Onderweg in Nepal

16 December 2009

Donderdag 19 november was het dan zover. Van reizigers per fiets werden we ineens reizigers te voet! Met z'n 3-en, Remco, Julie (juulinnepal.waarbenjij.nu) hadden we besloten het Annapurna Cirquit te lopen. Deze route is een populaire lodgetrekking waar ieder jaar duizenden toeristen op afkomen. Wij weten inmiddels waarom. Jeee, wat een feest om door dit landschap te lopen!

Onze route liep van Besi Sahar wat op 800 meter ligt via de Torung La Pas op 5416 meter naar Tatopani wat weer op 1100 meter ligt.  Deze tocht beloofde vanwege zijn verscheidenheid aan natuur, de enorme steiging en daling en de sneeuw op de pas een uitdagende tocht te worden!
Enkele dagen voor vertrek hebben we alle 'outdoorshops' van Kathmandu bezocht omdat we in Bishkek al onze winterkleding hadden teruggestuurd, we zouden immers geen kou meer tegenkomen! Tevens moesten we nog wat spullen kopen om uberhaupt aan de trekking te kunnen beginnen. Dit betekende een ware zoektocht naar de beste en tevens goedkoopste donsjassen, thermoonderbroeken, wanten, wandelstokken en twee rugzakken. Een rugzak omdat we het 'onze eer te  na' vonden om onze tassen te laten dragen door een drager. We slepen al sinds maart onze eigen spullen mee dus dat wilden we nu ook!
Julie daarentegen was iets verstandiger en heeft een drager ingehuurd om haar spullen de berg over te slepen. Hem leren we kennen als Rohit.
De tocht was alles wat de 'boekjes' beloofden. We wandelen over smalle paadjes hangbruggen, rotsblokken en losliggende stenen en zand vanwege de landverschuivingen, onder andere veroorzaakt door de Moesson. De natuur zagen we haast iedere dag veranderen door de hoogte die we meer en meer kregen. De loofbossen werden vervangen door naaldbossen en deze werden vervangen door struiken tot er uiteindelijk een kale wereld overbleef. Regelmatig hadden we zicht op enorme rotspartijen en bergen van 7000 en 8000+ hoog. De sneeuw op de toppen, de dansende wolken eromheen, watervallen storten omlaag. Meerdere keren hebben we enkele minuten vol bewondering naar al het natuurschoon om ons heen gekeken. Dit kan zeker tippen aan onze ervaring in Tadzjikistan!

We liepen iedere dag rond de 5 a 6 uren en vooral de laatste dagen voor de top stegen we flink. Alle 3 hadden we af en toe last van een 'zwaar hoofd' wat met de hoogte en het tekort aan zuurstof te maken heeft. Overal worden we middels borden gewaarschuwd voor AMS, Acute Mountain Sickness. Vochtophoping achter de longen en in de hersenen kan bij slecht acclimatiseren de dood tot gevolg hebben. Om beter te acclimatiseren adviseren ze knoflooksoep en heet citroensap wat beiden vochtafdrijvend blijken te zijn. Gelukkig aten we het allemaal, poeh, na 5 dagen dit recept begint het leterlijk uit je porien te komen! 
Op de 4de wandeldag lag er op 2500 meter al ijs op de plassen en was de grond hard. Angstvallig keken we elkaar aan, "Hoe zou het op 5416 meter zijn, zullen we kleding genoeg mee hebben en zullen onze slaapzakken warm genoeg zijn?". Tijd om hier verder over na te denken was er niet want we moesten klimmen. Stijl omhoog, klauteren met de handen grip zoekend aan wat stenen en struikjes. Rohit had een mooie kortere route gevonden...  
Iedere nacht sliepen we in een lodge of een klein hotel. Meestal prima bedden en een enkele keer een warme douche. Hoe hoger we kwamen hoe meer de lodges en hotelletjes alleen door mannen werden gerund en hoe viezer de slaapplekken werden. Onze laatste stop voor de pas was 'highcamp', op 4880 meter.  Bij aankomst voelde ik me 'afwezig' en een drukkend gevoel in mijn hoofd. Volgens Rohit was dit niet ernstig en was het goed om nog even een stukje omhoog te klimmen en vervolgens weer te dalen om beter te acclimatiseren. Zo gezegd zo gedaan. Julie en ik liepen 'nog even' naar een uitzichtpunt op 4947 meter. 'Even', poeh, op deze hoogte gaat niets 'even'. Het tekort aan zuurstof is duidelijk te merken aan de trage pas en het snelle hijgen.

