22 januari 2010
"Pee,
een dagje Myanmar is toch leuk? Even een stempel halen, over de markt
lopen en zo weer terug naar Thailand!" Remco's grote-mannen-ogen
stralen als die van
een kleine jongen als hij mij probeert te overtuigen. Nee, van mij
hoeft het niet zo nodig. Sinds Centraal Azie ben ik geen fan van
grensovergangen. Corrupte grenswachters, de zenuwen of we wel 'legale'
spullen het land in brengen. Briefjes die we moeten invullen met alles
van waarde uit onze tassen bij het in- en uitgaan van het land. Ervoor
zorgen dat je de briefjes tijdens je reis niet kwijt raakt en dat ze
exact hetzelfde zijn/ kloppend met je tasinhoud! Omdat we dat niet
deden (ze hoefden echt niet te weten hoeveel USD/ Euro's we nog vestopt
en verspreid in onze tassen hadden) was het altijd een gepuzzel. Ik
krijg alweer de zenuwen als ik er
alleen al aan denk. Om eerlijk te zijn gaf het ook wel weer een kick
als het probleemloos was gelukt....
"Het zal vast anders zijn hier Pee. Er zijn zoveel toeristen die het doen om hun visum voor Thailand te verlengen en Thailand mogen we gratis weer in!" Met enige tegenzin stem ik toe, alhoewel ik nog overwoog aan de Thaise kant te blijven terwijl Rem even naar Myanmar zou gaan. Maar natuurlijk wilde ik dat ook weer niet, de gedachte dat Remco een land meer zou bezoeken tijdens onze gezamelijke reis was nog een beetje erger dan een in mijn gedachten dramatische grensovergang met corrupte grenswachters ;-)
Onze fietsen en bagage lieten we staan in ons hotelletje in Mae Sai, het meest noordelijke stadje van Thailand. In ieder geval 1 zorg minder...
Om
8uur stonden we voor de grens met Myanmar. De Thaise grenswachter was
een aardige man. Uitreisstempel in het paspoort en we mochten zonder
problemen doorlopen. De grenswachter in Myanmar was ook onverwacht
vriendelijk. Al de verhalen over Myanmar; 'Het is een politiestaat,
dictatuur, checkpoints overal en over corruptie nog maar te zwijgen'.
Hoogstwaarschijnlijk zit er een kern van waarheid in maar zoals bij de
meeste grenzen zijn de grensstadjes niet representatief voor de rest
van het land. Na het inleveren van ons paspoort, het betalen van 10 USD, een stevige handdruk aan de beste man
en het ontvangen van een 'Entryticket Myanmar' mochten we om 7.30 de
grens over. Ja, het is nog geen 5 minuten lopen maar dan ben je er wel
een half uur eerder!
De markt naast de grens werd nog opgebouwd en we besloten en stukje te gaan lopen. De Tuk Tuk's staan klaar om ons in een paar uurtjes de stad Tachilek rond te rijden. Dit 'soort' toerisme kennen ze namelijk in dit grensstadje. De meeste toeristen 'doen' een ochtendje Myanmar voor het vernieuwen van hun Thaise visum. Stukken voordeliger dan de officiele weg via een visumverlenging door het immigratiekantoor. Er zitten echter wel ristricties aan dit 'Entryticket Myanmar'. Alleen in Tachilek mogen we rondkijken. Er is een mogelijkheid om naar een plaatsje 160km verderop te gaan. Wel moet je dan een ander 'ticket' regelen waarop je stempels van alle 'checkpoints' moet verzamelen en je paspoort blijft in bewaring bij de grens. Ach, al die 'gehoorde' verhalen zijn dus zo gek nog niet. Ik heb een hekel aan zulke restricties, temeer omdat het zo vrijheidsbeperkend is. Onrechtvaardig vind ik het, "Hoe de waard is vertrouwd hij zijn gasten" laten we maar zeggen....
We besluiten na wat grapjes de Tuk Tuk mannen teleur te stellen en te lopen. Zo gezegd zo gedaan. We zien een tempel in een andere stijl dan de Thaise en een enorme gouden Stupa. Beide zijn 'simpeler' dan de Thaise versie waarvan we er al zoveel hebben gezien. Minder tierelantijn en gekkigheid, alhoewel de gekleurde aan-en-uit-kerstlampjes het goed doen om de hals van Boeddha. We lopen over een lokale markt met groente, fruit en levende vissen en eten rijst met groente bij een eettentje. Het valt Remco meteen op dat er weer generatoren staan. Waar we in Thailand niet werden begrepen toen we vroegen op welke tijd ze een 'powercut' hadden (ach ja, na landen als India en Nepal denk je ineens dat het 'normaal' is om powercuts te hebben;-)) lijkt het hier weer orde van de dag. Ook valt het op dat de mensen wat 'grauwer' lijken. Minder vrolijk en ongedwongen, alsof het leven wat zwaarder is. Dit is natuurlijk allemaal interpretatie en zoals ik al eerder schreef: "Grensstadjes zijn absoluut niet representatief voor de rest van het land..." De huisjes zijn soberder, de straten vuiler, de goten zijn niet afgewerkt met een stoep maar liggen open en de brommertjes zijn vele malen ouder. Ik verbaas me toch iedere keer weer hoe anders het ene land van het andere kan zijn terwijl er alleen maar een grenspost van enkele honderden meters tussen ligt...
