17 maart 2009
"... ... ..."
"Ist Ihren Campingplatz geöfnet?"
"... ... ... "
"Do you have a place for our tent?"
"... ... ..."
"Wir möchten gerne Zelten!"
"O, eh, ja, wir sind geöfnet, ... ... wir haben nur kein heisses Wasser, Leitung kaputt wegen kälte... ... eh, Zelten ... ... eh, jetzt?"
Deze campingbaas was dinsdag 10 maart jl. duidelijk sprakeloos van onze komst. Na een lange dag en een laatste zware klim kwamen we rond 17.00 uur bij hem aan. Hij was net 1 maart geopend en had zo te zien nog geen tentcampeerders verwacht. De volgende ochtend begrepen we waarom: Een laag sneeuw op de tent verraadde wat de campingbaas waarschijnlijk al wist, er was sneeuw voorspeld, veel sneeuw. De wereld om ons heen was wit, zijn sprakeloosheid had nu van ons meester gemaakt...
Na onze nacht in de jeugdherberg te Eisenach zijn we via Gotha naar Erfurt gefietst. Dit keer hadden we een stralende zon en de wind in onze rug. 30 kilometer lang hebben we rond de 32km per uur gefietst door een mooi landschap, met tasjes is dat een
aardig tempo kan ik je zeggen! Om ons heen zagen we de bergen
met hun sneeuwtoppen en skipistes! Zowel Gotha als Erfurt zijn
mooie stadjes met veel toerisme. Net onder Erfurt ligt
Hohenfelden, hier vonden we een warme douche en een plekje voor onze
tent. De dagen en belevenissen beginnen inmiddels al aardig in elkaar over te lopen. "Was dat nu gister of eergister?", "In welk stadje was nu ook alweer dat mooie pleintje?" en "Hoe zijn we ook alweer gefietst?". Enigzins maak ik me wat zorgen dat ik nooit alle mooie dingen kan onthouden en achteraf niet meer zal weten wat we allemaal hebben gezien en meegemaakt. Uiteraard is dit logisch maar het is allemaal zo leuk! Naarstig houd ik daarom iedere avond mijn dagboekje bij in de hoop dat niets mij zal ontgaan, hopende dat ik het komende jaar zal leren hier wat 'relaxter' mee om te gaan...
Van Hohenfelden zijn we via Rudolstadt en Saalfeld naar stuwmeer 'Hohenwarte Stausee' gegaan. Volgens onze kaart konden we vlak langs het stuwmeer fietsen naar Drognitz. Dit bleek echter niet helemaal het geval, er kwam een lange klim van 200 meter naar 550 meter. Zonder dit verwacht te hebben zo aan het einde van de dag viel dit vies tegen, temeer omdat we hadden verzuimd te lunchen vanwege de nattigheid
en
kou. Uiteindelijk kwamen we bij bovenstaande sprakeloze campingbaas
aan, ach ja, zijn sprakeloosheid is ineens niet meer zo vreemd... Enne, wie zegt dat fietsen geen wintersport is!!! ;-)Van Drognitz zijn we door een witte wereld via Lobenstein naar Lichtenberg gefietst. Dit is een dorpje wat net buiten de oude grens van de DDR ligt. De mensen die we de weg vragen praten nog steeds over deze grens, bijna alsof de tijd heeft stilgestaan. De weg erheen was zeer mooi en slopend; een paar honderd meter met 15% stijgen en hetzelfde weer dalen, weer stijgen en dalen, weer stijgen en dalen... Met het gevolg dat we ieder keer voor de stijging de muts afdoen en de jas open omdat het stijgen met veel energie en daarbijhorende warmte gepaard gaat en we bij de daling ons weer goed warm aankleden omdat we niet willen dat onze zweetdruppeltjes letterlijk aan ons gezicht vastvriezen. De natuur is echter fantastisch en al deze omzwervingen waard.
In Lichtenberg zijn we gastvrij ontvangen door Rudolf en Mia. Een 'Warmshowers' adresje. 'Warmshowers.org' is een wereldwijd netwerk voor fietsers. Fietsfanaten staan op deze site en stellen hun warme douche (en huis) beschikbaar voor andere fietsers. We hadden Rudolf en Mia een paar dagen eerder via warmshowers.org aangeschreven om te blijven slapen en we waren welkom. We fietsten het dorp in en stonden stil bij de stadsplattegrond om hun adres op te zoeken toen twee jongens (van 8 en 11) naar ons toefietsten en tegen elkaar smoesden: "Können sie es sein?". Wij waren het inderdaad, bij hun en hun vader en moeder zijn we binnengehaald als waren we oude bekenden. "Doe alsof je thuis bent en pak wat je wilt". Toch kan ik na deze woorden niet net doen alsof ik thuis ben... Hoe zou ik 'thuis' zijn in zo'n mooi huis, zo'n volle keuken met allerlei waren die ik niet ken? Hoe maak ik koffie, hoe maal ik de bonen, waar staat alles in vredesnaam?! Na wat op weg geholpen te zijn ging de avond, nacht en ochtend uitermate ontspannend voorbij en zaten we de volgende dag rond 9.30 op de fiets richting Tsjechië.
