6 juni 2009
We voelen ons klein op de
fiets tussen de machtige bergen van tweeduizend meter hoogte en hun
grote broers van drie- en zelfs vierduizend meter. De sneeuw van de
strenge winter prijkt nog op de toppen. In het dal is het warm, onze
banden zuigen zich vast aan het gesmolten asfalt, onze huid brandt in
de zon en het zout zet zich af op onze t-shirts... We zien tal van
ooienvaars met jongen, de bomen staan er groen bij en de akkers
worden volop bewerkt. De zomer is begonnen in Turkije!!
Na ruim 5700 kilometer zijn we in Dogubayazit in het oosten van Turkije terechtgekomen.
Vanuit Cappadochia zijn we bijna in een rechte lijn oostwaarts gegaan. We proberen voornamelijk kleine wegen te nemen omdat deze ten eerste rustiger zijn, ten tweede mooier en ten derde zijn de dorpjes aan deze wegen klein en fijn. We fietsten over de vlakte Devili Ovasi, langs Develi en Saraycik over onze eerste echte hoge col van 1990 meter. Via Doganbeyli naar Yalak, Göksün Elbistan, Malatya, Elazig, Bingöl en Mus naar Tatvan om met de roestige veerboot met een goederentrein (ja echt, onderin het
ruim!)
en 12 mensen aan boord over
het Vanmeer Van te bereiken. In Van hebben we 'Iran' inkopen gedaan wat
bestaat uit een wijd Tuniek met hoofdoek voor mij
en voor Rem een lekkere blouse met korte mouw, want dat schijnt te
mogen. Onze laatste grote tocht in Turkije leidde ons vanuit Van via
Muradiye over een col van 2644 meter naar Dogubayazit. Mount Ararat,
een reus van 5165 meter schittert aan de horizon, we hebben nog nooit
zo'n hoge berg gezien. Gek idee dat we het plan hebben om over enkele
maanden op die hoogtes te gaan fietsen... Er zitten nog maar 44
kilometers asvalt tussen ons en Iran welke we morgen (zondag) gaan
afleggen.
We zijn in het oosten van Turkije, volgens de bewoners zelf in Koerdistan (dit begint bij Malatya/ Elazig). We zijn er door de Turken in west en centraal Turkije al vele malen voor gewaarschuwd. Hier wonen de Koerden en de Koerden zijn niet zo aardig als de Turken in het westen. “In het oosten is terreur, snap je?” Grappig, we kwamen twee Iraanse fietsers tegen die een ronde rond de Zwarte zee fietsen. Zij waren op weg richting het westen van Turkije. Ze vroegen ons: “Hoe is de gastvrijheid in het westen?” na ons positieve antwoord konden ze het haast niet geloven. “Hier in het oosten wonen de Koerden, zij zijn zo vriendelijk en gastvrij, de Turken in het westen kunnen daar vast niet aan tippen!”
50 kilometer voorbij Elazig worden we gestopt door de Turkse Jandarma. “Het is hier te gevaarlijk vanwege de terreur”. Na onze vragen wat terreur is, of er geschoten wordt, of er bommen zijn of dat er voor ons als toeristen een gevaar bestaat een doelwit te zijn of ontvoerd te worden komen we erachter dat ze het zelf ook niet echt lijken te weten. “Er is terreur, snap je, we doen dit voor je eigen veiligheid”. We worden begeleid naar het eerstvolgende noemenswaardige dorp Kovancilar, 20 kilometer verderop waar ze een slaapplek voor ons regelen in een lerarenonderkomen. Na ook nog rond de tafel gezeten te hebben met de politie mogen we de volgende dag verder rijden maar moeten we haast plechtig beloven dat we niet van de hoofdweg af zullen wijken en alleen overdag zullen fietsen. Prima, bij deze, beloofd.
Later spreken we mensen, de bevolking die hier woont dat er al een aantal jaren niets is gebeurd in dit gebied. Volgens hen is het veilig. De Jandarma is echter doelwit mocht er wel iets gebeuren, vandaar hun gespannenheid en preventieve maatregelen. Daarnaast komen er in dit gebied weinig toeristen waardoor ze niet goed weten hiermee om te gaan. Dan maar preventief begeleiden. We hebben eerder al gehoord dat er binnen Turkije veel politieke spanningen zijn. Er schijnen mensen van hoge functies in leger of regering gearresteerd te worden. Vanwege deze spanningen besluiten we 'de kat niet op het spek te binden' en de hoofdweg te vervolgen richting het 'wilde Oosten'.
Het is voor ons werkelijk verbazingwekkend hoeveel we iedere dag weer meemaken. We maken vele foto's en houden trouw ons dagboek bij om zoveel mogelijk in ons geheugen te griffen van deze fantastische reis. De familie die ons uitnodigde voor de nacht op de vlakte Develi Ovasi zullen we in ieder geval nooit vergeten...
Rond 17.00 uur hadden we genoeg van de vlakte en de harde wind die al de gehele dag tegen ons was. In het dorp Cayirözü zaten twee vrouwen met hun kinderen naast de weg die ons enthousiast toejuichten. We besloten even te stoppen, een praatje te maken en te vragen waar we zouden kunnen kamperen. Er werd meteen plaats voor ons gemaakt, glazen werden ingeschonken met sap en we probeerden met handen en voeten met elkaar te praten. Ineens kwam 'pa' van 63 aangelopen. Fikrit had vroeger twee jaar in de bloemenveiling van Aalsmeer gewerkt en kende zodoende enkele woorden Nederlands. Kamperen? Geen sprake van, zij hadden toch plek!?! Zo zaten we enkele minuten later in de achtertuin van Fikrit en zijn gezin. Vader, moeder, zoon, schoondochter, dochter, schoonzoon en drie kleinkinderen, allemaal in een klein huisje. Het gezin leeft van de yoghurt die ze maken van de melk van zeven koeien. Daarnaast verdient zoon nog wat bij als wegwerker en schoonzoon iets met 'business'. Het gezin is arm en toch voelden zij zich vereerd om ook nog onze monden te vullen en ons een slaapplek voor de nacht aan te bieden. Heel bijzonder.
Remco heeft Fikrit geholpen om de zeven koeien op te sporen. Alle koeien lopen los door het dorp en het land wat er omheen ligt. In dit dorp liepen er zo'n 400, zie daar je eigen zeven koeien maar uit te halen! Na een half uur lopen door het land vonden Fikrit en Remco de koeien. Het duurde zolang doordat Fikrets ogen slecht zijn en daardoor helemaal naar de koeien toe moest lopen. Op een meter of 15 afstand zei Fikret: “Nee deze niet van mij.” Ook schrokken ze van nieuwe herder Remco waardoor ze op een holletje naar de eigen stal renden. Hopelijk is de melk en daarmee de yoghurt hierdoor niet zuur geworden ;-) We aten 's avonds bonen met rijst en een salade aan een lage tafel, die ze maken van een enorm dienblad met een standaard, op de grond. Voor ons maakten ze een bed klaar in een aparte kamer, wat waarschijnlijk de ouder slaapkamer was. Zelf sliepen ze met elkaar in twee kleine kamertjes.
Na een goede nacht aten we die ochtend vers brood wat ik bij de bakker zelf in en uit de oven zag komen. En na het bekijken van de foto's van Nederland konden we, nadat we ook nog beloofd hadden langs te komen als we Turkije nogmaals bezoeken, met een voldaan gevoel weer verder. Voldaan en toch weer verbaasd om de gastvrijheid van mensen die het zelf echt niet breed hebben. Misschien zelfs een beetje opgelaten, onze fietsen, de bagage, het geld wat we hebben om een jaar rond te reizen, we zullen vele malen rijker zijn dan zij. Je kunt je overigens wel afvragen wat rijkdom in deze is...
De politie van Kovancilar had ons gewaarschuwd voor de 'Koerden' het zouden onderontwikkelde mensen zijn en we zouden ons niet kunnen redden met ons summiere Turks, goede Engels en Duits. Wat waren we verbaasd toen de eerste mensen toeterden en ons in het Duits, Engels en zelfs een keer in het Nederlands aanspraken! Vele mensen uit dit gebied hebben zelf als gastarbeider in Nederland of Duitsland gewerkt of hebben familie in deze landen. De meeste zijn al weer vele woorden vergeten of kennen alleen nog de basis “Hoe heet je, waar woon je, getrouwd?”, ondanks dat maakt het dat we iets 'gemeenschappelijks' hebben, het contact is zo snel gemaakt.
We hadden ons wat zorgen gemaakt over het oosten van Turkije, de gevechten die je op tv ziet, de PKK, de aanslagen, de .... eigenlijk weten we niet echt wat. De meeste mensen waarschuwden ons voor dit gebied en ons vooroordeel over de mensen was zo geboren. Nu, na 2 weken in het 'wilde Oosten' kunnen we zeggen dat we blij zijn de fiets door dit gebied gepakt te hebben. De mensen zijn vriendelijk en gastvrij, de natuur is fantastisch en de wegen zijn goed. Zo zijn we vele mensen tegengekomen die onze reis onvergetelijk maken. Bijvoorbeeld in Mus, tijdens onze zoektocht naar een hotel ontmoetten we Zeynep en Kenan, een jong stel dat ons graag wilde helpen. Het gevolg was dat we 's avonds net buiten Mus onze tent hadden opgeslagen in de tuin van Kenans ouders. Op de grond die zij bezaten stonden meer huizen voor de zes
broers
en
vier zussen. Zo zaten we na het avondeten met de hele familie thee
te drinken, te praten, te lachen en foto's te maken want daar lijken
de Koerden dol op te zijn! De sfeer was goed en de familie voelde
veilig genoeg om gesprekken te voeren over de moeilijkheden in dit
gebied. De familie was openhartig en vertelde over de onderdrukking die
zij
voelen van de Turken. Ze mogen eigenlijk hun eigen taal niet spreken
en hun tradities niet in ere houden. Hierop staan straffen, opgelegd
door de Turkse democratische overheid: “Wij zijn niet bang voor de
Turken, ze kunnen ons niet doden, wij blijven Koerden, altijd, in ons
hart”. De PKK zit in de bergen. Het is daarom wellicht beter geen
kleine wegen te nemen. Wel maken ze ons meerdere keren duidelijk dat
de PKK geen oorlog wil en het al helemaal niet (meer) op toeristen
heeft
voorzien. De PKK wil respect van de Turken voor de Koerdische
cultuur. Ze willen dat beide volken naast elkaar kunnen leven en het
liefste hebben ze een eigen Koerdistan. Ze zeggen zich genoodzaakt te
voelen een eigen leger te hebben, “Dat wat de Turkse overheid voor
heeft is niet pluis”. Wat de PKK deed in de jaren '90 om aandacht
te krijgen voor de Koerdische kwestie (ontvoeringen toeristen/
bomaanslagen toeristengebieden) echter ook niet...
Het is een zeer moeilijke kwestie voor de mensen hier, ze voelen zich tweederangsburger. Het geld van de overheid gaat naar de toeristenplaatsen en in het Oosten wordt niet geďnvesteerd. Vele kinderen in de dorpen gaan niet naar school maar werken als herder (en vallen ons toeristen lastig, als je niet reageert op de vraag "Money, money" kan je een steen naar je hoofd verwachten. Uiteraard reageren we niet, gelukkig kunnen ze niet mikken...). Doordat de kinderen in de arme dorpen niet naar school gaan blijven de mensen in dit gebied in ontwikkeling achter en zullen de problemen blijven bestaan. Triest vinden we dit zeker. Iets anders wat we haast niet kunnen geloven is dat de dienstplichtige Koerdische (Turkse) jongens van 20 jaar min of meer gedwongen worden om in het Oosten tegen hun 'eigen mensen' te vechten, tegen de PKK. Hierdoor gaan meerdere mannen en vrouwen vrijwillig bij de PKK omdat ze met hun hart willen vechten en niet tegen hun eigen mensen omdat de Turkse overheid dat wil. De vicieuze cirkel zonder begin en einde...
Eigenlijk kunnen we niet oordelen, we horen verhalen van één kant en weten te weinig van de problemen hier in het oosten van Turkije, maar ook in Irak, Iran en Syrië waar de Koerden wonen. We merken wel dat de mensen hun verhalen willen vertellen aan ons toeristen. Ze vragen wat wij van hen weten, wat we van de problemen weten en hoe wij over hen denken. Ze wensen erkenning, een plek in mooi Turkije.