Na nog een korte wandeling over de 'toeristenmarkt' naast de grens, het afslaan van de sloffen sigaretten en de Viagra die ze met z'n 10-en tegelijk aan Remco willen verpatsen, het bemachtigen van de Myanmar Kyat (wat lastiger bleek dan gedacht omdat alles hier in de Thaise Bath wordt verhandeld) en een Myanmar Beer staan we om 11.30 weer aan Thaise zijde.
Kunnen we nog mooi uitchecken voor 12.00 uur en via de gouden driehoek naar Chiang Saen fietsen!
De gouden driehoek die de landen Myanmar, Thailand en Laos met elkaar verbind. De plek waar de Mekong de grens tussen Myanmar en Laos was en de grens tussen Thailand en Laos word. Een 'heilige' plek voor de Thaise Boeddhist. Dit uit zich voornamelijk in veel tierelantijn en (in mijn ogen) poehha en kitsch. Meerdere 'fotospots' staan klaar, je hoeft er alleen nog maar voor te staan en iemand te zoeken die de foto neemt. Daarnaast een enorme gouden Boeddha vergezeld van olifanten, slangen en nog meer Boeddha's om de snacktentjes en souvenirverkoop nog niet te vergeten.... Bussen met toeristen stoppen, laden de toeristen uit en weer in en rijden weer verder. Niet alleen de westerse toerist, ook de Aziatische bezoekt graag de gouden driehoek! We praten met Zwitsers, Duitsers en een Oostenrijker, met enige jaloezie zie ik ze naar onze fietsjes kijken en ons verhaal luisteren. Of eh, beeld ik me dat in en wil ik dat graag zien?? Ik kan me in dit land namelijk geen beter vervoermiddel voorstellen.
Na een ijsje en het uitwisselen van gegevens met enkele andere bezoekers van de gouden driehoek stappen wij weer op de fiets. De zon op onze huid, de wind in de haren. Heerlijk deze vrijheid!
En toen zat Thailand deel I er alweer op... Met een boottochtje van nog geen 5 minuten over de Mekong van Chinag Khong naar Huay Xai en we zijn in LAOS!
Lees verder op "Onderweg in Laos"
Nieuwsgierig naar de laatste Thailand/ Myanmar foto's? Klik hier.
Wil je op de hoogte blijven van onze tocht laat dan hier je emailadres achter! Dan laten we je weten als we een nieuw bericht hebben geplaatst.
Slangen en Varanen...
"Het zal vast anders zijn hier Pee. Er zijn zoveel toeristen die het doen om hun visum voor Thailand te verlengen en Thailand mogen we gratis weer in!" Met enige tegenzin stem ik toe, alhoewel ik nog overwoog aan de Thaise kant te blijven terwijl Rem even naar Myanmar zou gaan. Maar natuurlijk wilde ik dat ook weer niet, de gedachte dat Remco een land meer zou bezoeken tijdens onze gezamelijke reis was nog een beetje erger dan een in mijn gedachten dramatische grensovergang met corrupte grenswachters ;-)
Onze fietsen en bagage lieten we staan in ons hotelletje in Mae Sai, het meest noordelijke stadje van Thailand. In ieder geval 1 zorg minder...
Om
8uur stonden we voor de grens met Myanmar. De Thaise grenswachter was
een aardige man. Uitreisstempel in het paspoort en we mochten zonder
problemen doorlopen. De grenswachter in Myanmar was ook onverwacht
vriendelijk. Al de verhalen over Myanmar; 'Het is een politiestaat,
dictatuur, checkpoints overal en over corruptie nog maar te zwijgen'.
Hoogstwaarschijnlijk zit er een kern van waarheid in maar zoals bij de
meeste grenzen zijn de grensstadjes niet representatief voor de rest
van het land. Na het inleveren van ons paspoort, het betalen van 10 USD, een stevige handdruk aan de beste man
en het ontvangen van een 'Entryticket Myanmar' mochten we om 7.30 de
grens over. Ja, het is nog geen 5 minuten lopen maar dan ben je er wel
een half uur eerder! De markt naast de grens werd nog opgebouwd en we besloten en stukje te gaan lopen. De Tuk Tuk's staan klaar om ons in een paar uurtjes de stad Tachilek rond te rijden. Dit 'soort' toerisme kennen ze namelijk in dit grensstadje. De meeste toeristen 'doen' een ochtendje Myanmar voor het vernieuwen van hun Thaise visum. Stukken voordeliger dan de officiele weg via een visumverlenging door het immigratiekantoor. Er zitten echter wel ristricties aan dit 'Entryticket Myanmar'. Alleen in Tachilek mogen we rondkijken. Er is een mogelijkheid om naar een plaatsje 160km verderop te gaan. Wel moet je dan een ander 'ticket' regelen waarop je stempels van alle 'checkpoints' moet verzamelen en je paspoort blijft in bewaring bij de grens. Ach, al die 'gehoorde' verhalen zijn dus zo gek nog niet. Ik heb een hekel aan zulke restricties, temeer omdat het zo vrijheidsbeperkend is. Onrechtvaardig vind ik het, "Hoe de waard is vertrouwd hij zijn gasten" laten we maar zeggen....