Eenmaal weer beneden ging het me inderdaad beter! Dit in tegenstelling tot Remco, waarschijnlijk had hij ergens verkeerde bacterien opgedaan, wederom ging zijn spijsverteringsstelsel in verzet. Na Norit en Lopramide hadden we alle 3 een rusteloze, slapeloze nacht.
Gelukkig stonden we vroeg op om om 5.00 uur te kunnen vertrekken. Zowel Julie als Remco hadden erg weinig ontbeten. Julie had de afgelopen nacht erge hoofdpijn gehad en voelde zich nu o.k. maar trek had ze niet. Remco had ook een vervelende nacht met diaree en spugen en kreeg nu helemaal niets naar binnen. Ook mijn nacht was niet prettig, koud en niet kunnen slapen vanwege de hoogte. Maar ik had trek voor 3! Vergeleken met hen was ik dus gezegend...
Even hebben we gedacht een dag te blijven om beter te acclimatiseren maar al snel besloten we dat we hier in Highcamp niet wilden blijven. De slechte hygiene zou ons allen waarschijnlijk alleen maar zieker maken!
We vertrokken en begonnen aan een klim van ruim 550 meter, op weg naar de hoogste pas van de wereld op 5416 meter, althans dat beweren ze ;-) Het was nog donker, erg koud en de weg was glibberig vanwege sneeuw en ijs. Rohit ging met een zaklamp voorop en wij volgden met onze hoofdlampjes. Stapje voor stapje vonden wij onze weg over het smalle ijspad. Binnen een uur waren onze waterflessen bevroren, onze tenen gevoelloos en onze handen pijnlijk van de kou. De zon zagen we boven de bergen uitklimmen wat al deze ontberingen meer dan waard was. De wereld ontwaakte en we zagen een geweldig ruig en besneeuwd berglandschap in de mooiste kleuren.  De zon verwarmt onze lichamen een beetje en met de snijdende wind in onze gezichten klimmen we gestaag omhoog. Remco heeft het helaas erg zwaar. Geen energie in zijn lijf, er zit simpelweg niets in. Toch heeft hij met zijn enorme doorzettingsvermogen de top gehaald en staan we na enkele uren met z'n 4-en trots bij het bord wat zegt: "Thorung La Pass 5416 meter. Congratulations for the success. Hope you enjoyed the trek. See you again!" Nou, ik denk het niet, 1x in ons leven is voldoende denk ik!
Ondanks Remco's weke buikje en zijn haast om af te dalen naar 'normale hoogte' stelt hij me de vraag die iedere vrouw op deze hoogte van haar man zou willen horen. Enne, ik heb "Ja!" gezegd ;-)

Tijd voor een feestje namen we op deze hoogte niet. We zetten snel de afdaling in wat  een kniekwelende reis omlaag naar 3760 meter betekende. Het landschap aan deze kant van de pas is anders. Woestijnlandschap zover het oog reikt, de leegte die we voor ons zien is zo fantastisch! Eigenlijk zou ieder dat met eigen ogen moeten kunnen aanschouwen. Deze trip is echt een tip die ik iedere sportieveling zou geven. Ondanks de vele toeristen, de chocoladetaartjes die je overal kan krijgen, de knoflooksoep die je neus na een aantal dagen uitkomt en het kleine beetje afzien is dit zo'n mooie tocht die je jezelf niet mag ontnemen!
Na de pas bleven we de laatste dagen dalen, de bomen kwamen weer terug en de temperatuur was weer aangenaam. Onze 14de wandeldag belandden we in Tatopanie waar we zittend in een hotspring met een Everestbier toosten op Julie haar 24ste verjaardag. Wat een mooie afsluiting van deze tocht! Julie bedankt voor de fijne gesprekken, de lol en het wandelen samen!!
Na Tatopanie hebben we een bus genomen naar Pokhara. Julie en ik hebben verschillende Yogalessen uitgeprobeerd terwijl Remco bijkwam van ons wandelavontuur. Inmiddels zijn we weer in Bhaktapur.
We zijn hier op een trouwfeestje geweest van Nilam (Touroperator) en zijn vrouw Mina en bij de trouwceremonie en het feestje van een neef van Krishna. 3 Feestjes waarin we vriendelijk doch streng verzocht werden in de traditionele kleding te gaan. Remco kon gelukkig een (traditioneel) pak lenen van Krishna en ik een traditionele Sari van zijn vrouw Rossanni. Dit betekende na maanden weer in mooie kleding, gel in het haar en make-up op het gezicht. Da's gek na 9 maanden afritsbroeken, het haar in een staart en verder geen aandacht voor het uiterlijk! Naast deze nieuwe ervaring was het erg bijzonder om deze (Hindu)ceremonie en het feest te mogen meemaken!
Bijzonder met gemengde gevoelens. Daar we in NL haast alleen nog de 'liefdeshuwelijken' kennen zijn we hier getuige geweest van 2 'gearrangeerde huwelijken'. Dit betekend dat 2 mensen die aan elkaar zijn voorgesteld en beide 'ja' hebben gezegd nu door het leven gaan als man en vrouw. Tevens wordt de vrouw door het huwelijk bij haar familie 'weggehaald' en woont zij na de ceremonie bij haar man en diens familie. In veel gevallen betekend dit dat zij ingewijd wordt in het huishouden en geacht wordt alle taken daaromtrent te doen. Bij deze huwelijken hebben we wel gehoord dat de vrouw verder mag studeren of een baan mag hebben maar dit ligt allemaal vrij gevoelig. Zeker voor de 'traditionele' ouders van de bruidegom.  

