Onderweg in Oezbekistan

Fietsen door een sprookje
2 augustus 2009

Onwerkelijk..., gewoon onwerkelijk..., of nouja, "gewoon"? We fietsen doodleuk tussen de enorme Medressa's (Islamitische colleges), enorme 'poorten'  vol met mozaiek, de minaretten die tot de hemel reiken en netjes aangelegde binnenpleinen. We zetten onze fietsen aan het zogenoemde 'mooiste plein ter wereld' en kijken adembenemend naar de mooie, indrukwekkende Medressa's Registan. We stellen ons voor hoe het leven hier vroeger geweest moet zijn. De hectiek die hier geheerst moet hebben vanwege de handel die gedreven werd in een van de grootste steden langs de zijderoute. Fietsen in een sprookje, welkom in Samarkand!

Drie fietsdagen geleden waren we nog in een andere sprookjesachtige stad, Buchara. In Buchara viel vooral de rust en stilte ons op. De mensen zijn rustig, relaxed en niet opdringerig. De straten zijn stil met niet al te veel verkeer. Wellicht bezoeken wij de stad buiten 'het seizoen', in de volle zomerzon is de warmte na het middaguur niet aangenaam. Er zijn wel wat toeristen maar de kleine straatjes en de toeristenwinkels zijn leeg. Ondanks de koele avonden sluiten de winkeltjes vroeg en lopen we haast alleen op straat. De bewoners van Buchara zitten met elkaar op de pleintjes de dag door te nemen en de kinderen rennen achter elkaar aan om als eerste bij de lekke bal te zijn. Waar we vandaan komen? "Holland, Nederland, Amsterdam" we weten soms niet wat te zeggen, ons kleine landje hier ver vandaan met zijn twee namen is niet altijd bekend. Hier wel: "Ahaaa, Van der Sar, van Persie, Nistelrooij!". Ook hier lijken, net als in de voorgaande landen, onze voetballers van Oranje weer een goede opening voor een vraaggesprek over en weer. Leuk om op deze manier contact te maken.
Buchara straalt voor ons van alle kanten de oudheid uit. De kleine bazaars met de koepels, Medressa's, oude Moskeeen. De tijd lijkt in het oude gedeelte te hebben stilgestaan. We verbazen ons keer op keer om de mooie met mozaiek bekleedde of beschilderde gebouwen.
Later wandelen we naar de bazaar in het nieuwe gedeelte van de stad. Hier is het een rumour van jewelste, fruit, groente, kleding alles is te koop. Gelukkig lopen ook hier de mannen met hun grote boodschappentassen vol geld om onze Dollars te wisselen. De zwarte markt geeft een betere koers dan de bank (1850 voor een dollar i.p.v. 1500). Hilarisch als we voor 50 Dollar 92500 Manat krijgen in briefjes van 500. Op de Westerse manier tellen wij ze 1 voor 1. De snelle manier van geld tellen zoals ze dat hier doen hebben wij helaas nog niet in de vingers!! (Ze nemen een stapel tussen hun ring- en middelvinger, vouwen een kant omhoog en laten de helft van de briefjes razendsnel door hun vingers gaan, ze tellen zelfs zonder te kijken!). Na alles  nauwkeurig geteld te hebben kunnen we de markt op om de overheerlijke meloenen en perzikken  te kopen. "Don't forget me if you need more change!"

Vanuit Buchara zijn we samen met Tobias en Nicole verder gefietst. We dachten een 'short cut' te nemen dwars door de vlaktes van Oezbekistan. Het was een supermooie en stille weg met erg veel tegenwind en naar later bleek een flinke omweg... Niet alle kleine wegen lijken op de kaart te staan en de wegen die wel op de kaart staan lijken niet altijd in het land te liggen. Hierdoor rijden we over een verlaten weg waar het woestijnlandschap nog even door gaat. Rond het middaguur passeren we een enorm meer met een vakantieresort midden in het 'niets'. Hier hebben we dan ook heerlijk op een grote bank kunnen liggen om het heetst van de dag uit de weg te gaan. 's Avonds zoeken we een slaapplek bij een huis. We rijden een erf op en een vrouw met gouden tanden en een enorm mes loopt ons tegemoet. Voordat we uberhaupt kunnen vragen of we onze tent op hun erf mogen neerzetten hebben we alle vier een stuk suikermeloen te pakken. Zo gaat dat dus, eerst eten, een praaje maken en dan pas vragen. Na het praatje en de meloen zetten we onze tent op om hem de volgende dag na een vreselijke winderige en daardoor slapeloze nacht weer af te breken. 
We fietsen verder door en pakken bij Nawaiy de snelweg op, gelukkig is deze vele malen rustiger dan verwacht. Na wederom een nacht bij een familie op het erf, een heerlijk maal van zelfgemaakte tortelinni's en een wodka nemen we de volgende dag 20 kilomter voor Samarkand na 11 dagen afscheid van Tobias en Nicole. We hebben erg prettig met elkaar gefietst en nu is het tijd om beide onze eigen weg weer te gaan. Zij gaan direct door naar Tashkent en wij blijven enige dagen in Samarkand.
Weer met z'n tweeen op pad, das best even gek!