We besluiten na wat grapjes de Tuk Tuk mannen teleur te stellen en te lopen. Zo gezegd zo gedaan. We zien een tempel in een andere stijl dan de Thaise en een enorme gouden Stupa. Beide zijn 'simpeler' dan de Thaise versie waarvan we er al zoveel hebben gezien. Minder tierelantijn en gekkigheid, alhoewel de gekleurde aan-en-uit-kerstlampjes het goed doen om de hals van Boeddha. We lopen over een lokale markt met groente, fruit en levende vissen en eten rijst met groente bij een eettentje. Het valt Remco meteen op dat er weer generatoren staan. Waar we in Thailand niet werden begrepen toen we vroegen op welke tijd ze een 'powercut' hadden (ach ja, na landen als India en Nepal denk je ineens dat het 'normaal' is om powercuts te hebben;-)) lijkt het hier weer orde van de dag. Ook valt het op dat de mensen wat 'grauwer' lijken. Minder vrolijk en ongedwongen, alsof het leven wat zwaarder is. Dit is natuurlijk allemaal interpretatie en zoals ik al eerder schreef: "Grensstadjes zijn absoluut niet representatief voor de rest van het land..." De huisjes zijn soberder, de straten vuiler, de goten zijn niet afgewerkt met een stoep maar liggen open en de brommertjes zijn vele malen ouder. Ik verbaas me toch iedere keer weer hoe anders het ene land van het andere kan zijn terwijl er alleen maar een grenspost van enkele honderden meters tussen ligt...
Na nog een korte wandeling over de 'toeristenmarkt' naast de grens, het afslaan van de sloffen sigaretten en de Viagra die ze met z'n 10-en tegelijk aan Remco willen verpatsen, het bemachtigen van de Myanmar Kyat (wat lastiger bleek dan gedacht omdat alles hier in de Thaise Bath wordt verhandeld) en een Myanmar Beer staan we om 11.30 weer aan Thaise zijde.
Kunnen we nog mooi uitchecken voor 12.00 uur en via de gouden driehoek naar Chiang Saen fietsen!
De gouden driehoek die de landen Myanmar, Thailand en Laos met elkaar verbind. De plek waar de Mekong de grens tussen Myanmar en Laos was en de grens tussen Thailand en Laos word. Een 'heilige' plek voor de Thaise Boeddhist. Dit uit zich voornamelijk in veel tierelantijn en (in mijn ogen) poehha en kitsch. Meerdere 'fotospots' staan klaar, je hoeft er alleen nog maar voor te staan en iemand te zoeken die de foto neemt. Daarnaast een enorme gouden Boeddha vergezeld van olifanten, slangen en nog meer Boeddha's om de snacktentjes en souvenirverkoop nog niet te vergeten.... Bussen met toeristen stoppen, laden de toeristen uit en weer in en rijden weer verder. Niet alleen de westerse toerist, ook de Aziatische bezoekt graag de gouden driehoek! We praten met Zwitsers, Duitsers en een Oostenrijker, met enige jaloezie zie ik ze naar onze fietsjes kijken en ons verhaal luisteren. Of eh, beeld ik me dat in en wil ik dat graag zien?? Ik kan me in dit land namelijk geen beter vervoermiddel voorstellen.
Na een ijsje en het uitwisselen van gegevens met enkele andere bezoekers van de gouden driehoek stappen wij weer op de fiets. De zon op onze huid, de wind in de haren. Heerlijk deze vrijheid!
En toen zat Thailand deel I er alweer op... Met een boottochtje van nog geen 5 minuten over de Mekong van Chinag Khong naar Huay Xai en we zijn in LAOS!
Lees verder op "Onderweg in Laos"
Nieuwsgierig naar de laatste Thailand/ Myanmar foto's? Klik hier.
Wil je op de hoogte blijven van onze tocht laat dan hier je emailadres achter! Dan laten we je weten als we een nieuw bericht hebben geplaatst.
Slangen en Varanen...
Nee, Petra is
niet meer ziek. Wel heb ik de schrijverspen deze keer van haar over genomen.
Zittend op de teakhouten bank van het Old City Guesthouse in Oud Sukhothai
luister ik ontspannen naar 3fm die om half vijf in de middag ‘Its a Kind of
Magic’ van Queen draait. De tune na afloop van het liedje vertelt me dat het ‘Arbeidsvitaminen’
zijn. Lekker, laat ik ook maar wat gaan werken en dit verhaaltje aftikken voor
ons avondeten. Een ietwat te dikke kale Brit vraagt of ik connectie met WIFI
heb. “Jahoor”, antwoord ik de man vriendelijk, kijkend naar zijn Thaise
vriendin of vrouw met haar rafelende korte spijkerbroek die tot net onder haar
lies komt. De meeste guesthouses, hotels of bungalows hebben hier draadloos
internet. Wat is Thailand toch een modern land. Zelfs buiten het oh zo moderne
Bankok zijn er overal moderne fascilliteiten. Op ieder toilet hebben we tot nu
toe overal toiletpapier aangetroffen...
Van Bankok hebben we een paar dagen mogen genieten. Bij het afrekenen in Guesthouse Villa kwamen we erachter dat we er tien dagen zijn geweest. Kenners onder jullie weten dat wij niet zo van de grote stad zijn. We houden wel van de luxe en voorzieningen, niet van de drukte en ellende die de stad met zich mee brengt. De acht miljoen inwoners van Bankok hebben ons niet gestoord. De dagen, inclusief de kerstdagen, zijn omgevlogen. Bankok is een prachtstad!!!
Thai eten bevalt
mijn smaak en darmen goed, al zijn de porties ietwat klein. Nou dan moeten we
tijdens het fietsen maar een dubbele portie bestellen. Over fietsen gesproken,
fietsen in Bankok is leuk, echt leuk. Het verkeer houdt weer rekening met ons.