Deze manier van 'uithuwelijken', de ceremonies die erbijhoren en de verhalen eromheen hebben veel indruk gemaakt. Wederom worden onze normen en waarden door onszelf onder de loep genomen. Wat vinden wij en hoe staat dat in verhouding tot andere culturen? Het brengt weer veel stof tot nadenken en discussie!
Dat kunnen we mooi doen op de stranden van Thailand!

Aankomende vrijdag 18 december vliegen we verder naar Bangkok. We willen nog niet terug naar Nederland met z'n gure winterweer. Nee, we hebben besloten nog twee maanden "Easy Cycling" te gaan ervaren. De helft van onze bagage gaat naar huis en wij gaan 'cruisen' door het mooie warme landschap van Thailand, Laos en Cambodia. Uiteraard zullen we jullie op de hoogte houden!!!

Remco en Petra

P.S. We hebben foto's geplaatst van onze adembenemende tocht!

Lees verder op "Onderweg in Thailand"!

Wil je op de hoogte blijven van onze tocht laat dan hier je emailadres achter! Dan laten we je weten als we een nieuw bericht hebben geplaatst.

15 November 2009

Na 8 maanden, 18 landen in Europa en Azie en 12.684 fietskilometers is het eindelijk zover. Maandag 2 november zijn we aangekomen bij Stichting Suvadra in Bhaktapur, Nepal!

In Swarga wonen inmiddels 17 kinderen met een lichamelijke beperking. De kinderen varieren in leeftijd van 4 tot 20 jaar en hebben uiteenlopende beperkingen van spasticiteit, spina bifida tot en met brandwonden met amputaties van ledematen of tenen tot gevolg. De beperking lijkt voor velen een 'bijzaak', bovenal zijn ze gewoon kind met alles wat daar bij komt kijken. Spelletjes spelen, buiten spelen, huiswerk maken (zelf al de kleintjes van 4), geen zin hebben om huiswerk te maken, samen spelen en heel hard ruzie maken, bovenop elkaar en ons klimmen, ruzieen voor het beste plekje op schoot, eten, geen zin hebben in eten, elkaar stiekem helpen het bord leeg te eten omdat ze het anders de volgende ochtend weer krijgen en vooral heel veel lol hebben en lachen, gieren, brullen. Wat een feest om hier aan te komen!!!
De eerste twee dagen zijn we door Joyce en Krishna vooral op 'sleeptouw' genomen. De eerste dag samen met Krishna en Yana (een vrijwilliger op een school voor kinderen met een verstandelijke beperking) een rondleiding door Bhaktapur en 'Nepali-les'. De tweede dag met Joyce en Yana naar Kathmandu om ons ook daar een beetje wegwijs te maken.
Op dag 3 begon ons 'vrijwilligerswerk'. We helpen enkele weken mee in Swarga. Dit houdt in dat we om 6.00 uur opstaan en helpen de kinderen aan te kleden. Om 6.30 start de dag met een kopje Nepalese thee en bisquitjes. Daarna is het tijd voor huiswerk of een spelletje. Om 7.30 eten we gezamelijk Dhal Bhaat, een linzensoep met rijst, curry en atjar. Nee, dit eten we niet met mes en vork maar gewoon met de rechterhand! Voor diegenen die dit kunnen natuurlijk. Rem eet toch het liefst met links ;-) De linkerhand wordt hier echter gezien als de vieze hand, en de kinderen zijn specialisten in het vinden van details!! Na uitleg, dat Rem links is en het makkelijker voor hem gaat vinden de kinderen het goed. Zo gaat dat hier, als het je niet lukt dan accepteren ze de andere manier die misschien een beetje gek is!
Na het eten is er nog even tijd voor huiswerk of een spelletje en dan begint het klaarmaken voor school of voor de Daycare (dagbesteding voor 8 kinderen die niet naar school kunnen). Tandenpoetsen, uniform aan, haren kammen, gezicht insmeren.... Om 9.30 gaan de kinderen de deur uit en om 9.45 begint school. Ook de Daycare begint om 9.45 waar 2 begeleiders en een andere vrijwilliger, Julie, werkzaam zijn. Voor ons betekent het vanaf 10.00 uur rust.... Beetje internetten, wandelen door Bhaktapur, inkopen doen, lezen en skypen met thuis. Om 15.00 uur is het over met de rust want een voor een druppelen de kinderen dan weer binnen. Uniformen uit, normale kleding aan, activiteiten samen doen, spelletjes spelen. Om 16.30 hebben we thee met fruit waarna de kinderen weer verder kunnen met huiswerk of een spel. Om 18.30 eten we wederom Dhal Bhaat en om 19.00 gaan de kleinsten naar bed. Rond 20.30 zit ons werk er ook weer op en liggen we over het algemeen alweer vroeg onder de wol om de volgende dag weer om 6.00 uur op te staan.
Nu we inmiddels een ruime week in Swarga wonen, de kinderen uit bed halen, met ze eten, spelen en stoeien, naar een normale school begeleiden en aangestaard worden op straat zien we hoe hard deze zorg in Nepal nodig is. Zonder Suvadra zouden deze kinderen in hun dorp wonen, zonder school, zonder dagbesteding, zonder werk. Alleen en nagestaard door de mensen. Nu hebben ze een kans om zich te ontwikkelen, naar school te gaan en uiteindelijk te leren hoe zij zichzelf kunnen verzorgen en in hun levensonderhoud kunnen voorzien. En dit, dit is prachtig om te zien!
We zien ook de keerzijde. Nepal is welliswaar een, in onze begrippen, ‘goedkoop’ land maar de zorg voor een beperking, medicatie en ziekenhuisbezoek zijn duur en de mensen zijn arm. Ook de regering is arm en biedt geen extra middelen. Door deze feiten is elke euro vanuit Nederland hard nodig!
Het geld wat wij met jullie hulp bij elkaar fietsen zal worden besteed aan aanpassingen in het huidige Swarga en tevens worden de mogelijkheden onderzocht voor een tweede tehuis om in de nabije toekomst 30 kinderen met een beperking een toekomst te geven.