Turkije is een bijzonder land met zowel in westen, midden en oosten interessante, lieve en gastvrije mensen. De natuur is fantastisch, de geschiedenis interessant en de verschillende culturen zeer bijzonder. Turkije is een land waar je op zich al een jaar doorheen zou kunnen fietsen zonder je te vervelen. Wij gaan echter verder naar een ander bijzonder land. Met enige spanning kijken we naar Iran. Morgen hopen we de grens te bereiken en het land in te mogen fietsen. Remco in zijn lange broek en ik alleen met mijn gezicht en handen bloot. We hebben al vele verhalen gehoord, positieve en negatieve en vinden het best spannend om het land Iran zelf te ontdekken.
We houden jullie op de hoogte!!
Alle liefs Remco en Petra
Lees verder op "Onderweg in Iran"!!!
Wil je op de hoogte blijven van onze tocht laat dan hier je emailadres achter! Dan laten we je weten als we een nieuw bericht hebben geplaatst.
Reizigers per fietsNa ruim 5700 kilometer zijn we in Dogubayazit in het oosten van Turkije terechtgekomen.
Vanuit Cappadochia zijn we bijna in een rechte lijn oostwaarts gegaan. We proberen voornamelijk kleine wegen te nemen omdat deze ten eerste rustiger zijn, ten tweede mooier en ten derde zijn de dorpjes aan deze wegen klein en fijn. We fietsten over de vlakte Devili Ovasi, langs Develi en Saraycik over onze eerste echte hoge col van 1990 meter. Via Doganbeyli naar Yalak, Göksün Elbistan, Malatya, Elazig, Bingöl en Mus naar Tatvan om met de roestige veerboot met een goederentrein (ja echt, onderin het
ruim!)
en 12 mensen aan boord over
het Vanmeer Van te bereiken. In Van hebben we 'Iran' inkopen gedaan wat
bestaat uit een wijd Tuniek met hoofdoek voor mij
en voor Rem een lekkere blouse met korte mouw, want dat schijnt te
mogen. Onze laatste grote tocht in Turkije leidde ons vanuit Van via
Muradiye over een col van 2644 meter naar Dogubayazit. Mount Ararat,
een reus van 5165 meter schittert aan de horizon, we hebben nog nooit
zo'n hoge berg gezien. Gek idee dat we het plan hebben om over enkele
maanden op die hoogtes te gaan fietsen... Er zitten nog maar 44
kilometers asvalt tussen ons en Iran welke we morgen (zondag) gaan
afleggen.We zijn in het oosten van Turkije, volgens de bewoners zelf in Koerdistan (dit begint bij Malatya/ Elazig). We zijn er door de Turken in west en centraal Turkije al vele malen voor gewaarschuwd. Hier wonen de Koerden en de Koerden zijn niet zo aardig als de Turken in het westen. “In het oosten is terreur, snap je?” Grappig, we kwamen twee Iraanse fietsers tegen die een ronde rond de Zwarte zee fietsen. Zij waren op weg richting het westen van Turkije. Ze vroegen ons: “Hoe is de gastvrijheid in het westen?” na ons positieve antwoord konden ze het haast niet geloven. “Hier in het oosten wonen de Koerden, zij zijn zo vriendelijk en gastvrij, de Turken in het westen kunnen daar vast niet aan tippen!”
50 kilometer voorbij Elazig worden we gestopt door de Turkse Jandarma. “Het is hier te gevaarlijk vanwege de terreur”. Na onze vragen wat terreur is, of er geschoten wordt, of er bommen zijn of dat er voor ons als toeristen een gevaar bestaat een doelwit te zijn of ontvoerd te worden komen we erachter dat ze het zelf ook niet echt lijken te weten. “Er is terreur, snap je, we doen dit voor je eigen veiligheid”. We worden begeleid naar het eerstvolgende noemenswaardige dorp Kovancilar, 20 kilometer verderop waar ze een slaapplek voor ons regelen in een lerarenonderkomen. Na ook nog rond de tafel gezeten te hebben met de politie mogen we de volgende dag verder rijden maar moeten we haast plechtig beloven dat we niet van de hoofdweg af zullen wijken en alleen overdag zullen fietsen. Prima, bij deze, beloofd.
Later spreken we mensen, de bevolking die hier woont dat er al een aantal jaren niets is gebeurd in dit gebied. Volgens hen is het veilig. De Jandarma is echter doelwit mocht er wel iets gebeuren, vandaar hun gespannenheid en preventieve maatregelen. Daarnaast komen er in dit gebied weinig toeristen waardoor ze niet goed weten hiermee om te gaan. Dan maar preventief begeleiden. We hebben eerder al gehoord dat er binnen Turkije veel politieke spanningen zijn. Er schijnen mensen van hoge functies in leger of regering gearresteerd te worden. Vanwege deze spanningen besluiten we 'de kat niet op het spek te binden' en de hoofdweg te vervolgen richting het 'wilde Oosten'.
Het is voor ons werkelijk verbazingwekkend hoeveel we iedere dag weer meemaken. We maken vele foto's en houden trouw ons dagboek bij om zoveel mogelijk in ons geheugen te griffen van deze fantastische reis. De familie die ons uitnodigde voor de nacht op de vlakte Develi Ovasi zullen we in ieder geval nooit vergeten...
Rond 17.00 uur hadden we genoeg van de vlakte en de harde wind die al de gehele dag tegen ons was. In het dorp Cayirözü zaten twee vrouwen met hun kinderen naast de weg die ons enthousiast toejuichten. We besloten even te stoppen, een praatje te maken en te vragen waar we zouden kunnen kamperen. Er werd meteen plaats voor ons gemaakt, glazen werden ingeschonken met sap en we probeerden met handen en voeten met elkaar te praten. Ineens kwam 'pa' van 63 aangelopen. Fikrit had vroeger twee jaar in de bloemenveiling van Aalsmeer gewerkt en kende zodoende enkele woorden Nederlands. Kamperen? Geen sprake van, zij hadden toch plek!?! Zo zaten we enkele minuten later in de achtertuin van Fikrit en zijn gezin. Vader, moeder, zoon, schoondochter, dochter, schoonzoon en drie kleinkinderen, allemaal in een klein huisje. Het gezin leeft van de yoghurt die ze maken van de melk van zeven koeien. Daarnaast verdient zoon nog wat bij als wegwerker en schoonzoon iets met 'business'. Het gezin is arm en toch voelden zij zich vereerd om ook nog onze monden te vullen en ons een slaapplek voor de nacht aan te bieden. Heel bijzonder.
Remco heeft Fikrit geholpen om de zeven koeien op te sporen. Alle koeien lopen los door het dorp en het land wat er omheen ligt. In dit dorp liepen er zo'n 400, zie daar je eigen zeven koeien maar uit te halen! Na een half uur lopen door het land vonden Fikrit en Remco de koeien. Het duurde zolang doordat Fikrets ogen slecht zijn en daardoor helemaal naar de koeien toe moest lopen. Op een meter of 15 afstand zei Fikret: “Nee deze niet van mij.” Ook schrokken ze van nieuwe herder Remco waardoor ze op een holletje naar de eigen stal renden. Hopelijk is de melk en daarmee de yoghurt hierdoor niet zuur geworden ;-) We aten 's avonds bonen met rijst en een salade aan een lage tafel, die ze maken van een enorm dienblad met een standaard, op de grond. Voor ons maakten ze een bed klaar in een aparte kamer, wat waarschijnlijk de ouder slaapkamer was. Zelf sliepen ze met elkaar in twee kleine kamertjes.
Na een goede nacht aten we die ochtend vers brood wat ik bij de bakker zelf in en uit de oven zag komen. En na het bekijken van de foto's van Nederland konden we, nadat we ook nog beloofd hadden langs te komen als we Turkije nogmaals bezoeken, met een voldaan gevoel weer verder. Voldaan en toch weer verbaasd om de gastvrijheid van mensen die het zelf echt niet breed hebben. Misschien zelfs een beetje opgelaten, onze fietsen, de bagage, het geld wat we hebben om een jaar rond te reizen, we zullen vele malen rijker zijn dan zij. Je kunt je overigens wel afvragen wat rijkdom in deze is...
De politie van Kovancilar had ons gewaarschuwd voor de 'Koerden' het zouden onderontwikkelde mensen zijn en we zouden ons niet kunnen redden met ons summiere Turks, goede Engels en Duits. Wat waren we verbaasd toen de eerste mensen toeterden en ons in het Duits, Engels en zelfs een keer in het Nederlands aanspraken! Vele mensen uit dit gebied hebben zelf als gastarbeider in Nederland of Duitsland gewerkt of hebben familie in deze landen. De meeste zijn al weer vele woorden vergeten of kennen alleen nog de basis “Hoe heet je, waar woon je, getrouwd?”, ondanks dat maakt het dat we iets 'gemeenschappelijks' hebben, het contact is zo snel gemaakt.
We hadden ons wat zorgen gemaakt over het oosten van Turkije, de gevechten die je op tv ziet, de PKK, de aanslagen, de .... eigenlijk weten we niet echt wat. De meeste mensen waarschuwden ons voor dit gebied en ons vooroordeel over de mensen was zo geboren. Nu, na 2 weken in het 'wilde Oosten' kunnen we zeggen dat we blij zijn de fiets door dit gebied gepakt te hebben. De mensen zijn vriendelijk en gastvrij, de natuur is fantastisch en de wegen zijn goed. Zo zijn we vele mensen tegengekomen die onze reis onvergetelijk maken. Bijvoorbeeld in Mus, tijdens onze zoektocht naar een hotel ontmoetten we Zeynep en Kenan, een jong stel dat ons graag wilde helpen. Het gevolg was dat we 's avonds net buiten Mus onze tent hadden opgeslagen in de tuin van Kenans ouders. Op de grond die zij bezaten stonden meer huizen voor de zes
broers
en
vier zussen. Zo zaten we na het avondeten met de hele familie thee
te drinken, te praten, te lachen en foto's te maken want daar lijken
de Koerden dol op te zijn! De sfeer was goed en de familie voelde
veilig genoeg om gesprekken te voeren over de moeilijkheden in dit
gebied. De familie was openhartig en vertelde over de onderdrukking die
zij
voelen van de Turken. Ze mogen eigenlijk hun eigen taal niet spreken
en hun tradities niet in ere houden. Hierop staan straffen, opgelegd
door de Turkse democratische overheid: “Wij zijn niet bang voor de
Turken, ze kunnen ons niet doden, wij blijven Koerden, altijd, in ons
hart”. De PKK zit in de bergen. Het is daarom wellicht beter geen
kleine wegen te nemen. Wel maken ze ons meerdere keren duidelijk dat
de PKK geen oorlog wil en het al helemaal niet (meer) op toeristen
heeft
voorzien. De PKK wil respect van de Turken voor de Koerdische
cultuur. Ze willen dat beide volken naast elkaar kunnen leven en het
liefste hebben ze een eigen Koerdistan. Ze zeggen zich genoodzaakt te
voelen een eigen leger te hebben, “Dat wat de Turkse overheid voor
heeft is niet pluis”. Wat de PKK deed in de jaren '90 om aandacht
te krijgen voor de Koerdische kwestie (ontvoeringen toeristen/
bomaanslagen toeristengebieden) echter ook niet... Het is een zeer moeilijke kwestie voor de mensen hier, ze voelen zich tweederangsburger. Het geld van de overheid gaat naar de toeristenplaatsen en in het Oosten wordt niet geďnvesteerd. Vele kinderen in de dorpen gaan niet naar school maar werken als herder (en vallen ons toeristen lastig, als je niet reageert op de vraag "Money, money" kan je een steen naar je hoofd verwachten. Uiteraard reageren we niet, gelukkig kunnen ze niet mikken...). Doordat de kinderen in de arme dorpen niet naar school gaan blijven de mensen in dit gebied in ontwikkeling achter en zullen de problemen blijven bestaan. Triest vinden we dit zeker. Iets anders wat we haast niet kunnen geloven is dat de dienstplichtige Koerdische (Turkse) jongens van 20 jaar min of meer gedwongen worden om in het Oosten tegen hun 'eigen mensen' te vechten, tegen de PKK. Hierdoor gaan meerdere mannen en vrouwen vrijwillig bij de PKK omdat ze met hun hart willen vechten en niet tegen hun eigen mensen omdat de Turkse overheid dat wil. De vicieuze cirkel zonder begin en einde...
Eigenlijk kunnen we niet oordelen, we horen verhalen van één kant en weten te weinig van de problemen hier in het oosten van Turkije, maar ook in Irak, Iran en Syrië waar de Koerden wonen. We merken wel dat de mensen hun verhalen willen vertellen aan ons toeristen. Ze vragen wat wij van hen weten, wat we van de problemen weten en hoe wij over hen denken. Ze wensen erkenning, een plek in mooi Turkije.
