veel jonge rugzaktoeristen komen hier voor het goedkope Beerlao, het 'Tuben' (in een autoband de rivier afdrijven en ondertussen veel biertjes drinken) en de 'vrijheid'. In mijn ogen pikken de vriendelijke, ietwat verlegen Lao teveel van deze westerlingen. Jongeren lopen in hun blote barst over straat met een biertje in de hand. De muziek stampt tot in de kleine uurtjes en is door de rivier en het omliggende gebergte overal te horen. Thuis is het verboden om je buiten Koninginnendag, Kermis en Carnaval zo te gedragen maar hier in het 'conservatieve Lao' doen ze maar. Een paar uur geleden fietsten we nog langs de hutjes en hier lijkt het verdorie wel het strand bij Lloret de Mar! Worden we al echt zo oud??
In een reisgids uit Laos zien we allemaal poppetjes getekend van al de verschillende 49 bergvolkeren in Laos, ook de Thai, de Vietnamees en de Hanchinees staan ertussen getekend met allen hun eigen specifieke kenmerken. De Farang (westerling) is uiteraard ook niet vergeten. De tekening toont een blond meisje met dreadlocks, een taoeage op haar ene arm, een afgezakt bh-bandje op de andere. Een tekort 'Beerlao' t-shirtje met blote buik, navelpiercing en minirok maken de tekening compleet. Kijkt de Lao dan echt op die manier naar ons....? Pfff, ja, ik word echt oud .... ;-)
De fietsdag na Vang Vieng nemen we afscheid van onze laatste echte bergen tijdens deze trip. Op de top kijken we naar de vlaktes voor ons. Dat moet toch weer heerlijk zijn!!! Na een volgende dag vervloeken we de vlaktes alweer, oke de bergen met z'n lage gemiddeldes zijn weg maar die verdomde wind zit ons niet mee!!! Ach ja, het leven van een fietser gaat niet over rozen.
Door een mooie omweg door heuvelachtig gebied welke volgens de kaart langs een meer zou leiden vinden we geen meer maar wel een tempel. We zien mensen binnen zitten met hun schalen eten om aan de monnikken te schenken. Het is die avond volle
maan
en daarom is er een speciale ceremonie. Door een monnik worden we
uitgenodigd hieraan deel te nemen. Eerst moeten we even naar het
winkeltje aan de overkant, we hebben immers niets meer dan een paar
bananen en oude baquetes te vergeven. Remco koopt verschillende zakjes
met nootjes en we krijgen allebei een mandje 'sticky rice'. De
monnikken zitten voor ons met hun gezicht naar ons toe en wij zitten in
rijen naar hun te kijken met onze schalen eten voor ons. Na een
ceremonie met vele 'gebeden' staan we op om onze giften eerlijk te
verdelen over de bakken. De ceremonie gaat verder waarin we water of
redbull aan de planten buiten de tempel geven en als laatste mogen we
een donatie doen voor de nieuwe tempel. We brengen de hele tempel aan
het lachen door ons onwennig handelen en zelfs de 'voorzegger' is even
uit zijn doen door de 'Farangs' die aanwezig zijn. Tijdens een korte
pauze komen er meerdere vrouwen op ons af die ons bandjes ombinden voor
geluk en voorspoed. Onze reis kan niet meer stuk!
Na een paar dagen fietsen door het lichte heuvelachtige landschap arriveren we in Vientiane. Op zoek naar een hotel zien we Max en Jeff een bordje gebakken rijst eten! Jeff is in het ziekenhuis geweest, zijn schouder is niet uit de kom maar zijn spieren zijn van het bot gescheurd waardoor zijn schouderblad is verschoven. Alleen operatief te herstellen. Dat wil je niet in Laos... Zoals ik eerder al schreef: Jeff is een stoere zestiger! Ze nemen de geplande trein naar Bankok en fietsen van daaruit gewoon door naar Kuala Lumpur. "In Australie zullen ze het wel weer fixen". Succes Jeff en Max!