We fietsten weg met lichte sneeuw en naarmate de dag vorderde werd dit alleen maar erger. Na in Hof in een boekenwinkel gesnuffeld te hebben naar een Tsjechische kaart sneeuwde het serieus. De verdere middag hebben we natte sneeuw, gewone sneeuw, hagel en regen gehad. Door de sneeuw fietsen allá, maar door de hagel afdalen is echt geen pretje! Achteraf gezien was het wel erg mooi en zoals Remco kan zeggen: "Het was erg bijzonder Pee, maar dit gaan we nooit meer in maart doen ;-)"
12 maart zijn we Tsjechië binnengefietst. We dachten in het grensstadje wel een pensionnetje te kunnen vinden. Helaas, de hele stad Asch bestaat uit pokerhollen en sexhotels. In beiden hadden we geen trek. In doorfietsen ook niet, de sneeuw werd dikker, de wind harder, de weg gladder, de (vracht)auto´s raasden met 100km per uur langs en het werd donker. Het eerste kleine beetje afzien en geloven dat heus alles goed komt was begonnen. Even gaf ik de mensen die ons onderweg voor gek verklaren gelijk: "Es ist doch kein Wetter zum Fahren, bist du denn ganz verrückt!!!" Na 20 kilometer over de smalle vluchtstrook richting Cheb zijn we beland in een oud hotelletje. Weer warm en droog verbaas ik me over mijn eerdere gedachten: "Wij gek? Echt niet, dit is hartstikke leuk!" Morgen verder richting Praag, maar dit keer weer een overnachting via een 'warmshower'!
Lees verder in "Onderweg in Tsjechië en Oostenrijk"
De kop is eraf!!!
8 maart 2009
Door Remco en Petra
Vandaag, zondag 8 maart staat onze teller op 660 kilometer en zitten we in een jeugdherberg in Eisenach. Niet zo´n kleintje ook, van de 120 bedden bezetten wij er 2, de overigen zijn leeg. Dit betekend dat wij straks, als de ´beheerder´; een jongen van nog geen 20 die zijn civiele dienst van 8 maanden uitzit, weg is, alleen zijn in deze grote 2 verdiepingen, met keuken, enorme eetzaal én discokelder tellende villa! Mooie kans voor een feestje!
Eerst een terugblik van de eerste week:
Zondag 1 maart werden we uitgezwaaid door Emmy, Hubert, Floor en Kiki (alhoewel zij nog niet in staat is bewust te zwaaien...). Jan, de vader van Remco, fietste de eerste dag met ons mee. We hadden super weer, het zonnetje scheen, de adrenaline van het 'weggaan en de lange voorbereiding' zat in ons lijf waardoor we lekker wegfietsten. De bepakte fietsen voelen nog wat onwennig, voordat de lading in beweging is duurt wat langer dan onbepakt en ook bij het afremmen vereist het wat meer inschattingsvermogen. Niets te klagen, we zijn onderweg!!!
De eerste nacht waren we uitgenodigd door Gerrit en Lammie Bos. Gerrit
is vertegenwoordiger en komt vaak bij Jan over de vloer. Toen hij
hoorde van onze tocht bood hij spontaan een bed aan welke we dankbaar
hebben aangenomen. Onze eerste stop was dus in hun woonplaats: Elburg.
Na de wind flink tegen te hebben gehad op de Lelystaddijk, over de
dijkjes en door de polders werden we in Elburg blij verrast door een
spandoek met: "Nog 16910 km te gaan, nog een klein stukje!". Gerda,
Karin, Eelke, Lisa en Rianne stonden als een laatste groet langs
de weg. Leuk!! Na een gezamelijk kopje koffie werden we bij Gerrit en Lammie zeer
gastvrij ontvangen.
De dag daarna waren we uitgenodigd in Dieren bij Kees en Selma. Deze dag hebben we een toeristische vorm gegeven. Vanuit Elburg zijn we rechtstreeks naar de IJssel gefietst en zo zijn we langs de IJssel over slingerende dijkjes via Deventer in Dieren terecht gekomen. Deventer is een stad die ik alleen van de boekenmarkt ken, maar nu zijn we door de kleine straatjes in de binnenstad gereden. Mooie stad en zeker een bezoekje waard! Uiteindelijk waren we vroeg in Dieren en werden we wederom gastvrij ontvangen. Beide overnachtingen hebben ons een prima start gegeven van onze tocht!