Turkije is een bijzonder land met zowel in westen, midden en oosten interessante, lieve en gastvrije mensen. De natuur is fantastisch, de geschiedenis interessant en de verschillende culturen zeer bijzonder. Turkije is een land waar je op zich al een jaar doorheen zou kunnen fietsen zonder je te vervelen. Wij gaan echter verder naar een ander bijzonder land. Met enige spanning kijken we naar Iran. Morgen hopen we de grens te bereiken en het land in te mogen fietsen. Remco in zijn lange broek en ik alleen met mijn gezicht en handen bloot. We hebben al vele verhalen gehoord, positieve en negatieve en vinden het best spannend om het land Iran zelf te ontdekken.
We houden jullie op de hoogte!!
Alle liefs Remco en Petra
Lees verder op "Onderweg in Iran"!!!
Wil je op de hoogte blijven van onze tocht laat dan hier je emailadres achter! Dan laten we je weten als we een nieuw bericht hebben geplaatst.
18 mei 2009
Na ruim 4600 kilometer zijn we met het visum voor Iran in onze zak aangekomen in Cappadocia!!! Wat is dit een bijzonder gebied. De fabelachtige vallei met machtige rotspunten, de 'schoorstenen' met hun dakjes die ieder moment lijken te kunnen vallen, het gesteente wat verkleurd bij zonsondergang, de mensen
die in de
rotsen wonen, de ondergrondse stad, de grootsheid van het gebergte, in
één woord: indrukwekkend!
Tegenover al deze natuurlijke schoonheid staat wel de beklemming van de bewoners die, sinds het een nationaal park is geworden, niet meer mogen beslissen over hun eigen grond. In Turkije mogen mensen over het algemeen zelf bepalen wat ze bouwen op hun grond en hoe ze het inrichten. Hier mag dat niet meer. Als ze iets willen met de mooie rotsen of hun land wat al generaties lang in de familie is moeten ze toestemming vragen en veel extra belasting betalen. Daarnaast wordt het toerisme flink uitgebuit, wat uiteraard ook weer logisch is als extra bron van inkomsten. De entreepreizen zijn over het algemeen hoog en luchtbalonnen stijgen 's ochtends in grote getalen op terwijl het toeristemseizoen nog iet eens is begonnen. Volgens de oudere mevrouw, die hier haar hele leven al woont, van de kleine camping waar wij staan zijn er sinds de komst van de luchtbalonnen en de luchtvervuiling die zij meebrengen (oa met het opstijgen) vele fruitbomen die het gebied rijk was verdwenen. Dit zijn de keerzijden van een groeiende welvaart.
Gelukkig zijn er ook nog plekken waar je als toerist geen vele Lira's hoeft neer te leggen om over het prachtige gesteente te lopen om de fantastische schoonheid te aanschouwen, om alleen te zijn en de zon te zien ondergaan achter de sprookjesachtige gesteenten.
De 'terugkeer' twee weken geleden naar Europa voor ons Iraans visum was een goede en snelle terugkeer. Remco en ik hadden de kans weer op volle krachten te komen na onze buikprobleempjes en we konden nogmaals ronddolen door de straten van Istanbul. Maandag brachten we onze aanvraagformulieren, pasfoto's en paspoort naar het consulaat en dinsdag om 10.00 uur mochten we ons paspoort mét Iraans visum weer ophalen. We kunnen jullie vertellen: “Hij is mooi!!!”
Nadat we met de bus weer terug zijn gegaan van Istanbul naar Mihalgazi hebben we, na een goede maaltijd, nacht en ontbijt bij onze politievriend Idriss, onze weg weer vervolgt richting de zon. Via Yenice en Nallihan zijn we verder gefietst richting het oosten. In Nallihan zijn we zuidwaarts gegaan naar Mihaliccik. Dit gebied is werkelijk fantastisch mooi. De bergen zijn machtig en de wegen worden steeds steiler en langer. Om in Mihaliccik te komen moesten we een pas over van 1550 meter. De klim erheen was pittig, van 320 meter stegen we naar 1200 meter en daalden we naar 1000, het toetje was de top van 1550 meter. Het was zwaar, het zonnetje brandend op onze huid en de hellingen flink steil. De traktatie van de top was overweldigend, dit willen we vaker! Moe en voldaan vonden we op 1500 meter hoogte een geschikte wildkampeerplek niet ver van de weg en beschut door bomen.
Na Mihaliccik zakken we verder af tot aan de snelweg die ons naar Polatli brengt. Via Haymana en Calis hebben we de E90 opgezocht die ons via het zoutmeer Tüz Gölü naar Sereflikochisar brengt.
Hier zijn we de bergen weer ingegaan en
zo kwamen we via Eley in Ortaköy. Vanuit deze plaats zijn we
noordelijk gereden naar een van de grootste rivieren van Turkije,
Kizilirmak. Deze hebben we enige tijd gevolgd en zo kwamen we via
Gülsehir in Göreme: Cappadochia!
Het landschap zien we regelmatig veranderen. In de ochtend kunnen we nog in een wijds berglandschap rijden waarna we in de middag tussen de ruige rotsen onze weg vinden. De natuur lijkt met ons mee te reizen. In Hongarije begon onze 'lente' en we reizen er nu al anderhalve maand in. Vanwege het hoogteverschil wat we de afgelopen maanden hebben overbrugt lijkt de lente stil te staan. Zo rijden we al anderhalve maand tussen het mooie gele koolzaad door en bewonderen we al anderhalve maand de verse blaadjes aan de bomen. In de streek waar we nu fietsen is veel landbouw, de verse donkergroene tarwe zien we gelijkmatig golven in de wind, de tracktoren rijden af en aan en we zien man en vrouw het land bewerken. Het is zo verschrikkelijk mooi om hier te fietsen! En dan hebben we het nog niet eens over de mensen...
De mensen die we tegenkomen zijn over het algemeen zeer nieuwsgierig,
vriendelijk en gastvrij. Tegenwoordig
staan we bij gebrek aan campings regelmatig in kleine dorpjes. We
vragen de mannen op de bankjes bij de Moskee naar een plek om onze
tent op te zetten en het hele dorp denkt mee. Zo krijgen we de ene
keer een graslandje midden in het dorp aangewezen en een andere keer
een plekje in het verlaten schoolgebouw. Zodra we zijn aangekomen en
we de mensen hebben overtuigd dat we echt buiten in een tent kunnen
slapen, komen de thee, het traditionele eten en de stortvloed aan
vragen op ons af. Met handen, voeten, de BOXO Picture waaier, ons
woordenboek en de woorden die we inmiddels kennen, voeren we levendige
gesprekken. Doordat we moeilijk met woorden kunnen communiceren lijkt
het soms intenser, meer warmte en lichaamstaal. Soms is het contact
even zo intens en bezorgt het me een brok in mijn keel en waterige
oogjes, van geluk welteverstaan! Ja, het maakt ons vaak zo gelukkig
dat we bijna even vliegen, er is dan geen contact van Nederlander tot
Turk maar van mens tot mens. We vinden het heel bijzonder en zijn
trots op onszelf dat wij dit meemaken. We kunnen het iedereen
aanraden hoor!
Floor, onze lieve vriendin, heeft gevraagd: “Ben je een fietser op reis of een reiziger per fiets” Deze vraag blijft sindsdien regelmatig door mijn hoofd gaan. Tja, wat ben ik? Remco zei meteen: “Ik ben een fietser op reis”. Het lijkt echter te veranderen. We vertrokken als fietsers op reis. Het fietsen was een doel op zich “Alles gaan we fietsen!”. Door de bijzondere contacten lijkt het fietsen een 'bijzaak' te worden, een middel om te komen waar we willen komen. We hadden vooraf niet kunnen geloven dat dit echt zo zou zijn als anderen het zeiden. Toch lijkt dit het geval. De contacten en ontmoetingen met mensen zijn voor ons zo waardevol dat we soms moeilijk een uitnodiging af kunnen/ willen slaan. We moeten echter wel, ons toeristenvisum van 3 maanden zou anders te kort zijn en we willen nog naar Iran!
Het lijkt nu alleen rozegeur en maneschijn maar toch is het niet altijd leuk en zijn de mensen niet altijd vriendelijk. We zijn nu 2 1/2 maand onderweg en we hebben eigenlijk geen negativiteit meegemaakt. Een enkele keer krijgen we een middelvinger te zien of doet een vrachtwagenchauffeur allerlei oneerbare voorstellen als ik net even alleen fiets. Afgelopen week was het helaas wat ernstiger en werden we lastig gevallen door 2 mannen. Deze mannen stopten langs de kant van de weg en vroegen ons met handgebaren te stoppen. Dit is ons niet vreemd, mensen doen dit vaker en willen dan van alles van ons weten en wensen ons na zichtbare interesse een goede reis. Deze mannen wilden echter meer van Lisette en mij dan een gezellig praatje. Remco ondervroegen ze over de verhoudingen; 1 man en 2 vrouwen wekt toch vragen op. Ze hielden ons na ons 'Nee, rij door en wij gaan', vast om ons te beletten weg te gaan. Gelukkig was de greep niet sterk en konden we makkelijk wegkomen. Ze gaven echter nog niet op, blokkeerden de weg en vonden dat Remco moest delen. Na een fikse mep van Lisette in het gezicht van een van de mannen en de woorden van Remco dat ze het zeker zouden verliezen tegen ons 3 taaiden ze gelukkig af. Met de adrenaline in onze lijven fietsen we verder. Deze ontmoeting was een echte domper. 2 ˝ maand vriendelijkheid en een groeiend vertrouwen in de mensen is in 1 keer met de helft verminderd. Uiteraard proberen we het voorval te relativeren: “Er is niets ernstigs gebeurd, we hadden ze aangekund, het viel wel mee, ze hadden waarschijnlijk wat gebruikt of teveel gedronken, in de kroeg gebeurd dit vaker, etc etc”. Maar toch, we worden weer even met onze neus op de feiten gedrukt dat ook hier vervelende mensen wonen en dat we alert moeten blijven. Ook mijn positie is mij weer bewust geworden, ik ben een vrouw en daardoor voor sommige mannen een object. Dit voelt soms kwetsbaar. In Bularije kon ik de kushandjes, kusgeluidjes en het geroep nog negeren maar dit valt niet te negeren. Dat is best moeilijk, zeker met het oog op dat we af en toe wildkamperen in de schijnbaar vriendelijke wereld...
Gelukkig wint de vriendelijkheid en de positiviteit van de lieve mensen het van deze ervaring. Enkele minuten later horen we weer enthousiaste mensen, ze toeteren, zwaaien en vragen wie we zijn, waar we heen gaan en hoe het met ons gaat. We worden als 'vanouds' binnengehaald als waren we 'helden, terug van onze kruistocht', we proberen ons er niet voor af te sluiten maar weer contact te maken met de mensen zodat ons vertrouwen weer kan groeien. Gelukkig wonen er nog altijd meer vriendelijke en gastvrije mensen in Turkije dan nare!
Sinds een week worden we achtervolgt door andere lieve mensen, onze vrienden Maryam en Erni. Zij verblijven langere tijd in Turkije en we hadden afgesproken elkaar indien mogelijk te ontmoeten in de buurt van Ankara. Omdat ze tijd hebben dachten ze dat het leuk zou zijn ons enige tijd te volgen, en ja, dat is zeker leuk! Ze komen ons vaak onderweg een keer opzoeken met proviand, 's avonds fungeren ze als verkenners van het gebied wat voor ons ligt, we zoeken gezamenlijk een slaapplek en Erni is zelfs enkele keren met ons meegefietst. Lisette bestuurde dan samen met Maryam de terreinwagen (ook 'off the road'!!) en Erni nam in ruil de fiets. De gastvrijheid van de Turken is zelfs voor 5 mensen zeer groot. Zo zijn we tijdens onze zoektocht naar een slaapplek op Djenges en zijn broer gestuit. 2 artsen die ons spontaan een slaapplek in hun huis aanboden! We hadden allen een eigen kamer, avondeten, een ontbijt en een leuk contact, wat is er meer nodig voor een goede tijd?!?
Het is leuk om met elkaar te reizen, beide op ons eigen manier. Het contact is ongedwongen, de gesprekken zijn fijn en soms lijkt het alsof we dit al jaren zo doen. Erni en Maryam spreken Turks wat regelmatig erg handig is! Soms ook niet omdat de mensen die Engels/ Duits spreken ineens geen Engels/Duits meer kunnen spreken als ze door hebben dat het via de 'tolk' vele malen makkelijker gaat. Ik vraag me af hoe vaak ze inmiddels al hebben verteld wie we zijn, wat we doen en met welk doel. Het is fijn om naast een (schoon)zus nu ook vrienden bij ons te hebben om alle indrukken te kunnen delen.