Ja, nu zijn we welliswaar aangekomen in Bhaktapur maar daar hebben we nog wel wat voor moeten doen! Vanuit Chitwan National Park zijn we via Hetauda naar Daman gefietst. Dit betekende een klim van 57 kilometer en 2000 hoogtemeters!!! Poeh, dit hebben we geweten. Het was weer zweten na onze 'vakantie' in Chitwan! Onze tocht werd echter goed beloond.... In Daman heb je een prachtig uitzicht over de Himalaya Range. Van links naar rechts kijk je naar 400 kilometer bergen van 5000 meter en hoger!!! We zijn om 5.30 opgestaan om de zonsopgang te bekijken en dat was de klim meer dan waard!!! Wauw.... die bergen gaan echt nooit vervelen.

We waren vroeg op en konden zodoende ook weer vroeg op weg, dit keer een fantastische afdaling richting Naubisse. Hier pakten we de hoofdweg naar Kathmandu en Bhaktapur weer op. De rest van het verhaal staat hierboven...
Na de dagen van drukte, nieuwe gezichten, nieuwe werkzaamheden, doel bereikt was er ineens 'rust'. Geen 'rush' meer om door te gaan, geen doel meer om heen te fietsen. Na de voorbereiding die we hadden gehad en de fietstocht van aardig wat maanden en kilometers leek er ineens 'niets' meer te zijn. Doelloos. We hadden een 'Climax' verwacht maar we waren nog steeds gewoon 'Remco en Petra in Nepal'.  Dit was voor ons beiden best een gekke ervaring en zelfs een beetje een 'rot' gevoel. Remco pakte echter de draad snel op, is blij met de 'structuur' die ons gegeven wordt door de werkzaamheden en heeft allerlei plannetjes om de kinderen iets te leren. Ja, een leraar in hart en nieren. Ik vond het wat lastiger. Ik creeer voor mezelf altijd wel wat te doen zodat ik hard aan het werk kan maar nu leek er even niets. Uiteraard is er met de kinderen genoeg te doen maar ik voelde me vrij doelloos. De kinderen en bijbehorende werkzaamheden zijn leuk maar verder? Ok, we blijven enkele weken maar daarna?  
Inmiddels is het 'doormoeten' wat weggezakt en genieten we beiden van ons 'thuis' bij Suvadra. Het betekend letterlijk en figuurlijk 'bijtanken' voor dat wat nog gaat komen. Momenteel zijn we allerlei mogelijkheden aan het onderzoeken. Verder fietsen in Zuid Oost Azie, Backpacken in India of terug naar huis...
De keuze stellen we nog even uit, donderdag 19 november vertrekken we samen met Julie naar Besi Shahar om te starten met het 'Annapurna Cirquit' een wandeltocht van bijna 3 weken rondom de Annapurna (8091 meter hoog).  Na enkele weken zullen we een pas overtrekken van 5416 meter. Heel spannend om een andere bezigheid dan 'fietsen' te gaan doen!!!

Jullie horen van ons!

P.S. We hebben ook weer foto's geplaatst!

P.P.S. Als je ons wilt helpen Suvadra te helpen, er zijn voldoende mogelijkheden voor Donaties of Sponsoring! Enne, als we doorfietsen dan kunnen uiteraard die kilometers ook gesponsord worden!!

Wil je op de hoogte blijven van onze tocht laat dan hier je emailadres achter! Dan laten we je weten als we een nieuw bericht hebben geplaatst.