We blijven een dag in mooi en rustgevend Vientiane en nemen van daar de 'local nightbus' naar Pakse. 14 uren en 677 kilometer later staan we in het zuiden van Laos en vervolgen onze weg naar Champasak.
Hier
bewonderen we What Phou, goed geconserveerde oude ruines van tempels in
de Khmerstijl. Er wordt zelfs gezegd dat What Phou de blauwdruk van
Ankor What zou zijn. Dat beloofd dan wat in Cambodja!
Via het eiland Don Khong, welke in de rivier Mekong samen met 4000 andere eilanden ligt, en een rustdag op dit werkelijk relaxte en mooie eiland verlaten we Laos en vinden we nieuw avontuur in Cambodja!!
Zie hier onze Foto's.
Lees verder op "Onderweg in Cambodja"
Sabaai Dii LaooooooooLaos.
Laos is een geweldig land, althans, dat vinden wij. Het landschap in het noorden is groen en bergachtig, de mensen zijn 'easy going' en vriendelijk en de cultuur is rijkelijk aanwezig. Een goede mix om een land interessant te vinden!
Na Luang Prabang stonden ons 3 pittige dagen in de bergen te wachten. Qua kilometers viel het voor ons, inmiddels getrainde fietsers, wel mee. De 81 kilometer waren echter niet vlak: Omhoog, omlaag, omhoog, omlaag. 2000 hoogtemeters hebben we gemaakt om boven op een berg in Kiou Ka Cham uit te komen.
Langs de weg
worden er lange geulen gegraven voor waterleidingen en
internetbedrading. Dat graven gaat niet met een graafmachine. Hele
gezinnen, inclusief vrouw en kinderen, helpen mee. De eerste hakt met
een pikhouweel het asvalt open. De volgende hakt de rotsen fijn. Weer
een volgende haalt de rotsen eruit en de laatsten blijven scheppen tot
de geul ongeveer anderhalve meter diep is. Respect voor dit zware werk!
Wij zorgen voor een korte afwisseling als we hijgend langsfietsen,
"Sabaai Dii, Sabaai Dii".Vandaag komen we Jeff en Max tegen. Twee zestigers die in een paar maanden van Luang Prabang naar Kuala Lumpur fietsen. Met een biertje en de gebruikelijke gebakken rijst hebben we een leuk avondje met elkaar gehad!
De volgende ochtend vertrokken we in de dichte mist, helaas, de uitzichten zouden namelijk fabeltastisch zijn! De mist geeft echter een mysterieuze aanblik aan de dorpjes en de bergen. We zien kindertjes in regenjasjes en blote konten en jongens die net terugkomen van de 'jacht'. In onze ogen zijn het grote marmotten wat ze aan een touwtje hebben hangen. Ze leven nog en de pootjes bungelen met iedere stap die de jongens maken.
Max en Jeff zijn snelle fietsers. Ze fietsen op een racefiets met zeer minimale bepakking. Max rent in zijn thuisland Australie ook regelmatig een marathon en is al snel niet meer te zien. Tijdens een korte afdaling zien we Jeff langs de kant van de weg staan. Zijn rechterzijde zit onder de modder en ook zijn rechtertas hangt er wat armoedig bij. Doordat de wegwerkers de geulen aan het graven zijn ligt er soms aardig wat modder op de weg, modder met mist maakt een natte gladde weg. Racefietsbandjes zijn in dit geval extra gevoelig en als je dan iets te snel de bocht door gaat lig je voor je het weet plat op de grond. Zo ook Jeff. Zijn helm staat scheef op zijn hoofd en bij nadere inspectie is hij aan een nieuwe toe, flink gescheurd. Hij heeft gelukkig geen pijn alleen zijn rechterarm wil niet hoger dan 45 graden. Jeff is een stoere zestiger en wil weer op de fietst stappen. "Maar Jeff, je schouder ziet er toch echt anders uit!". Zijn rechterschouder is beduidend lager dan de linker en na wat v
oelen en
kijken denken we dat zijn schouder uit de kom is. Hij zegt inderdaad
geen pijn te hebben als hij zijn arm laat hangen maar we moeten nog een
flink stuk klimmen en dan is het wel prettig beide armen te hebben!