Lisette hebben we gister (zondag) naar het vliegveld gebracht. Na 3 weken meegefietst te hebben is ze weer veilig aangekomen in Nederland. Ze heeft door een mooie omgeving meegefietst en de meeste weersomstandigheden meegemaakt. Van flinke beklimmingen tot vlakke plateaus, van nachtvorst en regen tot een zeer warme zon. Het was niet altijd makkelijk, 24 uur per dag bij elkaar of met anderen en zowel fysiek als mentaal een aardige uitdaging. We vinden het erg fijn dat ze met ons een deel van de reis heeft afgelegd.
We zijn nu weer met z'n tweeën op de fiets. Erni en Maryam achter- of voorvolgen ons nog wel even met de auto. Daarnaast zijn we zeker niet de enigen!! Zo weten we van Damian, de Fransman met het mandje, die inmiddels in Istanbul is aangekomen. Sander die ons nog achtervolgt of inmiddels al veel verder is? 2 Belgen die volgens de mensen die wij spreken een week voor ons fietsen. Jeff and Richard een Noor/ Zweed en een Fransman die net als wij de zijderoute fietsen (www.silkroadbybike.com). Ze plannen zelfs een feestje in Teheran ;-) Een Engelsman,
Greg,
die
ons een sms heeft verstuurd nadat hij net als ons bij Ramco heeft
overnacht, een Zwitser die na 5 maanden in Istanbul verder gaat
richting het Oosten. De 2 Nederlanders uit Limburg die in de buurt
schijnen te zijn en gister kwamen we een Zwitser tegen hier
in Cappadochia die ook dezelfde kant uit gaat. Hij vertelde dat
hij van
Bulgarije tot Istanbul met 4 Nederlanders was opgefietst, vandaag is
hij vanuit Cappadochia vertrokken richting Iran. Hoe we dit allemaal
weten? Berucht en beroemd die fietsers, de tam tam doet in groot
Turkije goed zijn werk!!
Wij hebben het plan om morgen onze spullen weer in te pakken en het avontuur op te zoeken via Kayseri, Malatya, Elazig, Erzurum richting Iran. Vandaag nog even een dagje niets, genieten van de rotsen die rondom ons tentje staan, van de zon die op onze huid brand, van de rust die dit gebied uitstraalt en van een barbeque met fijne mensen. Wat kan het leven toch ongelooflijk mooi zijn!
Tot ziens!
Na ruim 4600 kilometer zijn we met het visum voor Iran in onze zak aangekomen in Cappadocia!!! Wat is dit een bijzonder gebied. De fabelachtige vallei met machtige rotspunten, de 'schoorstenen' met hun dakjes die ieder moment lijken te kunnen vallen, het gesteente wat verkleurd bij zonsondergang, de mensen
die in de
rotsen wonen, de ondergrondse stad, de grootsheid van het gebergte, in
één woord: indrukwekkend! Tegenover al deze natuurlijke schoonheid staat wel de beklemming van de bewoners die, sinds het een nationaal park is geworden, niet meer mogen beslissen over hun eigen grond. In Turkije mogen mensen over het algemeen zelf bepalen wat ze bouwen op hun grond en hoe ze het inrichten. Hier mag dat niet meer. Als ze iets willen met de mooie rotsen of hun land wat al generaties lang in de familie is moeten ze toestemming vragen en veel extra belasting betalen. Daarnaast wordt het toerisme flink uitgebuit, wat uiteraard ook weer logisch is als extra bron van inkomsten. De entreepreizen zijn over het algemeen hoog en luchtbalonnen stijgen 's ochtends in grote getalen op terwijl het toeristemseizoen nog iet eens is begonnen. Volgens de oudere mevrouw, die hier haar hele leven al woont, van de kleine camping waar wij staan zijn er sinds de komst van de luchtbalonnen en de luchtvervuiling die zij meebrengen (oa met het opstijgen) vele fruitbomen die het gebied rijk was verdwenen. Dit zijn de keerzijden van een groeiende welvaart.
Gelukkig zijn er ook nog plekken waar je als toerist geen vele Lira's hoeft neer te leggen om over het prachtige gesteente te lopen om de fantastische schoonheid te aanschouwen, om alleen te zijn en de zon te zien ondergaan achter de sprookjesachtige gesteenten.
De 'terugkeer' twee weken geleden naar Europa voor ons Iraans visum was een goede en snelle terugkeer. Remco en ik hadden de kans weer op volle krachten te komen na onze buikprobleempjes en we konden nogmaals ronddolen door de straten van Istanbul. Maandag brachten we onze aanvraagformulieren, pasfoto's en paspoort naar het consulaat en dinsdag om 10.00 uur mochten we ons paspoort mét Iraans visum weer ophalen. We kunnen jullie vertellen: “Hij is mooi!!!”
Nadat we met de bus weer terug zijn gegaan van Istanbul naar Mihalgazi hebben we, na een goede maaltijd, nacht en ontbijt bij onze politievriend Idriss, onze weg weer vervolgt richting de zon. Via Yenice en Nallihan zijn we verder gefietst richting het oosten. In Nallihan zijn we zuidwaarts gegaan naar Mihaliccik. Dit gebied is werkelijk fantastisch mooi. De bergen zijn machtig en de wegen worden steeds steiler en langer. Om in Mihaliccik te komen moesten we een pas over van 1550 meter. De klim erheen was pittig, van 320 meter stegen we naar 1200 meter en daalden we naar 1000, het toetje was de top van 1550 meter. Het was zwaar, het zonnetje brandend op onze huid en de hellingen flink steil. De traktatie van de top was overweldigend, dit willen we vaker! Moe en voldaan vonden we op 1500 meter hoogte een geschikte wildkampeerplek niet ver van de weg en beschut door bomen.
Na Mihaliccik zakken we verder af tot aan de snelweg die ons naar Polatli brengt. Via Haymana en Calis hebben we de E90 opgezocht die ons via het zoutmeer Tüz Gölü naar Sereflikochisar brengt.
Hier zijn we de bergen weer ingegaan en
zo kwamen we via Eley in Ortaköy. Vanuit deze plaats zijn we
noordelijk gereden naar een van de grootste rivieren van Turkije,
Kizilirmak. Deze hebben we enige tijd gevolgd en zo kwamen we via
Gülsehir in Göreme: Cappadochia!Het landschap zien we regelmatig veranderen. In de ochtend kunnen we nog in een wijds berglandschap rijden waarna we in de middag tussen de ruige rotsen onze weg vinden. De natuur lijkt met ons mee te reizen. In Hongarije begon onze 'lente' en we reizen er nu al anderhalve maand in. Vanwege het hoogteverschil wat we de afgelopen maanden hebben overbrugt lijkt de lente stil te staan. Zo rijden we al anderhalve maand tussen het mooie gele koolzaad door en bewonderen we al anderhalve maand de verse blaadjes aan de bomen. In de streek waar we nu fietsen is veel landbouw, de verse donkergroene tarwe zien we gelijkmatig golven in de wind, de tracktoren rijden af en aan en we zien man en vrouw het land bewerken. Het is zo verschrikkelijk mooi om hier te fietsen! En dan hebben we het nog niet eens over de mensen...
De mensen die we tegenkomen zijn over het algemeen zeer nieuwsgierig,
vriendelijk en gastvrij. Tegenwoordig
staan we bij gebrek aan campings regelmatig in kleine dorpjes. We
vragen de mannen op de bankjes bij de Moskee naar een plek om onze
tent op te zetten en het hele dorp denkt mee. Zo krijgen we de ene
keer een graslandje midden in het dorp aangewezen en een andere keer
een plekje in het verlaten schoolgebouw. Zodra we zijn aangekomen en
we de mensen hebben overtuigd dat we echt buiten in een tent kunnen
slapen, komen de thee, het traditionele eten en de stortvloed aan
vragen op ons af. Met handen, voeten, de BOXO Picture waaier, ons
woordenboek en de woorden die we inmiddels kennen, voeren we levendige
gesprekken. Doordat we moeilijk met woorden kunnen communiceren lijkt
het soms intenser, meer warmte en lichaamstaal. Soms is het contact
even zo intens en bezorgt het me een brok in mijn keel en waterige
oogjes, van geluk welteverstaan! Ja, het maakt ons vaak zo gelukkig
dat we bijna even vliegen, er is dan geen contact van Nederlander tot
Turk maar van mens tot mens. We vinden het heel bijzonder en zijn
trots op onszelf dat wij dit meemaken. We kunnen het iedereen
aanraden hoor!Floor, onze lieve vriendin, heeft gevraagd: “Ben je een fietser op reis of een reiziger per fiets” Deze vraag blijft sindsdien regelmatig door mijn hoofd gaan. Tja, wat ben ik? Remco zei meteen: “Ik ben een fietser op reis”. Het lijkt echter te veranderen. We vertrokken als fietsers op reis. Het fietsen was een doel op zich “Alles gaan we fietsen!”. Door de bijzondere contacten lijkt het fietsen een 'bijzaak' te worden, een middel om te komen waar we willen komen. We hadden vooraf niet kunnen geloven dat dit echt zo zou zijn als anderen het zeiden. Toch lijkt dit het geval. De contacten en ontmoetingen met mensen zijn voor ons zo waardevol dat we soms moeilijk een uitnodiging af kunnen/ willen slaan. We moeten echter wel, ons toeristenvisum van 3 maanden zou anders te kort zijn en we willen nog naar Iran!
Het lijkt nu alleen rozegeur en maneschijn maar toch is het niet altijd leuk en zijn de mensen niet altijd vriendelijk. We zijn nu 2 1/2 maand onderweg en we hebben eigenlijk geen negativiteit meegemaakt. Een enkele keer krijgen we een middelvinger te zien of doet een vrachtwagenchauffeur allerlei oneerbare voorstellen als ik net even alleen fiets. Afgelopen week was het helaas wat ernstiger en werden we lastig gevallen door 2 mannen. Deze mannen stopten langs de kant van de weg en vroegen ons met handgebaren te stoppen. Dit is ons niet vreemd, mensen doen dit vaker en willen dan van alles van ons weten en wensen ons na zichtbare interesse een goede reis. Deze mannen wilden echter meer van Lisette en mij dan een gezellig praatje. Remco ondervroegen ze over de verhoudingen; 1 man en 2 vrouwen wekt toch vragen op. Ze hielden ons na ons 'Nee, rij door en wij gaan', vast om ons te beletten weg te gaan. Gelukkig was de greep niet sterk en konden we makkelijk wegkomen. Ze gaven echter nog niet op, blokkeerden de weg en vonden dat Remco moest delen. Na een fikse mep van Lisette in het gezicht van een van de mannen en de woorden van Remco dat ze het zeker zouden verliezen tegen ons 3 taaiden ze gelukkig af. Met de adrenaline in onze lijven fietsen we verder. Deze ontmoeting was een echte domper. 2 ˝ maand vriendelijkheid en een groeiend vertrouwen in de mensen is in 1 keer met de helft verminderd. Uiteraard proberen we het voorval te relativeren: “Er is niets ernstigs gebeurd, we hadden ze aangekund, het viel wel mee, ze hadden waarschijnlijk wat gebruikt of teveel gedronken, in de kroeg gebeurd dit vaker, etc etc”. Maar toch, we worden weer even met onze neus op de feiten gedrukt dat ook hier vervelende mensen wonen en dat we alert moeten blijven. Ook mijn positie is mij weer bewust geworden, ik ben een vrouw en daardoor voor sommige mannen een object. Dit voelt soms kwetsbaar. In Bularije kon ik de kushandjes, kusgeluidjes en het geroep nog negeren maar dit valt niet te negeren. Dat is best moeilijk, zeker met het oog op dat we af en toe wildkamperen in de schijnbaar vriendelijke wereld...
Gelukkig wint de vriendelijkheid en de positiviteit van de lieve mensen het van deze ervaring. Enkele minuten later horen we weer enthousiaste mensen, ze toeteren, zwaaien en vragen wie we zijn, waar we heen gaan en hoe het met ons gaat. We worden als 'vanouds' binnengehaald als waren we 'helden, terug van onze kruistocht', we proberen ons er niet voor af te sluiten maar weer contact te maken met de mensen zodat ons vertrouwen weer kan groeien. Gelukkig wonen er nog altijd meer vriendelijke en gastvrije mensen in Turkije dan nare!