Afslaand verkeer kijkt eerst nog eens over hun schouder voordat ze echt
afslaan. We zijn in voorgaande landen wel eens anders behandeld door
medeweggbruikers. Ook moeten we nu, net als de Thai, helaas weer stoppen voor
een rood stoplicht. Sinds Iran hebben we dat al niet meer hoeven doen.
Verkeersregels waren gescheiden voor auto’s en voor voetgangers en fietsers.
Stond er een agent het verkeer te regelen in bijvoorbeeld Iran, Kirgizie of India, dan moesten de auto’s stoppen bij een
stopteken. Overig verkeer wandelde of fietste gewoon door en dit was een door
iedereen geaccepteerd feit. Het lastige is (vind ik) vervolgens dat de auto’s
van de andere kant mogen rijden op teken van de agent, maar voetgangers en
fietsers gewoon hun gang gaan waardoor het verkeer dat mag gaan rijden niet kan
rijden omdat ellendige voetgangers en fietsers dit belemmeren. Niemand maakte
zich druk, behalve de agent die maar blijft wuifen dat er moet worden
doorgereden. Als de agent gebruik maakt van een fluit is het tafereel helemaal
leuk.
Tot de orde van de dag: we zijn gewoon gestopt voor het rode licht. Fietsend op de zes stroken asfalt in Bankok gaat het ons gemakkelijk af. Ze hebben hier bij veel stoplichten ook een digitale aftelklok die de seconden aftelt. Soms werken deze overigens niet en wordt het geduld op de proef gesteld. “Het duurt wel erg lang”, roep ik naar Petra. Het is een herrie van jewelste en inmiddels zijn er om ons heen tientallen scooters gaan staan. We hebben alvast voorgesorteerd, omdat we rechtdoor gaan en niet afslaan. Op het moment dat het licht op groen springt draaien alle (zeker 50) scooters het gas open. Het lijkt wel op een start op de TT. Het leuke van die aftelklokken is (die wel werken) dat bij de aftellende secondes 7,6,5 en 4 de scootertjes alvast toeren gaan maken om vervolgens de rem los te gooien. Het brengt een overdonderend geluid met zich mee. Ik vind het allemaal prachtig, vooral omdat ik het idee heb sneller te zijn op de eerste 20 meter....
Fietsen in miljoenensteden is een hobbie op zich.
Het kanaal vanaf Ayutthaya loopt een kilometer of zeventig naar het noorden. In de dierentuin van Bankok zagen we van die varanen in de vijfer zwemmen. “Huh? Zag ik nu weer zo’n beest?” Af en toe horen we flink wat geritsel in het hoge gras langs de weg en springt er iets groots weg. Tot het moment dat ik die varaan van een centimeter of 80 toch echt goed zie. Als we stoppen is ie weg. Petra gelooft er niets van en verdenkt mij van hallucinaties door de hitte. “Je ziet wel vaker dingen die er niet zijn” roept ze als ik via het bruggetje naar de overkant van het kanaal gelopen ben. Met de kreet: “Hoe kan een beest van 80cm nu ineens verdwenen zijn?” stappen we weer op de fiets. Gelukkig ziet Petra niet veel later een varaan zwemmen. Varanen zijn hele grote hagedissen die volgens mij vegetarisch zijn. Door hun enorm lange staart kunnen ze wel anderhalve meter lang worden. Soms kun je het kleine ruikende tongetje uit z’n bek zien komen. Net als een slang.
Slangen zien we vaker en in Thailand zien we er heel veel. Dood en plat liggen ze op de weg. Soms wel een meter lang. Die python, die niet dood leek te zijn lag op de rand van de berm en de weg!!! In een reflex fietsen we er met een grote boog omheen, gelukkig kwam er geen verkeer van achter aan. Enhousiast keer ik meteen om om een mooie foto te maken. Zo’n slang heb ik nog nooit gezien, tien cm in doorsnee en zeker twee meter lang...
Dat wat hier wel iets van een ziekenhuis weg had, waren de mondkapjes. Staat je leuk Petra!
Onze arts zit op verdieping 15 en de rontgenfoto’s maken we op verdieping 13. Nee verdwalen lukt niet, continu loopt er iemand met je mee naar de afdeling waar je naartoe moet. “Ik kan je wel iets geven dat de klachten oplost, maar ik adviseer je naar een longspecialist te gaan, want ik vermoed dat je iets asmatisch hebt”, legt de basis arts ons uit. Zo gezegt zo gedaan en tussendoor hebben we een rontgenfoto gemaakt. Doktoren weten het tenslotte, al dokteren wij graag zelf en staan bij voorbaat al negatief tegenover medicatie voor vage klachten. Maar de service hier in dit ziekenhuis is echt helemaal top. Het lijkt wel een vijf sterren ziekenhuis. De longspecialist constateert bij Petra asmatische bronchitus, verstopte sinussen en de pijn op de borst moet een gekneusde rib zijn door het vele hoesten. Hij schrijft verschillende medicijnen voor. Een inhalator, een kuurtje antibiotica, een neusspray, slijmoplospillen en een hoestdrank. De rekening van de medicatie is bijna de helft van de totale prijs die op de rekening staat. “Hierop verdienen ze het dus”, denk ik bij mezelf. “Ik zou je graag overmorgen nog eens terug willen zien” zei de arts tenslotte. Het is een commercieel ziekenhuis en bij het inschrijven hebben we het hokje ‘cash betalen’ aangekruisd. Ik snap het helemaal, “Met de medicatie moet het wel lukken” vertellen we de man beleefd “Geen tweede afspraak dus?” “Nee”. Op weg naar de uitgang zien we nog een zestal westerse internationale restaurants, ook MacD. is van de partij... Ongelooflijk.