30 oktober 2009

Vanuit Pokhara zouden we ons geluk beproeven richting Jomosom en Muktinath. Twee dorpjes in de Himalaya op 2800 en 3800 meter hoogte. Het geluk was deze dagen echter niet aan onze zijde.
De eerste dag fietsen we vanuit Pokhara richting de bergen. We stijgen meteen flink van 800 naar 1700 meter. De uitzichten op de Himalaya met zijn enorme bergpartijen zijn fantastisch en we voelen ons heerlijk in dit landschap. De tweede fietsdag stopt de asvaltweg en fietsen we verder op een gravelroad die tot Tiplyang een 'gravelroad' zou blijven en daarna over zou gaan in een 'Jeepable gravelroad'. Van de mensen die we onderweg tegenkomen horen we dat sommige stukken erg stijl zijn en dat de weg vanwege de regen enkele weken geleden soms erg slecht is. De fiets zullen we op sommige stukken waarschijnlijk moeten voortduwen. Gelukkig wisten we dat al en vol goede moed fietsen we deze dag ook de 'Jeepable gravelroad' op.
De mensen onderweg hadden gelijk. De weg bestaat uit keien, gaten, hobbels, klei, water, rivieren en zand. We hebben beide nog nooit zo vaak onze fiets moeten voortduwen omdat we simpelweg niet kunnen fietsen vanwege riviertjes, klei of de stijlheid van de berg in combinatie met losliggende grote en kleine keien. Dit deerde echter niets. We hadden ons erop ingesteld en waren vastbesloten de top te halen.

De tweede nacht werd Remco middenin de nacht wakker en moest rennen om buiten te komen. Ziek. Van alle kanten kwam zijn maaginhoud eruit en hij voelde zich slap en lusteloos. De derde dag hebben we door de slechte nachtrust en Rem zijn 'lege lijf' een rustdag gehouden in Tatopani, een klein dorpje met veel 'trekkingtoeristen' en mede hierdoor goede westers georienteerde maaltijden. We lezen wat, we eten veel en rusten uit voor de dagen die gaan komen. De vierde dag voelt Remco zich beter en ondanks dat hij nog wat slapjes is vervolgen we onze weg omhoog. Na 7 1/2 kilometer fietsend, strompelend en duwend op lastige stukken leek het genoeg. Remco was nog steeds aan de diaree en alle energie was uit zijn lijf verdwenen. Met de tranen in zijn ogen zegt hij dat het zo niet gaat, zijn lijf is nog ziek, moe en energieloos. Na wikken en wegen: nog een rustdag, langzamer fietsen, het volgende dorpje bereiken, besluiten we terug te keren  naar Pokhara.
Als het lijf gezond is lijken we even compleet vergeten dat het zo ontzettend belangrijk is een gezond en fit lichaam te hebben voor de fietstocht die wij ondernemen. Door een ziekte worden we met onze neus op de feiten gedrukt dat we daar af en toe wel aan moeten denken. We zijn doorgefietst met de gedachte dat de diaree wel over zou gaan, dat het gerust wel zou lukken, de kwaal enigzins negerend. In dit gebied is er echter niet zomaar een ziekenhuis die je bij ernstige klachten zou kunnen helpen. Er rijden enkele bussen en jeeps maar daarin wil je niet (wij niet tenminste) naar Pokhara terug. De weg is zo beroerd, we hebben nog nooit zoveel kotsende mensen uit een bus zien hangen. De keuze om terug te keren lijkt misschien erg makkelijk maar was voor ons erg moeilijk. Beide doorzetters en beide weten we niet van opgeven, we wilden zo graag naar die top!! Zo graag naar de Himalaya, temeer omdat fietsen over de Himalya Highway vanwege China en zijn stomme regels niet is gelukt. We balen nog steeds dat we het niet gehaald hebben maar zijn ook trots dat we de keuze hebben kunnen maken om te stoppen en terug te keren naar Pokhara. Tja, ook dat is reizen... Maar goed, we geven nog niet op... We denken er nu over na om de trekking van 14 tot 18 dagen te doen die over de pas gaat... Haha, we laten het weten.

Na een ziekenhuisbezoek in Pokhara heeft Remco een antibioticakuur en nog enkele medicijnen gekregen. Inmiddels is hij weer de oude en probeert hij zoveel mogelijk te eten om weer wat kilootjes extra te krijgen. We hebben enkele dagen niets gedaan in Pokhara wat heerlijk was en zijn toen verder gefietst naar Bandipur, een oude 'Newari' stad die voorheen langs de handelsroute India-China lag. Nu ligt het dorpje 8 kilometer van de weg. 8 kilometer bergopwaarts wel te verstaan. Waar we er omhoog 1 uur en 45 minuten over doen zijn we de volgende dag in 18 minuten weer beneden. Bergopwaarts worden we gelukkig beloond door de fantastische vergezichten op de Himalya, jee, wat is dat een superbergketen!!!