Sinds een week worden we achtervolgt door andere lieve mensen, onze vrienden Maryam en Erni. Zij verblijven langere tijd in Turkije en we hadden afgesproken elkaar indien mogelijk te ontmoeten in de buurt van Ankara. Omdat ze tijd hebben dachten ze dat het leuk zou zijn ons enige tijd te volgen, en ja, dat is zeker leuk! Ze komen ons vaak onderweg een keer opzoeken met proviand, 's avonds fungeren ze als verkenners van het gebied wat voor ons ligt, we zoeken gezamenlijk een slaapplek en Erni is zelfs enkele keren met ons meegefietst. Lisette bestuurde dan samen met Maryam de terreinwagen (ook 'off the road'!!) en Erni nam in ruil de fiets. De gastvrijheid van de Turken is zelfs voor 5 mensen zeer groot. Zo zijn we tijdens onze zoektocht naar een slaapplek op Djenges en zijn broer gestuit. 2 artsen die ons spontaan een slaapplek in hun huis aanboden! We hadden allen een eigen kamer, avondeten, een ontbijt en een leuk contact, wat is er meer nodig voor een goede tijd?!?
Het is leuk om met elkaar te reizen, beide op ons eigen manier. Het contact is ongedwongen, de gesprekken zijn fijn en soms lijkt het alsof we dit al jaren zo doen. Erni en Maryam spreken Turks wat regelmatig erg handig is! Soms ook niet omdat de mensen die Engels/ Duits spreken ineens geen Engels/Duits meer kunnen spreken als ze door hebben dat het via de 'tolk' vele malen makkelijker gaat. Ik vraag me af hoe vaak ze inmiddels al hebben verteld wie we zijn, wat we doen en met welk doel. Het is fijn om naast een (schoon)zus nu ook vrienden bij ons te hebben om alle indrukken te kunnen delen.
Lisette hebben we gister (zondag) naar het vliegveld gebracht. Na 3 weken meegefietst te hebben is ze weer veilig aangekomen in Nederland. Ze heeft door een mooie omgeving meegefietst en de meeste weersomstandigheden meegemaakt. Van flinke beklimmingen tot vlakke plateaus, van nachtvorst en regen tot een zeer warme zon. Het was niet altijd makkelijk, 24 uur per dag bij elkaar of met anderen en zowel fysiek als mentaal een aardige uitdaging. We vinden het erg fijn dat ze met ons een deel van de reis heeft afgelegd.
We zijn nu weer met z'n tweeën op de fiets. Erni en Maryam achter- of voorvolgen ons nog wel even met de auto. Daarnaast zijn we zeker niet de enigen!! Zo weten we van Damian, de Fransman met het mandje, die inmiddels in Istanbul is aangekomen. Sander die ons nog achtervolgt of inmiddels al veel verder is? 2 Belgen die volgens de mensen die wij spreken een week voor ons fietsen. Jeff and Richard een Noor/ Zweed en een Fransman die net als wij de zijderoute fietsen (www.silkroadbybike.com). Ze plannen zelfs een feestje in Teheran ;-) Een Engelsman,
Greg,
die
ons een sms heeft verstuurd nadat hij net als ons bij Ramco heeft
overnacht, een Zwitser die na 5 maanden in Istanbul verder gaat
richting het Oosten. De 2 Nederlanders uit Limburg die in de buurt
schijnen te zijn en gister kwamen we een Zwitser tegen hier
in Cappadochia die ook dezelfde kant uit gaat. Hij vertelde dat
hij van
Bulgarije tot Istanbul met 4 Nederlanders was opgefietst, vandaag is
hij vanuit Cappadochia vertrokken richting Iran. Hoe we dit allemaal
weten? Berucht en beroemd die fietsers, de tam tam doet in groot
Turkije goed zijn werk!!Wij hebben het plan om morgen onze spullen weer in te pakken en het avontuur op te zoeken via Kayseri, Malatya, Elazig, Erzurum richting Iran. Vandaag nog even een dagje niets, genieten van de rotsen die rondom ons tentje staan, van de zon die op onze huid brand, van de rust die dit gebied uitstraalt en van een barbeque met fijne mensen. Wat kan het leven toch ongelooflijk mooi zijn!
Tot ziens!
Weer terug in Europa....
4 mei 2009
We hadden vorige week zondag gedacht om Europa voor 10 maanden
gedag te zeggen maar door de aanvraag van het Iraanse visum en een
fout van Iranianvisa.com is het anders gelopen dan gedacht...
Irianianvisa.com is een bureautje dat helpt met het verkrijgen van een autorisatiecode die je nodig hebt voor het aanvragen van een Iraans Visum. Met deze code hebben we geen uitnodigingsbrief vanuit Iran nodig voor een aanvraag wat het geheel makkelijker schijnt te maken. Begin april hebben we deze code aangevraagd voor het Iraanse consulaat in Istanbul en normaal gesproken duurt het 5 tot 10 werkdagen voordat je de code hebt. Met deze code kan je naar het consulaat en dan duurt het, mochten er geen problemen zijn, nog 1 tot 3 werkdagen voordat je het daadwerkelijke visum hebt. We hadden onze aanvraag voor de autoisatiecode zo gepland dat we het visum tijdens ons eerste bezoek in Istanbul konden afhalen. Onderweg gaat er echter maar weinig volgens planning...
Door het Iraans nieuwjaar en de bijhorende vakantieperiode van een maand hebben de autorisatiecode-/ visumaanvragen flink vertraging opgelopen (15 mei ipv 20 april). Het daadwerkelijke visum aanvragen tijdens ons eerste bezoek in Istanbul zou dus niet lukken. Door deze kleine omstandigheid hadden we in overleg met het bureautje een spoedprocedure (a 20 euro p.p.) aangevraagd en het consulaat van afhalen veranderd in Ankara. Zo zou het niet nodig zijn te wachten in Istanbul, in Ankara of terug te reizen naar Istanbul/ Ankara. We konden onze weg dus vervolgen richting Ankara!
Zo gezegd zo gedaan. Na enkele dagen in Istanbul rondgelopen te hebben konden we Lisette afhalen van het vliegveld en kriebelden de benen (en waren ze dusdanig stijf van het geslenter door de stad...) om verder te gaan.
Zondag 26 april stonden we om 8.30 met z'n 4-en bij de veerboot Istanbul-Yalova (inclusief Sander! Vanwege het prettige contact hebben we besloten enige tijd met elkaar op te fietsen). Dat is even iets anders dan met z'n twee! We zijn ineens een kleine groep en de aandacht van alle nieuwsgierigen wordt zo enigzins verdeelt over 4 personen.
Vanuit Yalova fietsten we over een aardig drukke weg langs de kust via Ciflikkoy en Tavsanialti richting het oosten. We hebben een eigen brede vluchtstrook en 2 aan 2 fietsen we al pratend met gespreksstof te over binnen no-time 25 km weg. Bij Altinova slaan we rechtsaf richting het meer Iznik Gölü welke we voor het eerst zien in Boyalica. Onderweg wordt ons meerdere malen thee aangeboden in de verschillende bergdorpjes. De gastvrijheid en nieuwsgierigheid van de mensen is zo warm en
vriendelijk dat we binnen
de kortste keren
een theetje in ons handen hebben met om ons heen allemaal nieuwsgierige
kinderen en
volwassenen die willen weten wie we zijn, waar we
vandaan komen en waar we naar toe gaan. De een is wat brutaler, de
ander meer verlegen maar allen lijken ze even betrouwbaar en oprecht.
Na enkele theetjes, foto's van de pas geslachte lammeren, en de koop van een traditionele Sucuk
(salamiworst) stappen we weer op de fiets en vervolgen we onze
weg.
Van Sander hadden we al vele verhalen gehoord over de woeste honden in Turkije die hij al is tegengekomen, vandaag ondervindt Remco aan den lijve dat straathonden ook hem rauw zouden lusten (eerder hebben we vele zwerfhonden gezien maar allen waren ze rustig, bang of renden ze een stukje blaffend met ons mee zonder verdere dreiging). Luid blaffend, grommend en boventanden ontblootend is zo'n smerige hond van plan om Remco in zijn kuiten te bijten. Gelukkig komt hij er met de schrik vanaf. Wel moeten Lisette en Sander nog langs de straathond. Bewapend met Dazzer schiet Remco ze te hulp, gelukkig houdt de straathond zich alweer met andere veel belangrijkere zaken bezig (het achterna zitten van brommertjes). Als we dit vaker tegen gaan komen dan zal ons adrenalinepeil nog vaak gaan steigen! Liever niet...
Wij volgen de weg in druilerig weer verder langs het meer tot aan Iznik waar we langs een tentje rijden en wederom "Çay, Çay!?" (spreek uit: Tsjaij) horen. Nou, we lusten wel weer een bakkie! Na de thee wijst één van de mannen ons een groenstrook langs het meer waar we veilig kunnen kamperen. Aangezien dit onze (van Remco, Petra en Lisette) eerste echte wildplek is tijdens deze reis in een vreemd land, vinden we het enigzins spannend. De relativerende 50% regel van Sander doet echter wonderen:
"Er is altijd 50% kans dat iets wel of niet gebeurd. Stel je gaat wildkamperen dan is er 50% kans dat je gezien wordt, als je gezien wordt is er 50% kans dat ze naar je toe komen,als ze naar je toe komen is er 50% kans dat ze aan je tent kloppen, als ze aan je tent kloppen is er 50% kans dat ze verkeerde bedoelingen hebben, als ze verkeerde bedoelingen hebben is er 50% kans dat ze sterker zijn dan jij, als ze sterker zijn dan jij...... Neeeeee, daar geloven we natuurlijk helemaal niet in!!!"
De 3 tentjes bij elkaar voelen echter ook voldoende veilig en al snel zitten we heerlijk
met een zelfgemaakt maaltje van
het meer te genieten. Er lopen mensen langs en er rijden auto's. Gezien
zijn we dus zeker, 50% kans dat ze naar ons toekomen ;-) Allen
schijnen het overigens normaal te vinden, begroeten ons vriendelijk en
een enkeling is nieuwsgierig en trekt de 'stoute schoenen' aan om met
ons te praten. Oké 50% kans dat ze...
Na een rustige maar niet geheel slapende nacht (het blijft toch spannend) pakken we onze spullen op om verder te gaan. Vanuit Iznik fietsen we direct richting het oosten langs Kaynarca en dan zuidoostelijk langs Osmaneli, Bayirkoy, Vezirhan en Pelitözu. Het is een fantastisch berglandschap maar wel een drukke route. Er is een stuk snelweg afgesloten vanwege bouwwerkzaamheden waardoor al het verkeer inclusief vrachtwagens en bussen dezelfde pas als wij overgaan. Als fietser is dit minder prettig en dat vinden de chauffeurs ook... Vanaf de mooie pas fietsen we opeens over een nieuwe snelweg waar we bij een bouwplaats wederom iemand zien zwaaien en "Çay, Çay!?" horen roepen. Het is al rond 18.00 uur dus een theetje zal er wel ingaan. We worden verwelkomd door de grote baas van de bouwplaats. Zij zijn verantwoordelijk voor de steen delving voor de ondergrond van de nieuw aan te leggen snelweg. De man heeft gestudeerd in Duitsland en spreekt perfect Duits. We zitten nog geen 5 minuten met thee of we krijgen een hele maaltijd voorgeschoteld, helemaal goed! Ze willen er niets voor terug en na een voldane maaltijd tussen de bouwvakkers gaan we verder op zoek naar een slaapplaats.
Niet veel verder zien we een heel mooi veldje wat beschut lijkt te liggen omdat het lager ligt dan de weg en ook het pad erheen lijkt goed begaanbaar. Met z'n vieren roetsen we snel omlaag als er even geen verkeer langskomt. Het blijkt een grote illusie. Het roetsen stokt al na 20 meter, Sander vliegt bijna van zijn fiets en Remco belandt in de berm. We staan hartstikke vast vanwege de klevende klei. De banden, velgen, spatborden en remmen zitten onder de klei en de fietsen kunnen niet meer voor of achteruit. Deze 5 minuten hebben ons ruim een uur gekost om de fietsen weer in beweging te krijgen, schoon te maken en naar boven te sjouwen, we zoeken wel een andere plek!
Deze plek vinden we enkele kilometers voor Bilecik in het donker rond 20.30 uur op een groenstrook bij een benzinepomp. Eén voordeel, we hebben 24 uur per dag bewaking en een hurktoilet!