Inmiddels hebben we onze weg vervolgd van Sukhotai naar Chang Rai. Met al een 1000km op de Thailandteller loopt over een aantal dagen ons visum af en zullen we Laos binnen fietsen, of zullen we toch eerst nog een dagje naar Myanmar? Ja we kunnen tegen inlevering van ons paspoort een dag besteden in Myanmar zonder het bezitten van een visum voor dit land. Voor deze dag krijg je tijdelijke ID kaart bij het Birmese immigratiekantoor. We kunnen dan de internationale markt bezoeken en allerlei leuke souveniers voor jullie kunnen kopen.
Ongelooflijk. Dit laatste deel van onze reis is wederom bijzonder. We hebben Laos en Cambodia nog niet eens bezocht maar onze ervaring is dat het hier compleet anders is dan in India/ Nepal; Centraal Azie/ stanlanden; Turkije/Iran en Europa. "Logisch" zou je zeggen. Terwijl het reizen in deze landen gemakkelijker is voor de doorsnee mens dan bovenstaande landen, hebben wij voor het eerst moeite met het vinden van slaapplaatsen, het vinden van de weg, en het oppikken van een paar woorden van de taal. Het vinden van een slaapplaats is gemakkelijk als je de steden en dorpen aandoet die in de reisgids 'Lonely Planet' staan. Dit zijn westers georienteerde hotelletjes of guesthouses. Maar waar slaapt de lokale Thai als deze op doorreis is en zich bevindt in een niet in de Lonely Planet staand stadje van 30.000 inwoners? Plotseling staat het lokale hotel niet meer aangegeven in het latijnse schrift met HOTEL, maar in het Thai schrift. Nergens in de landen met een cyrrillisch, farsi, hindu of nepali schrift werd 'hotel' alleen in het lokale schrift geschreven maar ook in het Engels (zelfs in Iran!!!!!). Wij zijn net als de Thai aangewezen op de 'curtain hotels', we herkennen ze niet aan het woord HOTEL maar aan een 3 cijferig nummer. Op vele plaatsen zijn ze te vinden, vooral langs de doorgaande wegen. Het is een bouwsel die overal op elkaar lijkt. Een betonnen constructie van een eenkamerappartjementje en
een carport. De gordijnrails voor de carport hangt er nog steeds maar wordt anno 2010
niet meer gebruikt. Ja, zo kun je snel een carport inrijden, gordijntje
dichtdoen en niemand die ziet dat je met je minares een wipje maakt. De
eigenaar houdt zijn mond, big business voor hem. De schroom lijkt er
wat vanaf te zijn, de gordijnen zijn weg. Echter worden wipjes nog
steeds gemaakt in de vooral brandschone accomodaties. Wat nu als je
niet met de auto bent maar met de fiets? Een lege carport betekent
immers een lege kamer... Nou onze carport wordt doorgaans met het
wasrek of met pilonnen afgezet. Natuurlijk is onze kamer ook bezet! De
ongeschoren gastvrouw van onze accomodatie in Song is supervriendelijk
en al kunnen we geen woord met elkaar wisselen, we weten precies wat we
aan elkaar hebben. We betalen 250 Bath, krijgen de sleutel en de deur
gaat op slot...
Het leuke verhaal over hoe we in Song terecht zijn gekomen schrijf ik niet in detail op, wel rijden we op de dag dat we overeen waren gekomen dat we eigenlijk deze 13.000km maar twee keer fout zijn gereden, weer fout. Dan maar om fietsen, en als blijkt dat we niet meer op de kaart fietsen, neem ik de moed om de lokale Thai de weg te vragen: "Wich direction is Song, Son, Soooong, Sssssong, Zonnggggggg, Soangggggg?" Vijf mannen kijken we starend aan. Ik moet meer door mijn neus gaan praten denk ik. Als ik naar het noorden wijs zegt de beste man "SONG", en moeten we links af....
Zie ook onze foto's!
CultuurschokVan Bankok hebben we een paar dagen mogen genieten. Bij het afrekenen in Guesthouse Villa kwamen we erachter dat we er tien dagen zijn geweest. Kenners onder jullie weten dat wij niet zo van de grote stad zijn. We houden wel van de luxe en voorzieningen, niet van de drukte en ellende die de stad met zich mee brengt. De acht miljoen inwoners van Bankok hebben ons niet gestoord. De dagen, inclusief de kerstdagen, zijn omgevlogen. Bankok is een prachtstad!!!
Thai eten bevalt
mijn smaak en darmen goed, al zijn de porties ietwat klein. Nou dan moeten we
tijdens het fietsen maar een dubbele portie bestellen. Over fietsen gesproken,
fietsen in Bankok is leuk, echt leuk. Het verkeer houdt weer rekening met ons.
Afslaand verkeer kijkt eerst nog eens over hun schouder voordat ze echt
afslaan. We zijn in voorgaande landen wel eens anders behandeld door
medeweggbruikers. Ook moeten we nu, net als de Thai, helaas weer stoppen voor
een rood stoplicht. Sinds Iran hebben we dat al niet meer hoeven doen.
Verkeersregels waren gescheiden voor auto’s en voor voetgangers en fietsers.