Na een goede nacht, een vroege ochtendwandeling en een heerlijk ontbijt hebben we onze tocht verder vervolgt naar het Chitwan National Park in het zuiden van Nepal. De weg erheen begon erg mooi en rustig. Toen we echter naar rechts afsloegen om onze weg naar het zuiden te vervolgen begon de ellende. Teveel (vracht)auto's op een te smalle weg. Regelmatig worden we weer van de weg gedrukt wat zich uit in hele scheldkannonades van onze kant. Ik heb geloof ik nog nooit zo vaak mijn middelvinger opgestoken (oke, in India misschien...). Door de drukte van de weg vergeten we haast om ons heen te kijken. We rijden door een groen dal en volgen de rivier stroomafwaarts. Nepal heeft echt een fantastische natuur, vandaar ook alle buitensportactiviteiten die hier onder toersisten erg opulair zijn!
Uiteindelijk vinden we een mooie slaapplek in Sauraha aan de rivier die aan het National Park grenst. Na een biertje en een Pizza duiken we ons bed in, nog niet wetend wat er de volgende dag gaat gebeuren!
"Do you want elefant bading" vraagt een jongen bovenop een olifant in zijn beste engels aan me terwijl we een ontbijttentje aan het zoeken zijn bij de waterkant. <Tja, nouja, ik heb erover gelezen en misschien ook wel stiekem mijn Tibetaanse ketting en armbandje van Jakbot niet omgedaan omdat de mogelijkheid er wellicht zou zijn dat ik, ja ik, bovenop een olifant het water in zou gaan.> "Ehhh, bading? Well, i don't know". "We gaan wel even kijken Pee" zegt Remco.
Bij het water zien we 2 olifanten en hun baasjes. De ene olifant besproeit zichzelf met water en de andere ligt op zijn zij terwijl zijn baasje hem met een steen 'schoonscrubt'. De olifant met zijn jonge baas die we gevolgt zijn stapt juist het water in. "Come" zegt de jonge jongen. Vertwijfeld kijk ik Remco aan. <Ja ik wil, ik wil, ik wil> zegt mijn gevoel. <Neeeee, veel te gevaarlijk> zegt mijn verstand. "Toe Pee, ga het proberen!" zegt Remco. Meteen trek ik mijn sandalen uit, rits mijn broek af en volg de jonge baas en zijn olifant met kloppend hart het water in. Ik had er van gehoord maar we zijn hier pas de eerste ochtend dus ik had geen idee wat nu eigenlijk de bedoeling was van het "Olifant wassen". De jongen laat zijn olifant door zijn knieen gaan in het water en helpt me bovenop zijn rug. Zodra de olifant opstaat gaat er zo'n intens gevoel door mijn lijf dat ervoor zorgt dat de tranen in mijn ogen staan, mijn lippen gaan trillen en mijn hart als een razende tekeer gaat. "Ik zit verdomme bovenop een olifant, REM, IK ZIT BOVENOP EEN OLIFANT!!!". Met mijn benen probeer ik me stevig vast te klemmen en ik voel de stekelige haartjes en daaronder de gelooide huid. "Can you schwimm?". "Of course I can swimm" zeg ik met een enthousiaste spanning. Nu kan het spektakel beginnen...
De jongen geeft commando's aan zijn olifant en deze loopt meer naar het midden van de rivier. Ik ben nog steeds overdonderd door de kracht van het beest en de spieren die ik onder me voel bewegen. Ook ben ik gespannen, wat zich uit in een onbedaarlijk trillen, want wat gaat er in godsnaam gebeuren??? De jongen gaat achter me op de rug van de olifant staan en roept wat in de olifantentaal en HOP, HOP, HOP. Daar zuigt de olifant meerdere keren water op en sproeit dat over me heen. WHAAAHAHAHAhahaha. Vervolgens komt er een nieuw 'kunstje'. De olifant gaat op zijn zij, helemaal met zijn kop onder water en aan mij de uitdaging om op zijn rug te blijven zitten. Of, nouja, zijn rug. Als de olifant op zijn zij gaat moet ik klimmen en klauteren om op de zijkant van zijn lijf te gaan zitten, zodra hij dan weer opstaat is het balanceren om met zijn bewegingen weer op zijn ruggengraat terecht te komen. Meerdere keren doet de olifant wat zijn jonge baasje zegt. Hij sproeit water, gaat op zijn zij liggen, door zijn voorpoten en ik probeer als een ware olifantenacrobaat zijn bewegingen te volgen. Uiteindelijk mag ik zelfs via zijn slurf over zijn hoofd bovenop zijn rug klimmen! Jeee, de trillende spanning is weg maar het gevoel op zo'n inmens groot dier te zitten laat nog steeds een energiestroom door mijn lijf gieren. Super.
De jongen en de olifant nemen alle tijd om tot mij door te laten dringen dat ik echt bovenop de rug van een olifant zit en hem even later met een steen mag 'schoonboenen'. Gelukkig waren we vroeg want we zien later dat de toeristen in de rij staan om met deze krachtige beesten in het water te 'spelen'.
Sommige olifanten en hun baasjes zijn wat onstuimiger dan anderen. Zo is er een olifant die tijdens het watersproeien een sterke beweging met zijn schouderpartij maakt waardoor de toerist in geen enkel geval kan blijven zitten en keer op keer in het water belandt. Ook horen we van een gids dat er regelmatig mensen vertrekken met gebroken benen. 'Mijn' olifant en zijn baasje waren gelukkig relaxed en rustig en namen de tijd om alles uit te proberen.
Ik weet nog niet zo goed wat ik van deze 'kunstjes' vind. De olifanten worden goed getraind maar ik heb ook begrepen dat ze regelmatig nog op een, voor de olifant, pijnlijke manier worden getraind. Ik weet niet goed of de olifanten er zelf plezier aan hebben of dat het eigenlijk een vorm van 'dierenmishandeling' is, soortgelijk als dansende beren. Aan de andere kant lijkt het wel dat de olifanten een goed leven hebben. 's Ochtends en 's middags lopen ze met toeristen in bakjes door de jungle, tussendoor worden ze gewassen en het baasje gaat ook nog alleen met hem de jungle in om zijn eten bij elkaar te zoeken (veelal gras). Daarnaast krijgen ze een mengsel van zout, soort suiker en rijst ingepakt in hooi om alle voedingsstoffen binnen te krijgen.
Ondanks dat ik nog niet echt een duidelijk 'Goed of Fout' voor mezelf heb gevonden was het voor mij een onvergetelijke ervaring. Vooral het gevoel, de emotie, de spanningen die loskwamen in mijn lijf vond ik erg bijzonder. "Dus dit is wat contact met een enorm krachtig beest kan doen" zeg ik nadruipend op de kant tegen Remco. "Wauw, wat was dit fantastisch!".
Die middag hebben we een 'Jungle Safari' geboekt om bovenop de rug van een olifant (dit keer in een bakje) door het 'Community Forest' te lopen en rendieren, apen, neushoorns en andere dieren te kunnen spotten. Doordat je bovenop een olifant zit accepteren de dieren dat je er bent en zien ze je niet als dreiging. Hierdoor heb je een grote kans wilde beesten te zien. Wij hebben geluk en zien rendieren, apen, herten, kippen en we komen vlakbij geschilde neushoorns. Vooral deze laatsten zijn erg bijzonder om in het wild te zien!!!