Voor de route hoeven we overigens nauwelijks op de kaart te kijken, lang leven het fietsroute netwerk van de ANWB. Langs de IJssel kun je overigens bijna niet verdwalen, wel kun je omfietsen om de mooiste stukjes niet te missen. Nu je denkt dat het fietsroute netwerk ophoudt in Duitsland kan je je alleen nog maar blijven verbazen over het fietsnetwerk in Duitsland. Ieder zelf respecterend stadje heeft een route rondom zijn eigen stad uitgezet. Maar ook buiten deze lokale fietsnetwerken om zijn er veel fietspaden. Van de 660 gefietste kilometers hebben we zeker 500 kilometer op fietspaden gereden.
Het landschap en de natuur zijn nu al fantastisch. We fietsen over landweggetjes en fietspaden en zien het voorjaar komen. De katjes komen aan de bomen, de sneeuwklokjes en krokussen staan fier overeind. De roofvogels vliegen regelmatig over ons heen, de herten/ reeën spotten we in de weilanden en ik heb in mijn leven nog niet zoveel wilde fazanten gezien.
Het fietsen gaat ons verbazingwekkend goed af. We stoppen regelmatig voor een happje en een drankje. We eten veel en nog blijft de trek komen. Met een Duits brood hebben we binnen de kortste keren korte metten gemaakt en de Duitse bakkertjes met heerlijke 'Kuchen', kaasbroodjes en chocoladecroissants met daarbij een kopje koffie weten we goed te vinden. We merken ook dat ons lichaam naast veel energie veel slaap vraagt. 's Avonds op 19.30 kijken we al op ons klokje of het bedtijd is, uiteraard is de tijd dan gekomen en slapen we tot de volgende ochtend 7.00 uur. We wennen na een week al aan de andere dagindeling en verbazen ons over hoe snel ons lichaam zich aanpast aan de gegeven omstandigheden. Onder deze omstandigheden valt ook de kou die in maart nog goed merkbaar is en de regen. De eerste sneeuw zagen we na 5 dagen en door de regen hebben de rivieren en beekjes die we langsfietsen snelle stromingen. Kou kunnen we prima hebben, ook op regen kunnen we ons kleden maar deze twee samen is geen prettig gegeven. We fietsen gestaag door en vergeten onze geplande rust, het houdt ons warm...
Het klimwerk is enige dagen geleden begonnen, de eerste heuveltoppen lagen boven de honderd meter. Nu hebben we de 400 meter al ruim bereikt. We slalommen door het landschap met vaak zijwind en de wind schuin van voren. De vele windmolens geven de richting aan.
Voor
diegenen die ons letterlijk op de kaart willen volgen: Vanuit Dieren
zijn we langs Doesburg, Doetichem en Dinxperlo via de Bochelter Aa
Duitsland in gereden. Via Bochholt en Borken zijn we in Reken
uitgekomen waar we op een camping hebben gestaan. De volgende dag
hebben we de Lippe stroomopwarts gevolgd en zijn we via Hamm op een
'snelwegcamping' in Uentrop uitgekomen. We hadden hier een 'fabelachtig' uitzicht op de
Lippe met daarachter de koeltorens van de RWE... De volgende dag zijn
we verder langs de lippe gefietst richting Lippstad en van daaruit naar
Atteln. De eerste 40 kilometer waren deze dag met de wind in de rug,
daarna werd het druilerig en mistig. Uiteindelijk zijn we deze avond in
een Gaststätte aangekomen. Na een goed uitgeruste nacht hebben we onze
weg vervolgt door de heuvels naar Warburg en daarna door naar
Hofgeismar. Bij de camping in Hofgeismar werden we door de campingbaas
verwelkomt als zijn tweede gasten van zijn eerste seizoen als campingbaas.
Vanwege de regen en onze lange voorgenomen tocht (het eerste wat de
meeste vragen is: "Wo kommst du her" en "Was ist dein Ziel") bood hij
ons een overnachtingsplaats aan in een caravan want het was immers
"Kein wetter zum campen!!". Wel had hij nog het verzoek dat we hem een
kaartje vanuit China zouden sturen, dat zou hij toch "Super" vinden.
Na een droge nacht in een koude caravan (er was geen stroomaasluiting)
wat overigens beter was dan een natte tent, zijn we via de vele dorpjes
die eindigen op -hausen naar Hann Münden gefietst.
Een erg mooi stadje
met vele vakwerkhuisjes. Deze huisjes zie je overigens haast overal in
dit gebied. In Hann Münden hebben we rivier de 'Werra' opgepikt en zijn
we via de 'Werra radweg' naar Eschwege gefietst waar we op een gesloten
camping stuitten. Een tweede was eigenlijk ook niet open maar voor 8
euro's mochten we een plekje uitzoeken en gebruik maken van de warme
douche die eigenlijk voor de mensen van de jaarplaatsen was bestemd.