De volgende ochtend worden we gewekt door een ouder echtpaar, die naast de benzinepomp wonen, met een Turks ontbijt van thee, brood, olijven, witte kaas en heerlijke zelfgemaakte jam. Wat een service bij de pomp! Wederom worden we verrast door de gastvrijheid en het onbaatzuchtige geven van mensen. Dit doet goed en ontroerd. Aan de mooie ogen van de Turkse, gesluierde oudere vrouw zie je dat ze ons van alles wil vragen. We komen door het taalverschil niet verder dan burgelijke staat, kinderen en leeftijden. Zo jammer dat we de Turkse taal niet machtig zijn!
Remco heeft al enkele dagen last van maagzuur en vandaag neemt hij helaas geen deel aan dit overheerlijke ontbijt. Zijn darmen leiden een eigen leven, hij voelt zich ziek en heeft geen energie in het lijf. We besluiten daarom niet veel verder te fietsen maar even rust te nemen zodat we later weer verder kunnen fietsen.
Die ochtend nemen we op de parkeerplaats van de pomp uitgebreid de tijd voor het uitstallen en schoonmaken van fietsen en verdere bepakking. In Bilecik vragen we naar een goedkoop hotel of een plek voor onze tent mét toilet. Binnen de kortste keren staat er 10 man om ons heen en de ene weet het beter te vertellen dan de ander. Uiteindelijk zegt een jongen een camping te weten en we fietsen met hem mee. De 'camping' blijkt een park op een berg te zijn om te picknicken en thee te drinken. Een andere jongen die er werkt zegt dat we toestemming nodig hebben van de burgemeester om onze tent op te mogen zetten. Toevallig komen er 2 politiemannen aan en Sander gaat met hen mee in de auto naar het dorp om toestemming te vragen.
Uiteindelijk
komt hij achterop de motor met een politieman terug en is de toestemming binnen. We drinken thee en cola met de
politiemannen, ontmoeten de eigenaar en enkele andere hoge ambtenaren
die die fietsers ook even een handje willen geven.
Wij maken foto's van de politiemannen en de politiemmannen dirigeren iemand om van ons allen een foto te nemen met het fototoestel wat uit de binnenzak tevoorschijn komt. Dit heeft als resultaat dat we op de site van de politie van Bilicek komen te staan (www.bilecik.pol.tr). Heel grappig om te zien hoe dat hier alemaal gaat!
Door enkele mannen worden we vandaag flink gewaarschuwd voor het terreur vanaf Erzurum, in het Oosten van het land. Anderen zeggen juist weer dat het meevalt en je er als toerist best doorheen kan fietsen. Afgelopen dagen scheen er in het Azië gedeelte van Istanbul een aanslag geweest te zijn (schieten op politie door ...?) Mochten er mensen zijn die meer informatie hebben of als jullie in Nederland wat horen dan horen we dit graag! Alhoewel we denken ook dat we ons door de bevolking het beste kunnen laten informeren en het duurt nog even voor we er zijn!
Vandaag gaat het Remco na een lange nacht gelukkig weer wat beter en we fietsen verder langs een 'gele' weg. De buikloop heeft Rem wel zijn reserves gekost en we fietsen ontspannen met elkaar op. We worden gewaarschuwd voor de bergen en de mensen lijken ons zelfs enigzins voor gek te verklaren: "Je moet over de snelweg, de vluchtstrook is breed genoeg voor de fiets en je ontwijkt de bergen!". Dat we juist in die bergen willen fietsen lijkt onbegrijpelijk. Al met al fietsen we vandaag door werkelijk prachtige bergen. Vanuit Bilecik nemen we de bergweg naar Sogüt en zo belanden we uiteindelijk rond 16.00 uur in Inhisar. We zoeken op tijd een slaapplek, Remco is nog niet echt de oude en ook ik voel me de gehele dag al misselijk. Sander en Lisette daarentegen zijn kiplekker maar vinden het geen probleem bijtijds te stoppen.
Bij de politiepost vragen we naar een kampeerplek en we mogen bij de politieman in de tuin. Meerdere agenten komen even kijken, de hoge baas van het district komt ons de hand schudden en we krijgen van hem een krop biologische sla. Sander leert de plaatselijke kindertjes hoe ze moeten boksen en van de politieman zijn vrouw krijgen we thee en koekjes.
Zodra de tent staat duik ik in mijn slaapzak, alles doet zeer...
's Avonds worden we uitgenodigd door een buurman, omdat ik nog niet lekker ben gaan alleen Sander en Lisette erheen. Even later roept de politieman ons, we vinden dat we nu geen 'nee' kunnen zeggen door de vriendelijkheid van onze gastheer en besluiten even mee naar zijn woning te gaan. Via 'google translation' praten we over van alles en nog wat. Nadat ik vertel dat ik in Nederland met mensen met een handicap werk vertelt hij over zijn broer die op 12jarige leeftijd een hersenvliesonsteking heeft gehad en er een flinke verstandelijke en lichamelijke beperking aan over heeft gehouden. Als we vertellen dat mijn oudste zus een verstandelijke beperking heeft voelt het als een herkenning en een bijzondere band. Gek om te voelen dat eenheid in 2 totaal verschillende culturen ineens zo sterk kan zijn. Na onze verhalen over de zorg in Nederland, in Turkije en in Frankrijk waar zijn broer met zijn ouders woont praten we over de Islam, het Cristendom, politiek, Irak en Amerika. Erg bijzonder om via google translation over zulke indringende onderwerpen te praten!
Aan het einde van de avond vraag ik aan Abdullah (31) zijn vrouw (25) of ze me kan laten zien hoe ik een hoofddoek op moet doen. Abdullah en zijn vrouw moeten er erg om lachen en we gaan naar de kamer die ze gebruiken om te bidden. Ze haalt uit een plastic tas een mooie zelfgemaakte hoofddoek en doet hem me op. We lachen, strooien met complimenten en Abdullah maakt foto's, de foto's zijn te zien op faceboek ;-). Als we weggaan geeft ze me de doek cadeau. Het ontroerd me en ik neem hem dankbaar aan.
Donderdag 30 april wordt ik misselijk wakker. Niet lekker, geen trek in eten, toch maar proberen te fietsen. Het landschap is volgens Remco, Sander en Lisette erg mooi maar het kan me niet zoveel schelen. Na 20 kilometer berg op en af lukt het niet meer. Geen energie in het lijf omdat ik niet heb gegeten en een gekke buik. Het smerige toilet van de benzinepomp bereik ik te laat en het besef is daar: "Na Remco ben nu ik aan de beurt". Remco en Sander weten in Mihalgazi via de Jandarmerie en de politie een busje te regelen die mij 5 km bergopwaarts naar een appartementje brengt. Mijn
fiets wordt met
tegenzin van mijn kant gereden door een andere jongen. Maar wat kan ik
tegen deze behulpzaamheid inbrengen!? Balen, balen, balen, we
fietsen net lekker met z'n 4-en en dan heeft eerst Remco het te pakken
en nu ik. Ik kan in Nederland al slecht ziek zijn maar dit slaat alles.
Boos op mijn lijf en op mijn afweersysteem: Ik behoorde tot voor kort
bij de gelukkigen die hoegenaamd nooit ziek zijn, nu voor het eerst in
mijn herinnering een oncontroleerbare diaree... Oké, relativerend weet ik ook wel dat
dit bij de reis hoort, toch is het verrukte vervelend, om het netjes uit
te drukken! Eenmaal bij het appartement geef ik me er enigzins aan
over en laat ik me vertroetelen door Remco.
De volgende dag kan ik nog niet verder. Ik heb enkele dagen niet gegeten en mijn lijf is leeg en moe. Ook Remco is nog niet helemaal de oude dus hij vind het prima om even niet te fietsen. Sander besluit door te gaan, hij wil profiteren van zijn fitte lijf op dit moment. Het besef van het nodig hebben van een fit lijf om de reis te maken die wij maken wordt nu extra groot!
We nemen afscheid van Sander, met enige moeite, ik vebaas me steeds meer over het feit dat je zo snel aan iemand kan wennen en hechten! Sander, bedankt voor de fijne dagen, je superrelaxe en positieve houding, je relativerende 50% regel, je gezelligheid en ons goede contact, we gaan je missen! Het is voor ons overigens zeker geen afscheid, als we elkaar onderweg niet nogmaals tegenkomen dan zeker in Nederland!
Via de email hebben we in de afgelopen dagen te horen gekregen dat ons een autorisatiecode is toegekend voor de visumaanvraag van Iran en dat we onze aanvraag kunnen vervolgen in Istanbul. Zoals bovenstaand omschreven hadden we gevraagd naar Ankera maar ze zijn het vergeten te veranderen... Op dit moment van consulaat veranderen levert waarschijnlijk alleen maar problemen op, aldus Iranianvisa.com, dus we gaan terug naar Istanbul...!
We zoeken een plek voor onze fietsen en in Mihalgazi worden we wederom geholpen door de politie. Dit keer nodigt politieman Idris ons uit voor thee en koffie. Onze fietsen mogen bij hem staan als we binnen 3 maanden maar weer terug zijn want dan gaat hij verhuizen. Zelf hopen we dat het oponthoud niet langer dan een week zal duren.
Met Idris bezoeken we de moskee in Mihalgazi en we kunnen hem alles vragen over de Islam, de namas (het bidden) en de soortgelijke rozenkrans die vele mannen op straat in hun handen dragen. Ook in deze moskee hangen van die kettingen. Idris vertelt dat ze bestaan uit 3 x 33 kralen (of sommige alleen uit 33), bij iedere serie van 33 kralen hoort een zin die men opzegt als extra of als iemand de namas niet kan doen. Na een bezoek aan het Topkapi paleis in Istanbul over de geschiedenis van de Islam, de verhalen van Idris en mijn eigen summiere kennis over ons eigen Christendom besef ik mij steeds meer dat de wortels van beide geloven dezelfde zijn.
Met een knipoog steekt Idris bij ons alle 3 een ketting in de zak, "Sssstttt, niets zeggen". Na een lachbui vertelt hij dat hij de Immam zal zeggen dat hij er 3 heeft weggegeven en hij 3 nieuwe voor de moskee zal kopen. Hahaha, legitieme diefstal door een agent zelf!
Vanuit Mihalgazi nemen we de bus naar Eskisehir en van daaruit naar Istanbul. Na een tocht van 8,5 uur zitten we in een hotelletje in Istanbul. Zaterdagochtend vroeg zijn we naar het consulaat vertrokken, enigzins trots en onwennig met mijn gekregen hoofddoek. Helaas is het consulaat dicht in het weekend en kunnen we maandag pas weer een poging ondernemen. We blijven dus weer even in Istanbul waar Rem en ik de tijd hebben om de ouden te worden en weer voldoende energie hebben om Lisette bij te houden ;-)
Vanochtend, maandag 4 mei, zijn we bij het consulaat geweest en morgen om 10.00 uur moeten we terugkomen. Hopelijk vertrekken we dan met een visum in onze zak zodat we onze tocht kunnen vervolgen!
Het gaat overigens erg goed met het fietsen, ik moet van Lisette ook nog even schrijven dat ze volgens haar nog niet gevallen is (mijn waarheid blijf ik u allen echter schuldig :-)).
We zijn nog steeds blij met alle berichten en nog niet van plan om thuis te komen! Ook al zijn de verhalen wat lang, we hopen dat ze blijven boeien! Tot een volgende keer maar weer!
Later nog meer over Turkije. Wil je op de hoogte blijven van onze tocht laat dan hier je emailadres achter! Dan laten we je weten als we een nieuw bericht hebben geplaatst.
Merhaba mooi en vriendelijk Turkije!!!Irianianvisa.com is een bureautje dat helpt met het verkrijgen van een autorisatiecode die je nodig hebt voor het aanvragen van een Iraans Visum. Met deze code hebben we geen uitnodigingsbrief vanuit Iran nodig voor een aanvraag wat het geheel makkelijker schijnt te maken. Begin april hebben we deze code aangevraagd voor het Iraanse consulaat in Istanbul en normaal gesproken duurt het 5 tot 10 werkdagen voordat je de code hebt. Met deze code kan je naar het consulaat en dan duurt het, mochten er geen problemen zijn, nog 1 tot 3 werkdagen voordat je het daadwerkelijke visum hebt. We hadden onze aanvraag voor de autoisatiecode zo gepland dat we het visum tijdens ons eerste bezoek in Istanbul konden afhalen. Onderweg gaat er echter maar weinig volgens planning...