Vanochtend zijn we bij het 'Elefant breeding Centre' geweest waar ze olifanten fokken voor het National Park. In het najaar van 2008 is er een tweeling geboren wat erg uniek schijnt te zijn en ze hebben nog een kleine olifant van 5 maanden. Erg leuk om te zien hoe de moederolifant met haar kleintjes omgaat en hoe de kleintjes met elkaar omgaan. Spelen, duwend, de slurfen in elkaar om te zien we de sterkste is. De meeste olifanten staan met hun poten vast maar die kleintjes lopen gewoon lekker rond met het gevolg dat je zeer dichtij ze kan komen en ze zelfs aan kan raken. Leuk hoor olifanten!!

Morgen 31 oktober fietsen we verder richting Bhaktapur. We komen nu heel dichtbij want we hopen over 3 fietsdagen bij Suvadra aan te komen fietsen!
Mochten jullie ons nog willen helpen Suvadra te helpen kijk dan hier!

Uiteraard ook weer foto's!

Tot later!!

Wil je op de hoogte blijven van onze tocht laat dan hier je emailadres achter! Dan laten we je weten als we een nieuw bericht hebben geplaatst.

17 oktober 2009

En dan sta je maandag 12 oktober ineens in Sunauli, voor de grens met Nepal ons 18de land van deze reis. Of nouja, voor de grens.... Als je even niet oplet sta je in Nepal zonder uitreisstempel van India en zonder visum van Nepal. Jeeminee, zo'n makkelijke en chaotische landgrens zijn we nog niet eerder tegengekomen!! De weg staat vol met vrachtwagens die zoals gebruikelijk allemaal toeteren. Daartussendoor scheuren de brommertjes, toeterend, en de fiets(riksjas) vinden ook hun weg, bellend. Alsof dat nog niet voldoende is komt er een stoet met toeters en trommels aan die een lijk de grens overdragen. En tussen al deze chaos fietsen wij.

De chaos op de grens is te verklaren vanwege het feit dat Nepali en Indiers geen visum nodig hebben. Ze worden niet gecontroleerd en lopen, fietsen of rijden gewoon van het ene naar het andere land, alsof ze op de bazaar lopen. Alles lijkt hier te mogen mensen worden steekproefgewijs gecontroleerd en wij schieten ons fotorolletje vol.

We worden aangesproken door een man dat we wel een stempel moeten halen! Aan de andere kant van de weg, tussen de winkeltjes voor Sari's en frisdrank, is een klein kantoortje waar we een uitreisstempel krijgen. Daarna fietsen we samen met honderden anderen de grens over en fietsen we haast het huisje voorbij waar we een visum kunnen halen. We discusieren met de visummeneer over welk visum nou het beste en goedkoopste is en tussen de grappen door plakt hij het visum in ons paspoort. Nog geen 5 minuten later fietsen we langs wat zwaarbewapende mannen en staan we in Nepal! 
 


"Jahoeeeeeee, wij zijn na ruim 7 maanden en bijna 12.000 fietskilometers in Nepal!!"