Jeff lijkt even ietwat radeloos. Daar sta je dan in Laos, je maat is al
ver vooruit en in de verste verte is er niets te bekennen. Buiten
de wegwerkers om dan, deze kijken echter schaapachtig en weten niet
goed wat te doen. Als geluk bij een ongeluk zien we een bus aankomen.
We stoppen de bus en zetten Jeff er haast letterlijk in. Jeff in de
bus, zijn racefiets in de bus, op naar Vang Vieng! Daar schijn je een
ziekenhuis met X-ray te hebben volgens de Lonley Planet, dus dat moet
dik in orde komen! Wij droegen geen helm.
Soms moet je door een ongelukje weer even met je neus op de feiten worden gedrukt. Als Jeff geen helm had gedragen was zijn schedel misschien wel net zo gemakkelijk gescheurd als zijn helm. Vlug zetten Rem en ik onze helm op ons hoofd en dalen verder af op zoek naar Max.
Max is echter snel en de lange klim begint. Na ruim een uur zien we Max in een dorpje zitten. Hij schrikt van het ongelukje en is blij dat we Jeff op de bus hebben gezet. Max fietst snel door. Misschien kan hij Vang Vieng nog halen? Dat zou betekenen dat hij na de afgelopen 40 km nog 120 km moet fietsen door bergachtig gebied. Tot ziens Max!
Wij ploeteren door in de snikhete zon op ons beladen fietsjes.
Na een spectaculaire afdaling van 21 kilometer met geweldige vergezichten klimmen we nog 2 kilometer stijl omhoog en zien we de hotspring met zijn kleine bungalows waar we de nacht door willen brengen. Aan een tafeltje langs de kant van de weg zien we Max, wachtend op ons met een biertje en een sleutel voor een kamer. Bedankt Max!
De volgende dag fietsen we door het mooie berglandschap naar Vang Vieng. Een plaatsje wat supermooi ligt langs een rivier en daaromheen het karstgebergte.
Dit is ook het enige mooie. Vang Vieng is een Costa del Sol, tenminste, ik ben er nog nooit geweest maar ik kan me voorstellen dat het zo is. Veel jonge rugzaktoeristen komen hier voor het goedkope Beerlao, het 'Tuben' (in een autoband de rivier afdrijven en ondertussen veel biertjes drinken) en de 'vrijheid'. In mijn ogen pikken de vriendelijke, ietwat verlegen Lao teveel van deze westerlingen. Jongeren lopen in hun blote barst over straat met een biertje in de hand. De muziek stampt tot in de kleine uurtjes en is door de rivier en het omliggende gebergte overal te horen. Thuis is het verboden om je buiten Koninginnendag, Kermis en Carnaval zo te gedragen maar hier in het 'conservatieve Lao' doen ze maar. Een paar uur geleden fietsten we nog langs de hutjes en hier lijkt het verdorie wel het strand bij Lloret de Mar! Worden we al echt zo oud??
In een reisgids uit Laos zien we allemaal poppetjes getekend van al de verschillende 49 bergvolkeren in Laos, ook de Thai, de Vietnamees en de Hanchinees staan ertussen getekend met allen hun eigen specifieke kenmerken. De Farang (westerling) is uiteraard ook niet vergeten. De tekening toont een blond meisje met dreadlocks, een taoeage op haar ene arm, een afgezakt bh-bandje op de andere. Een tekort 'Beerlao' t-shirtje met blote buik, navelpiercing en minirok maken de tekening compleet. Kijkt de Lao dan echt op die manier naar ons....? Pfff, ja, ik word echt oud .... ;-)
De fietsdag na Vang Vieng nemen we afscheid van onze laatste echte bergen tijdens deze trip. Op de top kijken we naar de vlaktes voor ons. Dat moet toch weer heerlijk zijn!!! Na een volgende dag vervloeken we de vlaktes alweer, oke de bergen met z'n lage gemiddeldes zijn weg maar die verdomde wind zit ons niet mee!!! Ach ja, het leven van een fietser gaat niet over rozen.