Stond er een agent het verkeer te regelen in bijvoorbeeld Iran, Kirgizie of India, dan moesten de auto’s stoppen bij een
stopteken. Overig verkeer wandelde of fietste gewoon door en dit was een door
iedereen geaccepteerd feit. Het lastige is (vind ik) vervolgens dat de auto’s
van de andere kant mogen rijden op teken van de agent, maar voetgangers en
fietsers gewoon hun gang gaan waardoor het verkeer dat mag gaan rijden niet kan
rijden omdat ellendige voetgangers en fietsers dit belemmeren. Niemand maakte
zich druk, behalve de agent die maar blijft wuifen dat er moet worden
doorgereden. Als de agent gebruik maakt van een fluit is het tafereel helemaal
leuk. Tot de orde van de dag: we zijn gewoon gestopt voor het rode licht. Fietsend op de zes stroken asfalt in Bankok gaat het ons gemakkelijk af. Ze hebben hier bij veel stoplichten ook een digitale aftelklok die de seconden aftelt. Soms werken deze overigens niet en wordt het geduld op de proef gesteld. “Het duurt wel erg lang”, roep ik naar Petra. Het is een herrie van jewelste en inmiddels zijn er om ons heen tientallen scooters gaan staan. We hebben alvast voorgesorteerd, omdat we rechtdoor gaan en niet afslaan. Op het moment dat het licht op groen springt draaien alle (zeker 50) scooters het gas open. Het lijkt wel op een start op de TT. Het leuke van die aftelklokken is (die wel werken) dat bij de aftellende secondes 7,6,5 en 4 de scootertjes alvast toeren gaan maken om vervolgens de rem los te gooien. Het brengt een overdonderend geluid met zich mee. Ik vind het allemaal prachtig, vooral omdat ik het idee heb sneller te zijn op de eerste 20 meter....
Fietsen in miljoenensteden is een hobbie op zich.
Het kanaal vanaf Ayutthaya loopt een kilometer of zeventig naar het noorden. In de dierentuin van Bankok zagen we van die varanen in de vijfer zwemmen. “Huh? Zag ik nu weer zo’n beest?” Af en toe horen we flink wat geritsel in het hoge gras langs de weg en springt er iets groots weg. Tot het moment dat ik die varaan van een centimeter of 80 toch echt goed zie. Als we stoppen is ie weg. Petra gelooft er niets van en verdenkt mij van hallucinaties door de hitte. “Je ziet wel vaker dingen die er niet zijn” roept ze als ik via het bruggetje naar de overkant van het kanaal gelopen ben. Met de kreet: “Hoe kan een beest van 80cm nu ineens verdwenen zijn?” stappen we weer op de fiets. Gelukkig ziet Petra niet veel later een varaan zwemmen. Varanen zijn hele grote hagedissen die volgens mij vegetarisch zijn. Door hun enorm lange staart kunnen ze wel anderhalve meter lang worden. Soms kun je het kleine ruikende tongetje uit z’n bek zien komen. Net als een slang.
Slangen zien we vaker en in Thailand zien we er heel veel. Dood en plat liggen ze op de weg. Soms wel een meter lang. Die python, die niet dood leek te zijn lag op de rand van de berm en de weg!!! In een reflex fietsen we er met een grote boog omheen, gelukkig kwam er geen verkeer van achter aan. Enhousiast keer ik meteen om om een mooie foto te maken. Zo’n slang heb ik nog nooit gezien, tien cm in doorsnee en zeker twee meter lang...
Dat wat hier wel iets van een ziekenhuis weg had, waren de mondkapjes. Staat je leuk Petra!
Onze arts zit op verdieping 15 en de rontgenfoto’s maken we op verdieping 13. Nee verdwalen lukt niet, continu loopt er iemand met je mee naar de afdeling waar je naartoe moet. “Ik kan je wel iets geven dat de klachten oplost, maar ik adviseer je naar een longspecialist te gaan, want ik vermoed dat je iets asmatisch hebt”, legt de basis arts ons uit. Zo gezegt zo gedaan en tussendoor hebben we een rontgenfoto gemaakt. Doktoren weten het tenslotte, al dokteren wij graag zelf en staan bij voorbaat al negatief tegenover medicatie voor vage klachten. Maar de service hier in dit ziekenhuis is echt helemaal top. Het lijkt wel een vijf sterren ziekenhuis. De longspecialist constateert bij Petra asmatische bronchitus, verstopte sinussen en de pijn op de borst moet een gekneusde rib zijn door het vele hoesten. Hij schrijft verschillende medicijnen voor. Een inhalator, een kuurtje antibiotica, een neusspray, slijmoplospillen en een hoestdrank. De rekening van de medicatie is bijna de helft van de totale prijs die op de rekening staat. “Hierop verdienen ze het dus”, denk ik bij mezelf. “Ik zou je graag overmorgen nog eens terug willen zien” zei de arts tenslotte. Het is een commercieel ziekenhuis en bij het inschrijven hebben we het hokje ‘cash betalen’ aangekruisd. Ik snap het helemaal, “Met de medicatie moet het wel lukken” vertellen we de man beleefd “Geen tweede afspraak dus?” “Nee”. Op weg naar de uitgang zien we nog een zestal westerse internationale restaurants, ook MacD. is van de partij... Ongelooflijk.