Vandaag zijn we dan vanuit Eschwege via de Werra in Eisenach terecht gekomen. Het plan was om naar een camping te gaan net buiten deze stad. Na vele uren regen en kou (overdag rond de 5 graden en 's nachts onder het vriespunt) en vannochtend onze boel nat ingepakt te hebben hebben we besloten naar de jeugdherberg te gaan. Omdat we vanavond toch de enige gasten zijn hangt ons hele hebben en houden op de kachels door het huis te drogen :-)
Zoals je leest vergaat het ons goed, zeer goed. We doen veel indrukken op, alles is nieuw. Het voelt niet aan als vakantie. Meer als een ontdekkingsreis, avonturiers die een jaar lang puur gaan genieten en heel veel geld gaan ophalen voor Suvadra, kinderen die het hard nodig hebben!!! Mensen die we onderweg tegenkomen doen ons goed. We horen van de bestuurder van een auto die afremt: "Gute Leistung mit diesem Wetter!" en hij rijdt verder. Iemand die we voor een tweede keer treffen en naast ons stopt zegt: "Ich bewundere euch, wenn ich euch wieder treff bekommen sie ein Kaffee!". Een ander fietst een stukje met ons mee en zegt bij het afscheid: "Gute Fahrt und komm gut wieder!". Alleen maar goede wensen. Dat doet goed.
Het letterlijk en figuurlijk loslaten van thuis is best moeilijk. Gedachten van; zal alles wel goed gaan met de praktische zaken tot het besef dat thuis gewoon alles doorgaat zonder ons is best gek. Wel weten we door de smsjes en ons gastenboek dat er velen zijn die met ons meekijken, dat is gek en zeker heel erg leuk!!!
Bijna onderweg...
Door Petra
Bijna onderweg, de afscheidsfeestjes zijn geweest. Van mijn collega's, Remco's collega's, familie, vrienden en bekenden. Het is tijd om te gaan! Alles is klaar, de tassen staan gepakt in de woonkamer, mentaal en lichamelijk kunnen we haast niet wachten tot morgen, nog 13 uur dan gaan we! Kriebels in mijn buik en een hoofd vol dromen en verwachtingen. Gemengde gevoelens: "Waar beginnen we aan?!" en "Kunnen we eindelijk gaan om alles te beleven?!" Een mooie, spannende, uitdagende tocht die ons heel veel ups en ook downs zal brengen. Een jaar onderweg zonder even fysiek contact met de lieve mensen om ons heen.
Mijn ouders hebben we vrijdagochtend uitgezwaaid, zij zijn op een welverdiende vakantie naar de sneeuw. Ook de bus naar Au, de reis voor dit keer 47 mensen die ik medeorganiseer hebben we uitgezwaaid. Mijn zus, zwager, nichtje, neefje, lieve vriendin, vrienden, kennissen, bekenden. Het lijkt niet helemaal te kloppen. Wij waren toch degenen die weg zouden gaan?!
Het doet nu toch wel wat verdriet om te beseffen dat ik volgende week niet mijn zussie de berg af zal skiën of dat ik die week erna niet even een wijntje en een goed gesprek met haar zal hebben. Of mijn kleine neefje die echt niet meer weet wie we over een jaar zijn, geen gevoetbal met zijn zusje en broertje. Geen kopje koffie en gekwebbel bij mijn vriendin. Geen urenlange telefoongesprekken. Niet even een praatje priet bij mijn moeder. Geen collega's om lekker mee te sparren. Geen Gestalt, wat toch bij mijn leven is gaan horen...
Wat zal ik jullie allemaal vreselijk gaan missen! ... En wat droom ik nu over het moois wat we hier allemaal voor terug zullen krijgen!!!
Deze gemengde gevoelen domineerden onze laatste dag in het huis van mijn ouders. In onze woning zitten immers al de nieuwe bewoners voor een jaar. Vandaag was dan ook een dag van de laatste dingen en in gedachten al op de fiets. Jan, de vader van Remco, zit in de woonkamer. Hij zal ons morgen uit de wind houden op de Lelystaddijk. Alhoewel uit de wind... laat hem er alsjeblieft bij weg blijven want zoals het er nu uitziet gaat het voor de wind!! Laat dat een gunstig teken zijn voor de komende weken!!!
Bedankt allemaal voor de mooie "Tot over een jaar" feestjes. Bedankt voor de geweldige donaties voor Suvadra. Met elkaar hebben we inmiddels een bedrag behaald van € 6811,62.
Morgen beginnen we aan onze tocht om dit geld naar Bhaktapur te brengen. Sponsorgelden of donaties zijn nog altijd meer dan welkom. De kinderen van Suvadra hebben het hard nodig!
Tot over een jaar!!!