Door een mooie omweg door heuvelachtig gebied welke volgens de kaart langs een meer zou leiden vinden we geen meer maar wel een tempel. We zien mensen binnen zitten met hun schalen eten om aan de monnikken te schenken. Het is die avond volle
maan
en daarom is er een speciale ceremonie. Door een monnik worden we
uitgenodigd hieraan deel te nemen. Eerst moeten we even naar het
winkeltje aan de overkant, we hebben immers niets meer dan een paar
bananen en oude baquetes te vergeven. Remco koopt verschillende zakjes
met nootjes en we krijgen allebei een mandje 'sticky rice'. De
monnikken zitten voor ons met hun gezicht naar ons toe en wij zitten in
rijen naar hun te kijken met onze schalen eten voor ons. Na een
ceremonie met vele 'gebeden' staan we op om onze giften eerlijk te
verdelen over de bakken. De ceremonie gaat verder waarin we water of
redbull aan de planten buiten de tempel geven en als laatste mogen we
een donatie doen voor de nieuwe tempel. We brengen de hele tempel aan
het lachen door ons onwennig handelen en zelfs de 'voorzegger' is even
uit zijn doen door de 'Farangs' die aanwezig zijn. Tijdens een korte
pauze komen er meerdere vrouwen op ons af die ons bandjes ombinden voor
geluk en voorspoed. Onze reis kan niet meer stuk!Na een paar dagen fietsen door het lichte heuvelachtige landschap arriveren we in Vientiane. Op zoek naar een hotel zien we Max en Jeff een bordje gebakken rijst eten! Jeff is in het ziekenhuis geweest, zijn schouder is niet uit de kom maar zijn spieren zijn van het bot gescheurd waardoor zijn schouderblad is verschoven. Alleen operatief te herstellen. Dat wil je niet in Laos... Zoals ik eerder al schreef: Jeff is een stoere zestiger! Ze nemen de geplande trein naar Bankok en fietsen van daaruit gewoon door naar Kuala Lumpur. "In Australie zullen ze het wel weer fixen". Succes Jeff en Max!
We blijven een dag in mooi en rustgevend Vientiane en nemen van daar de 'local nightbus' naar Pakse. 14 uren en 677 kilometer later staan we in het zuiden van Laos en vervolgen onze weg naar Champasak.
Hier
bewonderen we What Phou, goed geconserveerde oude ruines van tempels in
de Khmerstijl. Er wordt zelfs gezegd dat What Phou de blauwdruk van
Ankor What zou zijn. Dat beloofd dan wat in Cambodja!Via het eiland Don Khong, welke in de rivier Mekong samen met 4000 andere eilanden ligt, en een rustdag op dit werkelijk relaxte en mooie eiland verlaten we Laos en vinden we nieuw avontuur in Cambodja!!
Zie hier onze Foto's.
Lees verder op "Onderweg in Cambodja"
Goed
voorbereid staan we bij het immigratiekantoor van Laos. Wederom geen
probleem... Arrivalcard invullen, pasfotootje afgeven (of 40 Bath = nog geen euro,
betalen als je deze niet hebt), 35 USD betalen en Sabaai Dii
Laooooooo!!!!
In Huay Xai eten we gebakken rijst met ei en regelen we een bootticket voor de volgende dag. We gaan varen! 7 uren op een boot over de Mekong naar Pakbeng. Naar later blijkt: 7 uren samen met 100 anderen op houten, vervallen bankjes in een deinende houten boot. Het was leuk, voor 1 dag. Nee echt, alles ging blijjkbaar op 'z'n Lao' maar het was een leuke boottocht op de levensader Mekong.