Inmiddels hebben we onze weg vervolgd van Sukhotai naar Chang Rai. Met al een 1000km op de Thailandteller loopt over een aantal dagen ons visum af en zullen we Laos binnen fietsen, of zullen we toch eerst nog een dagje naar Myanmar? Ja we kunnen tegen inlevering van ons paspoort een dag besteden in Myanmar zonder het bezitten van een visum voor dit land. Voor deze dag krijg je tijdelijke ID kaart bij het Birmese immigratiekantoor. We kunnen dan de internationale markt bezoeken en allerlei leuke souveniers voor jullie kunnen kopen.
Ongelooflijk. Dit laatste deel van onze reis is wederom bijzonder. We hebben Laos en Cambodia nog niet eens bezocht maar onze ervaring is dat het hier compleet anders is dan in India/ Nepal; Centraal Azie/ stanlanden; Turkije/Iran en Europa. "Logisch" zou je zeggen. Terwijl het reizen in deze landen gemakkelijker is voor de doorsnee mens dan bovenstaande landen, hebben wij voor het eerst moeite met het vinden van slaapplaatsen, het vinden van de weg, en het oppikken van een paar woorden van de taal. Het vinden van een slaapplaats is gemakkelijk als je de steden en dorpen aandoet die in de reisgids 'Lonely Planet' staan. Dit zijn westers georienteerde hotelletjes of guesthouses. Maar waar slaapt de lokale Thai als deze op doorreis is en zich bevindt in een niet in de Lonely Planet staand stadje van 30.000 inwoners? Plotseling staat het lokale hotel niet meer aangegeven in het latijnse schrift met HOTEL, maar in het Thai schrift. Nergens in de landen met een cyrrillisch, farsi, hindu of nepali schrift werd 'hotel' alleen in het lokale schrift geschreven maar ook in het Engels (zelfs in Iran!!!!!). Wij zijn net als de Thai aangewezen op de 'curtain hotels', we herkennen ze niet aan het woord HOTEL maar aan een 3 cijferig nummer. Op vele plaatsen zijn ze te vinden, vooral langs de doorgaande wegen. Het is een bouwsel die overal op elkaar lijkt. Een betonnen constructie van een eenkamerappartjementje en
een carport. De gordijnrails voor de carport hangt er nog steeds maar wordt anno 2010
niet meer gebruikt. Ja, zo kun je snel een carport inrijden, gordijntje
dichtdoen en niemand die ziet dat je met je minares een wipje maakt. De
eigenaar houdt zijn mond, big business voor hem. De schroom lijkt er
wat vanaf te zijn, de gordijnen zijn weg. Echter worden wipjes nog
steeds gemaakt in de vooral brandschone accomodaties. Wat nu als je
niet met de auto bent maar met de fiets? Een lege carport betekent
immers een lege kamer... Nou onze carport wordt doorgaans met het
wasrek of met pilonnen afgezet. Natuurlijk is onze kamer ook bezet! De
ongeschoren gastvrouw van onze accomodatie in Song is supervriendelijk
en al kunnen we geen woord met elkaar wisselen, we weten precies wat we
aan elkaar hebben. We betalen 250 Bath, krijgen de sleutel en de deur
gaat op slot...Het leuke verhaal over hoe we in Song terecht zijn gekomen schrijf ik niet in detail op, wel rijden we op de dag dat we overeen waren gekomen dat we eigenlijk deze 13.000km maar twee keer fout zijn gereden, weer fout. Dan maar om fietsen, en als blijkt dat we niet meer op de kaart fietsen, neem ik de moed om de lokale Thai de weg te vragen: "Wich direction is Song, Son, Soooong, Sssssong, Zonnggggggg, Soangggggg?" Vijf mannen kijken we starend aan. Ik moet meer door mijn neus gaan praten denk ik. Als ik naar het noorden wijs zegt de beste man "SONG", en moeten we links af....
Zie ook onze foto's!
25 December 2009
Lees meer over het vorige land!
Heb
ik echt mijn Kurta (Nepalese traditionele kleding bestaande uit wijde
broek, tuniek en dunne sjaal) meegenomen? Ik heb een mini mini minirok
nodig!!! Thaise vrouwen lopen hier met flair in de mooiste korte mode,
de westerling probeert haar na te doen, zonder resultaat. Even voel ik
een steek van schaamte dat ik ook tot deze blanke westerlingen behoor.
Totdat ik me besef dat ik nooit in een te ieniemienie rok en
bijbehorende top zal gaan lopen als ik 100 kg weeg. Welkom in Thailand,
waar mensen zich in de grote stad Bankok kleden als waren ze op het
strand, alleen. Hier komen onze oordelen de hoek om kijken. Sinds een
lange tijd hebben we geen te korte rokjes gezien. En als we een kort
rokje zagen, zoals bijvoorbeeld in Bishkek dan droegen de vrouwen het
met flair en stond het, in onze ogen, mooi. De afgelopen landen waren
meer conservatief. In India en Nepal bijvoorbeeld waar de mooie vrouwen
hun Sari's of Kurta's dragen, subtiel bedekt en oh zo mooi. Of in
Turkmenistan waar de vrouwen mooie gekleurde jurken met een strakke
taille droegen. Of zelfs in Iran waar sommige vrouwen sjieke Chadors
over hun Parijse mode droegen. Flair. Dat missen we hier in Bankok.