Door het Iraans nieuwjaar en de bijhorende vakantieperiode van een maand hebben de autorisatiecode-/ visumaanvragen flink vertraging opgelopen (15 mei ipv 20 april). Het daadwerkelijke visum aanvragen tijdens ons eerste bezoek in Istanbul zou dus niet lukken. Door deze kleine omstandigheid hadden we in overleg met het bureautje een spoedprocedure (a 20 euro p.p.) aangevraagd en het consulaat van afhalen veranderd in Ankara. Zo zou het niet nodig zijn te wachten in Istanbul, in Ankara of terug te reizen naar Istanbul/ Ankara. We konden onze weg dus vervolgen richting Ankara!
Zo gezegd zo gedaan. Na enkele dagen in Istanbul rondgelopen te hebben konden we Lisette afhalen van het vliegveld en kriebelden de benen (en waren ze dusdanig stijf van het geslenter door de stad...) om verder te gaan.
Zondag 26 april stonden we om 8.30 met z'n 4-en bij de veerboot Istanbul-Yalova (inclusief Sander! Vanwege het prettige contact hebben we besloten enige tijd met elkaar op te fietsen). Dat is even iets anders dan met z'n twee! We zijn ineens een kleine groep en de aandacht van alle nieuwsgierigen wordt zo enigzins verdeelt over 4 personen.
Vanuit Yalova fietsten we over een aardig drukke weg langs de kust via Ciflikkoy en Tavsanialti richting het oosten. We hebben een eigen brede vluchtstrook en 2 aan 2 fietsen we al pratend met gespreksstof te over binnen no-time 25 km weg. Bij Altinova slaan we rechtsaf richting het meer Iznik Gölü welke we voor het eerst zien in Boyalica. Onderweg wordt ons meerdere malen thee aangeboden in de verschillende bergdorpjes. De gastvrijheid en nieuwsgierigheid van de mensen is zo warm en
vriendelijk dat we binnen
de kortste keren
een theetje in ons handen hebben met om ons heen allemaal nieuwsgierige
kinderen en
volwassenen die willen weten wie we zijn, waar we
vandaan komen en waar we naar toe gaan. De een is wat brutaler, de
ander meer verlegen maar allen lijken ze even betrouwbaar en oprecht.
Na enkele theetjes, foto's van de pas geslachte lammeren, en de koop van een traditionele Sucuk
(salamiworst) stappen we weer op de fiets en vervolgen we onze
weg. Van Sander hadden we al vele verhalen gehoord over de woeste honden in Turkije die hij al is tegengekomen, vandaag ondervindt Remco aan den lijve dat straathonden ook hem rauw zouden lusten (eerder hebben we vele zwerfhonden gezien maar allen waren ze rustig, bang of renden ze een stukje blaffend met ons mee zonder verdere dreiging). Luid blaffend, grommend en boventanden ontblootend is zo'n smerige hond van plan om Remco in zijn kuiten te bijten. Gelukkig komt hij er met de schrik vanaf. Wel moeten Lisette en Sander nog langs de straathond. Bewapend met Dazzer schiet Remco ze te hulp, gelukkig houdt de straathond zich alweer met andere veel belangrijkere zaken bezig (het achterna zitten van brommertjes). Als we dit vaker tegen gaan komen dan zal ons adrenalinepeil nog vaak gaan steigen! Liever niet...
Wij volgen de weg in druilerig weer verder langs het meer tot aan Iznik waar we langs een tentje rijden en wederom "Çay, Çay!?" (spreek uit: Tsjaij) horen. Nou, we lusten wel weer een bakkie! Na de thee wijst één van de mannen ons een groenstrook langs het meer waar we veilig kunnen kamperen. Aangezien dit onze (van Remco, Petra en Lisette) eerste echte wildplek is tijdens deze reis in een vreemd land, vinden we het enigzins spannend. De relativerende 50% regel van Sander doet echter wonderen:
"Er is altijd 50% kans dat iets wel of niet gebeurd. Stel je gaat wildkamperen dan is er 50% kans dat je gezien wordt, als je gezien wordt is er 50% kans dat ze naar je toe komen,als ze naar je toe komen is er 50% kans dat ze aan je tent kloppen, als ze aan je tent kloppen is er 50% kans dat ze verkeerde bedoelingen hebben, als ze verkeerde bedoelingen hebben is er 50% kans dat ze sterker zijn dan jij, als ze sterker zijn dan jij...... Neeeeee, daar geloven we natuurlijk helemaal niet in!!!"
De 3 tentjes bij elkaar voelen echter ook voldoende veilig en al snel zitten we heerlijk
met een zelfgemaakt maaltje van
het meer te genieten. Er lopen mensen langs en er rijden auto's. Gezien
zijn we dus zeker, 50% kans dat ze naar ons toekomen ;-) Allen
schijnen het overigens normaal te vinden, begroeten ons vriendelijk en
een enkeling is nieuwsgierig en trekt de 'stoute schoenen' aan om met
ons te praten. Oké 50% kans dat ze... Na een rustige maar niet geheel slapende nacht (het blijft toch spannend) pakken we onze spullen op om verder te gaan. Vanuit Iznik fietsen we direct richting het oosten langs Kaynarca en dan zuidoostelijk langs Osmaneli, Bayirkoy, Vezirhan en Pelitözu. Het is een fantastisch berglandschap maar wel een drukke route. Er is een stuk snelweg afgesloten vanwege bouwwerkzaamheden waardoor al het verkeer inclusief vrachtwagens en bussen dezelfde pas als wij overgaan. Als fietser is dit minder prettig en dat vinden de chauffeurs ook... Vanaf de mooie pas fietsen we opeens over een nieuwe snelweg waar we bij een bouwplaats wederom iemand zien zwaaien en "Çay, Çay!?" horen roepen. Het is al rond 18.00 uur dus een theetje zal er wel ingaan. We worden verwelkomd door de grote baas van de bouwplaats. Zij zijn verantwoordelijk voor de steen delving voor de ondergrond van de nieuw aan te leggen snelweg. De man heeft gestudeerd in Duitsland en spreekt perfect Duits. We zitten nog geen 5 minuten met thee of we krijgen een hele maaltijd voorgeschoteld, helemaal goed! Ze willen er niets voor terug en na een voldane maaltijd tussen de bouwvakkers gaan we verder op zoek naar een slaapplaats.
Niet veel verder zien we een heel mooi veldje wat beschut lijkt te liggen omdat het lager ligt dan de weg en ook het pad erheen lijkt goed begaanbaar. Met z'n vieren roetsen we snel omlaag als er even geen verkeer langskomt. Het blijkt een grote illusie. Het roetsen stokt al na 20 meter, Sander vliegt bijna van zijn fiets en Remco belandt in de berm. We staan hartstikke vast vanwege de klevende klei. De banden, velgen, spatborden en remmen zitten onder de klei en de fietsen kunnen niet meer voor of achteruit. Deze 5 minuten hebben ons ruim een uur gekost om de fietsen weer in beweging te krijgen, schoon te maken en naar boven te sjouwen, we zoeken wel een andere plek!
Deze plek vinden we enkele kilometers voor Bilecik in het donker rond 20.30 uur op een groenstrook bij een benzinepomp. Eén voordeel, we hebben 24 uur per dag bewaking en een hurktoilet!
De volgende ochtend worden we gewekt door een ouder echtpaar, die naast de benzinepomp wonen, met een Turks ontbijt van thee, brood, olijven, witte kaas en heerlijke zelfgemaakte jam. Wat een service bij de pomp! Wederom worden we verrast door de gastvrijheid en het onbaatzuchtige geven van mensen. Dit doet goed en ontroerd. Aan de mooie ogen van de Turkse, gesluierde oudere vrouw zie je dat ze ons van alles wil vragen. We komen door het taalverschil niet verder dan burgelijke staat, kinderen en leeftijden. Zo jammer dat we de Turkse taal niet machtig zijn!
Remco heeft al enkele dagen last van maagzuur en vandaag neemt hij helaas geen deel aan dit overheerlijke ontbijt. Zijn darmen leiden een eigen leven, hij voelt zich ziek en heeft geen energie in het lijf. We besluiten daarom niet veel verder te fietsen maar even rust te nemen zodat we later weer verder kunnen fietsen.
Die ochtend nemen we op de parkeerplaats van de pomp uitgebreid de tijd voor het uitstallen en schoonmaken van fietsen en verdere bepakking. In Bilecik vragen we naar een goedkoop hotel of een plek voor onze tent mét toilet. Binnen de kortste keren staat er 10 man om ons heen en de ene weet het beter te vertellen dan de ander. Uiteindelijk zegt een jongen een camping te weten en we fietsen met hem mee. De 'camping' blijkt een park op een berg te zijn om te picknicken en thee te drinken. Een andere jongen die er werkt zegt dat we toestemming nodig hebben van de burgemeester om onze tent op te mogen zetten. Toevallig komen er 2 politiemannen aan en Sander gaat met hen mee in de auto naar het dorp om toestemming te vragen.
Uiteindelijk
komt hij achterop de motor met een politieman terug en is de toestemming binnen. We drinken thee en cola met de
politiemannen, ontmoeten de eigenaar en enkele andere hoge ambtenaren
die die fietsers ook even een handje willen geven. Wij maken foto's van de politiemannen en de politiemmannen dirigeren iemand om van ons allen een foto te nemen met het fototoestel wat uit de binnenzak tevoorschijn komt. Dit heeft als resultaat dat we op de site van de politie van Bilicek komen te staan (www.bilecik.pol.tr). Heel grappig om te zien hoe dat hier alemaal gaat!
Door enkele mannen worden we vandaag flink gewaarschuwd voor het terreur vanaf Erzurum, in het Oosten van het land. Anderen zeggen juist weer dat het meevalt en je er als toerist best doorheen kan fietsen. Afgelopen dagen scheen er in het Azië gedeelte van Istanbul een aanslag geweest te zijn (schieten op politie door ...?) Mochten er mensen zijn die meer informatie hebben of als jullie in Nederland wat horen dan horen we dit graag! Alhoewel we denken ook dat we ons door de bevolking het beste kunnen laten informeren en het duurt nog even voor we er zijn!
Vandaag gaat het Remco na een lange nacht gelukkig weer wat beter en we fietsen verder langs een 'gele' weg. De buikloop heeft Rem wel zijn reserves gekost en we fietsen ontspannen met elkaar op. We worden gewaarschuwd voor de bergen en de mensen lijken ons zelfs enigzins voor gek te verklaren: "Je moet over de snelweg, de vluchtstrook is breed genoeg voor de fiets en je ontwijkt de bergen!". Dat we juist in die bergen willen fietsen lijkt onbegrijpelijk. Al met al fietsen we vandaag door werkelijk prachtige bergen. Vanuit Bilecik nemen we de bergweg naar Sogüt en zo belanden we uiteindelijk rond 16.00 uur in Inhisar. We zoeken op tijd een slaapplek, Remco is nog niet echt de oude en ook ik voel me de gehele dag al misselijk. Sander en Lisette daarentegen zijn kiplekker maar vinden het geen probleem bijtijds te stoppen.
Bij de politiepost vragen we naar een kampeerplek en we mogen bij de politieman in de tuin. Meerdere agenten komen even kijken, de hoge baas van het district komt ons de hand schudden en we krijgen van hem een krop biologische sla. Sander leert de plaatselijke kindertjes hoe ze moeten boksen en van de politieman zijn vrouw krijgen we thee en koekjes.
Zodra de tent staat duik ik in mijn slaapzak, alles doet zeer...
's Avonds worden we uitgenodigd door een buurman, omdat ik nog niet lekker ben gaan alleen Sander en Lisette erheen. Even later roept de politieman ons, we vinden dat we nu geen 'nee' kunnen zeggen door de vriendelijkheid van onze gastheer en besluiten even mee naar zijn woning te gaan. Via 'google translation' praten we over van alles en nog wat. Nadat ik vertel dat ik in Nederland met mensen met een handicap werk vertelt hij over zijn broer die op 12jarige leeftijd een hersenvliesonsteking heeft gehad en er een flinke verstandelijke en lichamelijke beperking aan over heeft gehouden. Als we vertellen dat mijn oudste zus een verstandelijke beperking heeft voelt het als een herkenning en een bijzondere band. Gek om te voelen dat eenheid in 2 totaal verschillende culturen ineens zo sterk kan zijn. Na onze verhalen over de zorg in Nederland, in Turkije en in Frankrijk waar zijn broer met zijn ouders woont praten we over de Islam, het Cristendom, politiek, Irak en Amerika. Erg bijzonder om via google translation over zulke indringende onderwerpen te praten!