Het begon om 8.30 toen Remco onze 'voucher' om wilde ruilen voor boottickets. Het bleek dat hij een paar kilometer verderop moest zijn en met de eigenaar van het ticketburo klom hij in een Tuk Tuk om een ticket te bemachtigen. Eigenlijk vond de ticketsalesman het beter dat Remco bij de boot zou blijven. Hij kon daar wel wat eten en de beste man zou mij wel ophalen met de fietsen. Mooi niet. Rem kwam terug, we hadden bij het guesthouse ontbeten: Heerlijke Baquetjes (de kolonisatie door Frankrijjk is niet geheel voor niets geweest ;)) en tegen 10-en stapten we op de fiets naar de boot. Eigenlijk begon ik me een beetje zenuwachtig te maken. Iedereen zei
namelijk dat we er al om 9 uur
hadden moeten zijn. "De boot zou toch niet zonder ons vertrekken?? De
vertrektijd was toch pas 11 uur???" WAS ja, de uiteindelijke
vertrektijd bleek nog wat later.
De vertrektijd stond gepland om 11.00 uur maar de boot was nog niet vol. Na anderhalf uur en meerdere instappende toeristen verder werd hij door de stuurman als 'vol' beschouwd. Even was ik bang dat er veel te veel mensen op de boot zaten maar dat viel uiteindelijk best mee. Omdat de bankjes voor de meter niet zaten ging de helft van de banken na een uur al op het dak. Op het dak, bij onze fietsjes die daar goed vastgebonden op het golfplaten dak lagen.
Het deel van de Mekong wat wij gevaren hebben is op sommige plekken breed en op sommige smal. We zien regelmatig stukken rots uit het water steken, de stroming van de Mekong en de snelheid van de 'slowboat' is sneller dan verwacht. We zien de eerste rieten huizen op palen en we zien de bewoners het rivierleven leven. Wassen in de
rivier, vissen in de
rivier, spelen in de rivier. Dankzij de Mekong hebben veel mensen eten
en een inkomen, dit is mooi om te zien.
Als we aankomen in Pakbeng is het al donker. De kerstversiering van alle Guesthouses stralen ons tegemoet. We verwachtten een aanlegsteiger maar deze zien we niet. Vanuit de boot springen we op het zand en klimmen we enkele meters omhoog naar het vaste land. En ehhh, de bagage? Misschien kan je je voorstellen dat dit een vrij chaotisch half uurtje was. Geen organisatie, gewoon 100 toeristen die allemaal hun backpack willen hebben, en dat in het donker... Op de 'Schoorlse Duin' staan de Lao die ons een kamer willen verhuren: "Do you need loom? Vely Nice, good bed, hot showel! Only 60.000 Kip!" We maken met een vrouw een afspraak om een kamer te bekijken voor 50.000 Kip en het blijkt een goede keuze, alles wat ze zegt is waar. Lekker bed, fijne douche... Om 22.00 ploffen we na een goed maal op bed, we voelen ons weer vertrouwd, we horen de generatoren ronken....
Na een goede nacht verlaten wij het dorp op onze stalen rossen terwijl de overige toeristen nog een dagje gaan varen richting Luang Prabang. De eigen controle van het stuur is toch wel prettig.
We fietsen noordelijk om nog een paar bergen mee te pakken voordat we naar het lage vlakke land van zuid Laos en Cambodia gaan.
Zodra we het toersitendeel langs de Mekong uitfietsen zien we 'echt Laos'. Dit betekent even een grote omslag. Waar in Thailand iedereen wel in een huis woont wonen de mensen hier in de 'buitenwijken' van Pakbeng in rieten hutjes op palen.
Er is hier zichtbaar meer armoede, nu staan ze ook in de top 20 van armste landen maar om het dan weer daadwerkelijk te ervaren is even schrikken en wennen. Kinderen in vieze kleding, in blote konten en met grote snotbriebels zwaaien ons toe, een enkele keer word er om geld gevaagd. Ook dit is een teken van armoede hebben we in verschillende landen ervaren. Het is goed te zien dat alle mensen bij elkaar langs de weg zitten. Vuurtje maken, wat eten, wassen, een spelletje. Het dorpse leven, de community lijkt erg sterk, iets wat we in ons eigen NL steeds meer missen.
Zodra de kindertjes ons gespot hebben horen we: "Falang, Falang, Sabaai Dii!!" Wat iets als "Westerling, Westerling, halloooo!!" betekent. De komende dagen horen we dit nog vaak.