Samarkant is een mooie indrukwekkende stad ondanks dat zij op vele plekken open ligt. Hele straten worden momenteel gerenoveerd, nieuw asfalt (wat vervolgens weer wordt opengebroken omdat ze 'vergeten' lijken te zijn dat er een paar pijpen onderdoor gelegd moeten worden), nieuwe winkeltjes, renovaties van de Medressa's. Volgend jaar mag Samarkand zich de culturele hoofdstad van Centraal Azie noemen vandaar nu alle moeite om de stad tip top in orde te krijgen. Het deert ons niet, het is juist wel leuk om te zien hoe een hele stad in beweging is om een nog mooiere stad te worden.
Ook op het grote plein voor Registan is er een drukte van jewelste. Podia en tribunnes worden opgebouwd en iedere avond wordt er druk geoefend. De ene keer een dans met 100 mensen tegelijk en de andere dag een vlaggenparade. Het vierde weekend van Augustus vind hier het tweejaarlijks internationale muziekfestival plaats." Of wij daar al van gehoord hebben in Nederland? Nee nooit". "Dat is toch wel heel gek voor dit beroemde muziekfestival!!"

We zijn hier al ruim een week en deze tijd hebben we gebruikt om een aantal dagen helemaal niets te doen. Heerlijk luieren met een biertje in de hand, slenteren door de stad, de laatste mails beantwoorden en onze kleine eee PC maken. Sinds Tabris, Iran hadden we een zeer vervelend virus dat onze PC langzaam aan het vernietigen was. Vele sites hadden we al geraadpleegd en onze vraag hoe dit op te lossen op vele plaatsen neergelegd. Uiteindelijk heeft Remco hier in Samarkand een 'mannetje' kunnen vinden die in een achterkamertje grote bakbeesten van computers in elkaar soldeerd. De stroomvoorziening hier is zeer onregelmatig waardoor de hardware regelmatig kapot gaan. Dit 'mannetje'  keek raar op toen Remco met zijn kleine PCtje bij hem kwam. Gelukkig had hij een external drive en naast hardware ook kennis van software. We hebben welliswaar een illigale oudere versie gekregen en onze webcam geeft de beelden op z'n kop door maar we doen het weer!!! Foto's kunnen we weer bewerken, skypen met paps en mams is weer mogelijk en we hebben zelfs meer bruikbare programma's dan we hadden! Leve de 'mannetjes in achterkamertjes'!!

Naast luieren hebben we ook onze route voor de komende maanden uitgestippelt. We hebben onder andere definiteif besloten niet naar China te gaan. Geen China betekent geen Himalaya betekent geen Tibet. De weg die het letterlijke en figuurlijke hoogtepunt van onze reis moest worden, de Himalya Highway, kunnen we helaas, vanwege de Chinese autoriteiten, niet befietsen tot aan Kathmandu. Tibet is na de Olympische spelen afgesloten voor individuele reizigers. We balen flink, een groot deel van onze uitrusting is hierop gebasseerd en zelf wilden we de uitdaging van twee maanden meer dan graag aangaan. Sommige mensen doen het 'stiekem', sneaken langs de checkpoints midden in de nacht, zijn steeds op hun hoede voor de militairen. Dit willen we niet, als we naar een land gaan willen we welkom zijn. Helaas zijn we dat bij de Chinese autoriteiten niet als individuele fietsers in Tibet.
Een alternatief zou de Karakoram Highway zijn die vanuit China door Pakistan naar India loopt. Ook op deze weg mag je bepaalde stukken niet fietsen, dit keer vanwege de veiligheid, en ben je gedoemd tot een bus of een vliegtuig. Tevens zijn de meningen nog verdeeld of deze weg momenteel wel veilig zou zijn. Deze route strepen we dan ook weg van ons lijstje.
Een tweede altenatief zou de weg ten noorden of zuiden van de Taklamakan Woestijn in China zijn richting Bejing. Aangezien we allebei na ons woestijnavontuur genoeg zand hebben gezien, warmte gevoeld en dorst hebben gehad voor de komende tien jaar willen we ook deze weg niet nemen.
Dan rest ons als laatste een bus, trein of vliegtuig. We kiezen voor de laatste. Vanuit Bishkek hopen we een vliegtuig naar New Delhi te nemen vanwaar we naar Bhaktapur, Nepal kunnen fietsen om Suvadra te bezoeken.
Met enige pijn in ons hart moeten we onze geplande route laten varen en kiezen we voor de 'snelste weg'. Het voelt rot omdat we alles wilden fietsen, of in ieder geval over land wilden bereizen. Toch kiezen we voor het vliegtuig. Ai, keuzes maken is en blijft zo lastig!! De ene keuze laat zoveel andere mooie, leuke en interessante dingen links liggen! Een leven is tekort om al het moois van de wereld te beleven... Jaja.

Lang treuren om onze eigen keuze doen we echter niet! Vanaf maandag 3 augustus wacht Tadzjikistan, de Pamir op ons. De Pamir is een van de meest onherbergzame en indrukwekkende gebieden van Azie met meerdere passen boven de 4000 meter en enorme meren. Deze uitdaging gaan we aan en met veel zin, enthousiasme en enige vrees kijken we naar de komende maand: "Zullen onze lichamen het kunnen, zal onze uitrusting sterk genoeg zijn, zal het werkelijk overweldigend zijn zoals wordt beweerd en gaan we het leuk vinden???".  

We gaan het beleven, Pamir here we come!!! 


Wat we ook nog willen zeggen: "Bedankt voor alle leuke, grappige, serieuze, informatieve en lieve berichten!!! Het doet ons goed dat er zoveel mensen zijn die met ons 'meereizen'!"

Lees later meer op "Onderweg in Tadzjikistan"
Wil je op de hoogte blijven van onze tocht laat dan hier je emailadres achter! Dan laten we je weten als we een nieuw bericht hebben geplaatst.