We kijken onze ogen uit. Zoveel toeristen in alle soorten en maten, zoveel eet- en drink gelegenheden, zoveel winkels, zoveel touroperators, zoveel grote luxe shoppingmals, zoveel grote en kleinere tempels. Onze verbazing begon op het vliegveld waar we een rustig plekje hadden gevonden om onze fietsen in elkaar te zetten. Mensen waren vriendelijk en we kregen van de rondlopende bewaking een paar duimen "Good cycling!". Daarna de weg op, het asvalt gleed heerlijk onder onze wielen weg. Normaal gesproken hebben we de afspraak dat degene die voorop rijdt de kuilen en bulten aangeeft middels handgebaren. SInds India hadden we dit opgegeven. Nu loont het echter weer de moeite op dit strakke asvalt waar we snel overheen razen. Op een gegeven moment zegt Remco: "Hoor je dat Pee?", "Hoor ik wat?", "Niets dan het voorbijrazen van auto's!". Geen toeterend langsrazend verkeer. Op de 4-baans weg moeten we van rijstrook wisselen. Tot onze verbazing minderen de auto's achter ons vaart en geven ze ons een teken door te mogen rijden. "Waaaat, dit kan niet waar zijn! Mensen houden weer rekening met ons!" schreeuwen we elkaar toe. Dit is dus wat bedoelt wordt onder 'Easy Cycling'. We zijn er nog niet aan gewend dat we weer 'volwaardig' weggebruikers zijn en vallen van verbazing in verbazing. Welkom in Thailand!
De eerste dagen van ons verblijf in Thailand en ook de laatste dagen van ons verblijf in Nepal waren echter niet zo 'Easy'. Ik heb een griepje te pakken waar ik slecht tegenkan. Zijn we verdorie weer in een ander mooi land en dan worden we letterlijk gedwongen het rustig aan te doen. Daar had ik toch iets anders onder verstaan...
Nu, na een kleine week in Thailand wordt het griepje iets controleerbaar maar weg is hij nog niet. We blijven nog een paar dagen in Bankok en kijken dan of we eindelijk weer op de fiets kunnen stappen richting het mooie groene noorden!
Inmiddels zijn we ook 'geacclimatiseerd' in Bankok. Beide vinden we het een mooie moderne 'easy' stad. We vermaken ons hier prima! De mensen zijn aardig, alles is te koop, het weer is super en het eten verrukkelijk!
Vanuit een Bankok gehuld in kerstbomen, kerststerren, rendieren en (nep)sneeuwpoppen (jaja, jullie hebben de echte he!) wensen wij iedereen hele fijne en waardevolle dagen met familie en vrienden. We missen jullie best!!!
Remco & Petra
Voor de foto's klik hier!
Wil je op de hoogte blijven van onze tocht laat dan hier je emailadres achter! Dan laten we je weten als we een nieuw bericht hebben geplaatst.
We kijken onze ogen uit. Zoveel toeristen in alle soorten en maten, zoveel eet- en drink gelegenheden, zoveel winkels, zoveel touroperators, zoveel grote luxe shoppingmals, zoveel grote en kleinere tempels. Onze verbazing begon op het vliegveld waar we een rustig plekje hadden gevonden om onze fietsen in elkaar te zetten. Mensen waren vriendelijk en we kregen van de rondlopende bewaking een paar duimen "Good cycling!". Daarna de weg op, het asvalt gleed heerlijk onder onze wielen weg. Normaal gesproken hebben we de afspraak dat degene die voorop rijdt de kuilen en bulten aangeeft middels handgebaren. SInds India hadden we dit opgegeven. Nu loont het echter weer de moeite op dit strakke asvalt waar we snel overheen razen. Op een gegeven moment zegt Remco: "Hoor je dat Pee?", "Hoor ik wat?", "Niets dan het voorbijrazen van auto's!". Geen toeterend langsrazend verkeer. Op de 4-baans weg moeten we van rijstrook wisselen. Tot onze verbazing minderen de auto's achter ons vaart en geven ze ons een teken door te mogen rijden. "Waaaat, dit kan niet waar zijn! Mensen houden weer rekening met ons!" schreeuwen we elkaar toe. Dit is dus wat bedoelt wordt onder 'Easy Cycling'. We zijn er nog niet aan gewend dat we weer 'volwaardig' weggebruikers zijn en vallen van verbazing in verbazing. Welkom in Thailand!
De eerste dagen van ons verblijf in Thailand en ook de laatste dagen van ons verblijf in Nepal waren echter niet zo 'Easy'. Ik heb een griepje te pakken waar ik slecht tegenkan. Zijn we verdorie weer in een ander mooi land en dan worden we letterlijk gedwongen het rustig aan te doen. Daar had ik toch iets anders onder verstaan...
Nu, na een kleine week in Thailand wordt het griepje iets controleerbaar maar weg is hij nog niet. We blijven nog een paar dagen in Bankok en kijken dan of we eindelijk weer op de fiets kunnen stappen richting het mooie groene noorden!
Inmiddels zijn we ook 'geacclimatiseerd' in Bankok. Beide vinden we het een mooie moderne 'easy' stad. We vermaken ons hier prima! De mensen zijn aardig, alles is te koop, het weer is super en het eten verrukkelijk!
Vanuit een Bankok gehuld in kerstbomen, kerststerren, rendieren en (nep)sneeuwpoppen (jaja, jullie hebben de echte he!) wensen wij iedereen hele fijne en waardevolle dagen met familie en vrienden. We missen jullie best!!!
Remco & Petra
Voor de foto's klik hier!
Wil je op de hoogte blijven van onze tocht laat dan hier je emailadres achter! Dan laten we je weten als we een nieuw bericht hebben geplaatst.