Waar we de volwassenen de eerste fietsdag vanaf Pakbeng erg afwachtend vonden roepen zij de volgende dagen net als de kinderen "Sabaai Dii!" als we langsfietsen. Vaak zijn het ook de volwassenen die de kinderen erop wijzen dat er een 'Farang' in aantocht is en dat ze dan even moeten zwaaien en "Sabaai Dii" moeten roepen! Dit betekent dat we de gehele dag tijdens het fietsen door de dorpjes om ons heen zwaaien en iedereen gedag proberen te zeggen.
Via Houn Muang, Oudom Xai en Pakmong fietsen we naar Luang Prabang. De natuur in Laos is geweldig. Regelmatig fietsen we dwars door de echte jungle, we horen geluiden die we niet kunnen thuisbrengen en voelen ons nagestaard door honderden ogen die we niet kunnen zien. Ongetwijfeld lopen er veel dieren rond in dit dichtbepakte bos! De bergen zijn weer heerlijk, heuvel op, heuvel af, zo snel mogelijk zodat je de volgende heuvel weer makkelijk kan halen. Tussen Oudom Xai en Pakmong fietsen we weer wat echte bergen met een langere klim en dus ook een langere afdaling. Heerlijk om de bergen af te suizen!
Fietsen
in Laos voelt af en toe als fietsen in een 'openlucht museum'.
Regelmatig stoppen we even om te kijken wat de mensen aan het doen
zijn. Welke ambachten zij doen die wij niet kennen: Tabak snijden en
drogen, weven, klossen, mais bewerken. We bekijken de, in onze ogen,
grappige 'tankstations' en houden halt bij een familie die net
bezig zijn het ontbijt te roosteren: "Rat, vandaag hebben we
er 7!" en ze laten ons de val zien waarmee ze die beestjes vangen.
Via een klein gat in de buik halen ze de ingewanden eruit en opa
spiest ze aan een ijzeren spies en houdt ze een voor een boven het
vuur. Met een mes strijkt hij over de haren om ze weg te schroeien en
na enkele minuutjes is hij klaar. "You want?" "No thanks, we just had
breakfast...."
Zin in een kort filmpje 'Rat bereiden'? Kijk dan hier!
We zijn nu in Luang Prabang, een stad die op de Unesco World Heritage lijst staat vanwege de vele Franse Koloniale huizen. Hier en daar staan er tempels tussendoor en zien we de vele Monikken de Boeddhistische leer naleven. Kippenvel als je achter in de tempel gaat zitten en er voor je 10 Monnikken hun mantra's zingen.
Het is een stad waar de toeristen weer in grote mate aanwezig zijn en waar zodoende ook weer alles te koop is. We genieten van de stokbroodjes, het heerlijke eten, het Lao beer en zelfs weer van de betaalbare rode wijn! We hebben even echt vakantie maar popelen alweer om het zuiden van Laos te gaan ontdekken!
Wel gek, we rijden weer richting het zuiden, richting Bankok. De weken die we nog hebben tellen langzaam af en dat is best een vreemd gevoel. Waar we enkele maanden geleden nog het idee hadden alle tijd te hebben moeten we nu prioriteiten stellen wat we wel willen zien en niet, waar we wel willen fietsen en waar niet.
We genieten van de landen, van de mooie natuur, de interessante cultuur, de vriendelijke mensen, het heerlijke eten en de lekkere temperatuur en kijken daarnaast uit naar naar-huis-gaan. Maar niet voordat we zuid Laos en Cambodia zijn doorgefietst!
Zie hier onze foto's!
Wil je op de hoogte blijven van onze tocht laat dan hier je emailadres achter! Dan laten we je weten als we een nieuw bericht hebben geplaatst.
In Huay Xai eten we gebakken rijst met ei en regelen we een bootticket voor de volgende dag. We gaan varen! 7 uren op een boot over de Mekong naar Pakbeng. Naar later blijkt: 7 uren samen met 100 anderen op houten, vervallen bankjes in een deinende houten boot. Het was leuk, voor 1 dag. Nee echt, alles ging blijjkbaar op 'z'n Lao' maar het was een leuke boottocht op de levensader Mekong.