We vinden het iedere keer weer gek dat twee landen gescheiden door een flinterdunne grens zo van elkaar kunnen verschillen. De mensen lijken anders, spontaan, we worden weer toegezwaaid en horen "Namaste!" als we langsfietsen. We zien kinderen spelen in hun schooluniformen en er wordt  minder getoeterd!!!  Vooral dat laatste is zeer prettig voor de oren!.
Onze eerste stop is 25 kilometer over de grens in het plaatsje Lumbini, de geboorteplaats van lord Buddha, 563 BC. In deze plaats komen Boedisten van over de hele wereld om te leren en te mediteren. Lumbini bestaat uit een klein dorpje met vele hotels en een enorm park met vele tempels (in aanbouw) en natuur. De rust is hier overweldigend en we nemen lekker een dag rust om het pretpark van tempels te bezoeken en een stukje van het Boedisme te 'proeven'. Dit laatste viel overigens niet mee. Vele schoolreizen en toeristen zijn in het park maar boeddisten zijn we, mede doordat er nog zoveel in aanbouw is, weing tegengekomen. Toch was het heerlijk om een dagje rond te slenteren en Tempels, Stupa's en Pagoda's van over de hele wereld te zien, in aanbouw of niet. Enne, we hebben de exacte plek gezien waar Buddha is geboren, inclusief de steen waarop het allemaal gebeurd is... Dit alles onder kogelvrijglas en met flinke bewaking.
 
Na onze dag rust zijn we verder gegaan naar Tansen. Tansen wordt in de Lonley Planet beschreven als een dorp waar mensen elkaar nog gedag zeggen en wat nog niet overlopen wordt door toeristen. De weg erheen was in ieder geval fantastisch. Na 20 kilometer zien we de bergen voor ons opdoemen en na 44 kilometer zien we waar we beiden zo van houden. We kijken elkaar aan en bij beide verschijnt er een lach op het gezicht. "Het gaat weer leuk worden Pee!" zegt Rem met de glinsteringen in zijn ogen. We kijken naar een rivier onder ons en we kijken tegen bergen op waar we langs en overheen gaan fietsen. Vaarwel India, bedankt Nepal!!!
De weg is, zoals veel berglandschappen, rustiger en de uitzichten, klimmetjes en afdalingen weer subliem. We fietsen door een groen landschap van rijstvelden, bananenbomen, bamboe en andere natuur. We horen krekels, vogels en dieren die we niet kunnen thuisbrengen. Daarnaast horen we bij de dorpen een voortdurende hoge toon, eerst dachten we dat het afkomstig was van de elektriciteitsdraden maar dat lijkt niet het geval. De mensen die we ernaar vragen weten niet wat we bedoelen, waarschijnlijk horen ze het niet (meer). Wij zijn er in ieder geval nog niet achter wat het is.
We worden de gehele dag vriendelijk en spontaan begroet en een enkeling durft in het engels te vragen wie we zijn en waar we vandaan komen. Bij een restaurantje lacht een vrouw me continu toe en ik lach terug. Zij praat in Nepali en ik in het Nederlands. Blijkbaar begrijpen we elkaar, het lachen wordt heviger. Haha, ik weet alleen niet helemaal zeker of we elkaar nu toe- of uitlachtten ;-)
Na 1100 hoogtemeters zijn we in Tansen. Er zijn hier 6 hotels en onderweg naar een restaurantje komen we tientallen toeristen tegen. Ach ja, wellicht zijn we gewoon verwend... Maarrrr, de weg erheen was fantastisch en het uitzicht vanuit het stadje is adembenend, alleen daarom was de klim erheen het dubbel en dwars waard. En vanwege de afdaling die morgen op ons wacht...

Vanuit Tansen fietsen we in 2 dagen naar Pokhara en hebben we de 12.000 fietskilometers bereikt!. De bergen blijven magnifiek en we zien de eerste toppen van de Himalaya voor ons opdoemen! Super gewoon.
Pokhara blijkt een groot toeristenfestijn, ondanks dat we hier niet van houden blijven we een paar dagen. We zitten in een klein hostel van de "Butterfly Foundation". Deze organisatie helpt arme kinderen en hun families een betere toekomst op te bouwen. Een deel van het geld wat we betalen voor de kamer gaat naar de organisatie. Twee vliegen in een klap dus!
Met Pokhara als 'base-camp' willen we enkele dagen wandelen, de trekkings zijn hier in dit gebied erg populair. In plaats van een lange trekking hopen wij een stuk van de route te kunnen fietsen, het zou toch geweldig zijn om aan de voet van de Himalaya tussen de 5, 6, 7 en zelfs 8 duizenders te kunnen fietsen! We gaan ons geluk beproeven richting Jomosom, een plaatsje in de Himalaya.  Van hieruit fietsen we weer terug naar Pokhara, daarna richting het zuiden naar het Chitwan National Park en dan weer noordwaarts naar Kathmandu en Bhaktapur. 

Een paar kleine omwegen maar al met al is Bhaktapur, en dus Suvadra, nog maar enkele weken van ons verwijderd!!! We kijken er erg naar uit om Joyce en Krishna weer te zien en de kinderen te ontmoeten!
Wil je meer weten van Suvadra, wil je een bedrag doneren of wellicht onze fietskilometers sponsoren? Klik dan hier!

Later zeker meer verhalen over Nepal! Uiteraard hebben we ook foto's geplaatst! 

Wil je op de hoogte blijven van onze tocht laat dan hier je emailadres achter! Dan laten we je weten als we een nieuw bericht hebben geplaatst.