Het begon om 8.30 toen Remco onze 'voucher' om wilde ruilen voor boottickets. Het bleek dat hij een paar kilometer verderop moest zijn en met de eigenaar van het ticketburo klom hij in een Tuk Tuk om een ticket te bemachtigen. Eigenlijk vond de ticketsalesman het beter dat Remco bij de boot zou blijven. Hij kon daar wel wat eten en de beste man zou mij wel ophalen met de fietsen. Mooi niet. Rem kwam terug, we hadden bij het guesthouse ontbeten: Heerlijke Baquetjes (de kolonisatie door Frankrijjk is niet geheel voor niets geweest ;)) en tegen 10-en stapten we op de fiets naar de boot. Eigenlijk begon ik me een beetje zenuwachtig te maken. Iedereen zei
namelijk dat we er al om 9 uur
hadden moeten zijn. "De boot zou toch niet zonder ons vertrekken?? De
vertrektijd was toch pas 11 uur???" WAS ja, de uiteindelijke
vertrektijd bleek nog wat later. De vertrektijd stond gepland om 11.00 uur maar de boot was nog niet vol. Na anderhalf uur en meerdere instappende toeristen verder werd hij door de stuurman als 'vol' beschouwd. Even was ik bang dat er veel te veel mensen op de boot zaten maar dat viel uiteindelijk best mee. Omdat de bankjes voor de meter niet zaten ging de helft van de banken na een uur al op het dak. Op het dak, bij onze fietsjes die daar goed vastgebonden op het golfplaten dak lagen.
Het deel van de Mekong wat wij gevaren hebben is op sommige plekken breed en op sommige smal. We zien regelmatig stukken rots uit het water steken, de stroming van de Mekong en de snelheid van de 'slowboat' is sneller dan verwacht. We zien de eerste rieten huizen op palen en we zien de bewoners het rivierleven leven. Wassen in de
rivier, vissen in de
rivier, spelen in de rivier. Dankzij de Mekong hebben veel mensen eten
en een inkomen, dit is mooi om te zien.Als we aankomen in Pakbeng is het al donker. De kerstversiering van alle Guesthouses stralen ons tegemoet. We verwachtten een aanlegsteiger maar deze zien we niet. Vanuit de boot springen we op het zand en klimmen we enkele meters omhoog naar het vaste land. En ehhh, de bagage? Misschien kan je je voorstellen dat dit een vrij chaotisch half uurtje was. Geen organisatie, gewoon 100 toeristen die allemaal hun backpack willen hebben, en dat in het donker... Op de 'Schoorlse Duin' staan de Lao die ons een kamer willen verhuren: "Do you need loom? Vely Nice, good bed, hot showel! Only 60.000 Kip!" We maken met een vrouw een afspraak om een kamer te bekijken voor 50.000 Kip en het blijkt een goede keuze, alles wat ze zegt is waar. Lekker bed, fijne douche... Om 22.00 ploffen we na een goed maal op bed, we voelen ons weer vertrouwd, we horen de generatoren ronken....
Na een goede nacht verlaten wij het dorp op onze stalen rossen terwijl de overige toeristen nog een dagje gaan varen richting Luang Prabang. De eigen controle van het stuur is toch wel prettig.
We fietsen noordelijk om nog een paar bergen mee te pakken voordat we naar het lage vlakke land van zuid Laos en Cambodia gaan.
Zodra we het toersitendeel langs de Mekong uitfietsen zien we 'echt Laos'. Dit betekent even een grote omslag. Waar in Thailand iedereen wel in een huis woont wonen de mensen hier in de 'buitenwijken' van Pakbeng in rieten hutjes op palen.
Er is hier zichtbaar meer armoede, nu staan ze ook in de top 20 van armste landen maar om het dan weer daadwerkelijk te ervaren is even schrikken en wennen. Kinderen in vieze kleding, in blote konten en met grote snotbriebels zwaaien ons toe, een enkele keer word er om geld gevaagd. Ook dit is een teken van armoede hebben we in verschillende landen ervaren. Het is goed te zien dat alle mensen bij elkaar langs de weg zitten. Vuurtje maken, wat eten, wassen, een spelletje. Het dorpse leven, de community lijkt erg sterk, iets wat we in ons eigen NL steeds meer missen.
Zodra de kindertjes ons gespot hebben horen we: "Falang, Falang, Sabaai Dii!!" Wat iets als "Westerling, Westerling, halloooo!!" betekent. De komende dagen horen we dit nog vaak.
Waar we de volwassenen de eerste fietsdag vanaf Pakbeng erg afwachtend vonden roepen zij de volgende dagen net als de kinderen "Sabaai Dii!" als we langsfietsen. Vaak zijn het ook de volwassenen die de kinderen erop wijzen dat er een 'Farang' in aantocht is en dat ze dan even moeten zwaaien en "Sabaai Dii" moeten roepen! Dit betekent dat we de gehele dag tijdens het fietsen door de dorpjes om ons heen zwaaien en iedereen gedag proberen te zeggen.
Via Houn Muang, Oudom Xai en Pakmong fietsen we naar Luang Prabang. De natuur in Laos is geweldig. Regelmatig fietsen we dwars door de echte jungle, we horen geluiden die we niet kunnen thuisbrengen en voelen ons nagestaard door honderden ogen die we niet kunnen zien. Ongetwijfeld lopen er veel dieren rond in dit dichtbepakte bos! De bergen zijn weer heerlijk, heuvel op, heuvel af, zo snel mogelijk zodat je de volgende heuvel weer makkelijk kan halen. Tussen Oudom Xai en Pakmong fietsen we weer wat echte bergen met een langere klim en dus ook een langere afdaling. Heerlijk om de bergen af te suizen!
Fietsen
in Laos voelt af en toe als fietsen in een 'openlucht museum'.
Regelmatig stoppen we even om te kijken wat de mensen aan het doen
zijn. Welke ambachten zij doen die wij niet kennen: Tabak snijden en
drogen, weven, klossen, mais bewerken. We bekijken de, in onze ogen,
grappige 'tankstations' en houden halt bij een familie die net
bezig zijn het ontbijt te roosteren: "Rat, vandaag hebben we
er 7!" en ze laten ons de val zien waarmee ze die beestjes vangen.
Via een klein gat in de buik halen ze de ingewanden eruit en opa
spiest ze aan een ijzeren spies en houdt ze een voor een boven het
vuur. Met een mes strijkt hij over de haren om ze weg te schroeien en
na enkele minuutjes is hij klaar. "You want?" "No thanks, we just had
breakfast...." Zin in een kort filmpje 'Rat bereiden'? Kijk dan hier!
We zijn nu in Luang Prabang, een stad die op de Unesco World Heritage lijst staat vanwege de vele Franse Koloniale huizen. Hier en daar staan er tempels tussendoor en zien we de vele Monikken de Boeddhistische leer naleven. Kippenvel als je achter in de tempel gaat zitten en er voor je 10 Monnikken hun mantra's zingen.
Het is een stad waar de toeristen weer in grote mate aanwezig zijn en waar zodoende ook weer alles te koop is. We genieten van de stokbroodjes, het heerlijke eten, het Lao beer en zelfs weer van de betaalbare rode wijn! We hebben even echt vakantie maar popelen alweer om het zuiden van Laos te gaan ontdekken!
Wel gek, we rijden weer richting het zuiden, richting Bankok. De weken die we nog hebben tellen langzaam af en dat is best een vreemd gevoel. Waar we enkele maanden geleden nog het idee hadden alle tijd te hebben moeten we nu prioriteiten stellen wat we wel willen zien en niet, waar we wel willen fietsen en waar niet.
We genieten van de landen, van de mooie natuur, de interessante cultuur, de vriendelijke mensen, het heerlijke eten en de lekkere temperatuur en kijken daarnaast uit naar naar-huis-gaan. Maar niet voordat we zuid Laos en Cambodia zijn doorgefietst!
Zie hier onze foto's!
Wil je op de hoogte blijven van onze tocht laat dan hier je emailadres achter! Dan laten we je weten als we een nieuw bericht hebben geplaatst.