Aan het einde van de avond vraag ik aan Abdullah (31) zijn vrouw (25) of ze me kan laten zien hoe ik een hoofddoek op moet doen. Abdullah en zijn vrouw moeten er erg om lachen en we gaan naar de kamer die ze gebruiken om te bidden. Ze haalt uit een plastic tas een mooie zelfgemaakte hoofddoek en doet hem me op. We lachen, strooien met complimenten en Abdullah maakt foto's, de foto's zijn te zien op faceboek ;-). Als we weggaan geeft ze me de doek cadeau. Het ontroerd me en ik neem hem dankbaar aan.
Donderdag 30 april wordt ik misselijk wakker. Niet lekker, geen trek in eten, toch maar proberen te fietsen. Het landschap is volgens Remco, Sander en Lisette erg mooi maar het kan me niet zoveel schelen. Na 20 kilometer berg op en af lukt het niet meer. Geen energie in het lijf omdat ik niet heb gegeten en een gekke buik. Het smerige toilet van de benzinepomp bereik ik te laat en het besef is daar: "Na Remco ben nu ik aan de beurt". Remco en Sander weten in Mihalgazi via de Jandarmerie en de politie een busje te regelen die mij 5 km bergopwaarts naar een appartementje brengt. Mijn
fiets wordt met
tegenzin van mijn kant gereden door een andere jongen. Maar wat kan ik
tegen deze behulpzaamheid inbrengen!? Balen, balen, balen, we
fietsen net lekker met z'n 4-en en dan heeft eerst Remco het te pakken
en nu ik. Ik kan in Nederland al slecht ziek zijn maar dit slaat alles.
Boos op mijn lijf en op mijn afweersysteem: Ik behoorde tot voor kort
bij de gelukkigen die hoegenaamd nooit ziek zijn, nu voor het eerst in
mijn herinnering een oncontroleerbare diaree... Oké, relativerend weet ik ook wel dat
dit bij de reis hoort, toch is het verrukte vervelend, om het netjes uit
te drukken! Eenmaal bij het appartement geef ik me er enigzins aan
over en laat ik me vertroetelen door Remco.De volgende dag kan ik nog niet verder. Ik heb enkele dagen niet gegeten en mijn lijf is leeg en moe. Ook Remco is nog niet helemaal de oude dus hij vind het prima om even niet te fietsen. Sander besluit door te gaan, hij wil profiteren van zijn fitte lijf op dit moment. Het besef van het nodig hebben van een fit lijf om de reis te maken die wij maken wordt nu extra groot!
We nemen afscheid van Sander, met enige moeite, ik vebaas me steeds meer over het feit dat je zo snel aan iemand kan wennen en hechten! Sander, bedankt voor de fijne dagen, je superrelaxe en positieve houding, je relativerende 50% regel, je gezelligheid en ons goede contact, we gaan je missen! Het is voor ons overigens zeker geen afscheid, als we elkaar onderweg niet nogmaals tegenkomen dan zeker in Nederland!
Via de email hebben we in de afgelopen dagen te horen gekregen dat ons een autorisatiecode is toegekend voor de visumaanvraag van Iran en dat we onze aanvraag kunnen vervolgen in Istanbul. Zoals bovenstaand omschreven hadden we gevraagd naar Ankera maar ze zijn het vergeten te veranderen... Op dit moment van consulaat veranderen levert waarschijnlijk alleen maar problemen op, aldus Iranianvisa.com, dus we gaan terug naar Istanbul...!
We zoeken een plek voor onze fietsen en in Mihalgazi worden we wederom geholpen door de politie. Dit keer nodigt politieman Idris ons uit voor thee en koffie. Onze fietsen mogen bij hem staan als we binnen 3 maanden maar weer terug zijn want dan gaat hij verhuizen. Zelf hopen we dat het oponthoud niet langer dan een week zal duren.
Met Idris bezoeken we de moskee in Mihalgazi en we kunnen hem alles vragen over de Islam, de namas (het bidden) en de soortgelijke rozenkrans die vele mannen op straat in hun handen dragen. Ook in deze moskee hangen van die kettingen. Idris vertelt dat ze bestaan uit 3 x 33 kralen (of sommige alleen uit 33), bij iedere serie van 33 kralen hoort een zin die men opzegt als extra of als iemand de namas niet kan doen. Na een bezoek aan het Topkapi paleis in Istanbul over de geschiedenis van de Islam, de verhalen van Idris en mijn eigen summiere kennis over ons eigen Christendom besef ik mij steeds meer dat de wortels van beide geloven dezelfde zijn.
Met een knipoog steekt Idris bij ons alle 3 een ketting in de zak, "Sssstttt, niets zeggen". Na een lachbui vertelt hij dat hij de Immam zal zeggen dat hij er 3 heeft weggegeven en hij 3 nieuwe voor de moskee zal kopen. Hahaha, legitieme diefstal door een agent zelf!
Vanuit Mihalgazi nemen we de bus naar Eskisehir en van daaruit naar Istanbul. Na een tocht van 8,5 uur zitten we in een hotelletje in Istanbul. Zaterdagochtend vroeg zijn we naar het consulaat vertrokken, enigzins trots en onwennig met mijn gekregen hoofddoek. Helaas is het consulaat dicht in het weekend en kunnen we maandag pas weer een poging ondernemen. We blijven dus weer even in Istanbul waar Rem en ik de tijd hebben om de ouden te worden en weer voldoende energie hebben om Lisette bij te houden ;-)
Vanochtend, maandag 4 mei, zijn we bij het consulaat geweest en morgen om 10.00 uur moeten we terugkomen. Hopelijk vertrekken we dan met een visum in onze zak zodat we onze tocht kunnen vervolgen!
Het gaat overigens erg goed met het fietsen, ik moet van Lisette ook nog even schrijven dat ze volgens haar nog niet gevallen is (mijn waarheid blijf ik u allen echter schuldig :-)).
We zijn nog steeds blij met alle berichten en nog niet van plan om thuis te komen! Ook al zijn de verhalen wat lang, we hopen dat ze blijven boeien! Tot een volgende keer maar weer!
Later nog meer over Turkije. Wil je op de hoogte blijven van onze tocht laat dan hier je emailadres achter! Dan laten we je weten als we een nieuw bericht hebben geplaatst.
23 april 2009
Vanaf
de grens Griekenland-Turkije fietsen we naar de eerste grote stad
Edirne.
Edirne is de vroegere hoofdstad van het Ottomaanse rijk met 136.000
inwoners. Het
krioelt er van de mensen, drukte, straatventers, muziek,
theehuisjes, moskeeën, kerken, winkels, winkels, winkels. We vinden een
internetcafé om het telefoonnummer te achterhalen van de warmshowers
waarmee we hier hebben afgesproken. Remco gaat naar binnen en ik
ga op straat zitten op en
stoepje bij de bepakte fietsen. Vrijwel meteen komt er een oudere man
met een
stoel naar me toe, daar moet ik op gaan zitten en nog geen vijf minuten
later krijg ik van een jongere man een glaasje thee. Zo, mijn eerste
theetje in Turkije achter de kiezen, er zullen er nog vele volgen...!
Onze warme
douche lopen we door miscommunicatie mis en fietsen verder
naar een lege camping 10 km verderop bij een Turkse
Duitssprekende vrouw met een Nederlandse man, die momenteel in
Frankfurt
werkt, en 6 kinderen. We besluiten hier een rustdag te nemen om Edirne
nogmaals te bezoeken, de verdere route naar Istanbul uit te stippelen
en de benen wat rust te gunnen.
In Edirne bezoek ik voor het eerst een Moskee. Net als de 'roep' vond ik dit ook vrij indrukwekkend. Het begint al met de hoofddoek wat voor mij nog wat onwennig aanvoelt. Dan naar binnen... In enorme indrukwekkende kerken weet ik soms niet hoe ik me moet gedragen maar in deze Moskee weet ik helemaal niet goed wat te doen. Wat onwennig loop ik naar binnen en kijk ik om me heen. Het is een mooie Moskee, veel Mozaďk op de muren en het plafond. In de tweede moskee voel ik me al wat meer op mijn gemak. Hetgeen me het meeste opvalt is de rust. Een fijne rust, er ligt tapijt op de grond en daar kan je rustig op gaan zitten. Je ziet en hoort mensen zacht met elkaar praten of mensen zitten alleen of met enkelen stil op de grond. De Moskee is ruim en deze ruimte voelt prettig, niet dreigend zoals ik me had voorgesteld. In deze tweede Moskee zijn we er tijdens het gebed van 17.02 (dit veranderd dagelijks). De Imam zingt en de mensen doen hun gebed. Ik wil het niet zeggen maar het is best grappig ook om al die mannen tegelijkertijd te zien buigen, knielen en hun hoofd de grond te zien aanraken. En dit meerdere malen achter elkaar. Het laat een enorm respect zien voor hun geloof en het heeft naast het geloof een lichamelijke functie. De mensen doen dit 5x per dag wat het lichaam soepel houdt. Ook wassen ze vooraf hun voeten (en ook het gezicht?) wat uit hygiënisch oogpunt natuurlijk helemaal prima is! Na dit als toerist aanschouwt te hebben fietsen we terug in een gigantische onweersbui die de hemel doet kraken.
Vanuit Edirne fietsen we verder over de D100/ E80 via Havsa naar Babaeski. Enkele kilometers na Babaeski slaan we rechtsaf en bij Hayrabolu slaan we linksaf om via kleine dorpjes als Köy en Ortaca Tekirdag aan de zee van Marmaris te bereiken. De gehele dag ontmoeten we vriendelijke mensen die bij vragen zeer behulpzaam zijn. Soms iets te behulpzaam wat we vriendelijk en respectvol proberen af te wijzen, dit blijkt niet altijd makkelijk! Zo stopt een vrachtwagen voor ons en biedt ons een lift aan, onbegrijpelijk voor hem dat we toch echt willen fietsen en helpt een man in een restaurant ons als ware hij de ober. Dat we zelf willen klungelen met de taal en met de daadwerkelijke ober is onbespreekbaar. Ach, we proberen er aan te wennen en ons niet iets aan te laten bieden/ smeren wat we echt niet willen! De vriendelijkheid die we proberen te behouden verandert zodoende af en toe in een negeren wat, zo blijkt, beter helpt dan een simpel 'nee' of op z'n Turks 'hayir' (met een Turkse i die niet op dit toetsenbord staat...). Maar deze vriendelijkheid hebben we 1000maal liever dan een afhoudende houding van de bevolking!
Vanuit Tekirdag volgen we de weg langs de zee van Marmaris richting Istanbul. 's Avonds slaan we onze tent op in Semizkum. We fietsen de gehele dag langs een zeer drukke vierbaansweg op de vluchtstrook. We zitten al in Istanbul maar het centrum is nog zo'n 90 km verder... Istanbul is een gigantische stad met volgens de één 15 miljoen mensen, volgens een ander 16 miljoen en volgens de derde 17 miljoen. Volgens Wikipedia heeft Istanbul 12,5 miljoen geregistreerde inwoners en 6 miljoen niet geregistreerde. Ze hebben dus allemaal wel een beetje gelijk... Op de camping zoeken we een grove ijzervijl of een slijptol. Mijn fiets moet onder bij de as wat bijgeslepen worden zodat mijn trapas niet steeds losgaat. Na wat navraag hebben we een slijptol gevonden en 5 mannen en een vrouw die allemaal willen weten wat er aan de hand is en allemaal hun eigen idee en mening hebben. Uiteindelijk staan we met z'n allen om mijn op de kop staande fiets. We hebben de as losgedraait en na hevige discussies en gepraat kan het slijpen beginnen. Omdat we niet de hele trapas eruit kunnen halen (we hebben bijna al het gereedschap mee wat je je kan bedenken behalve een crankentrekker om het geheel los te maken) lukt het maar half omdat de man die slijpt bang is uit te schieten en meer kapot te maken (en ik ben er eerlijk gezegd ook een beetje bang voor..). Het is prettig dat hij zo voorzichtig is en we denken dat het enigzins geholpen heeft voor onze rit naar Istanbul waar we wel een fietsenmaker zullen opzoeken! Dit moeten we zowiezo want er zit speling op Remco zijn as. We denken dat hij kapot is en het lijkt ons beter er een specialist naar te laten kijken. Zonodig kunnen we het in Istanbul laten vervangen/ repareren. Ook hier is een crankentrekker en toebehoren voor nodig wat we niet bij ons hebben... Vervelend dat dit gebeurd maar goed dat het voor Istanbul gebeurt, hier kunnen we waarschiijnlijk alles wel krijgen én laten maken.
De volgende dag hebben we een heerlijke lome zondagochtend in het Turkse zonnetje. Vandaag hebben we geen haast en we hoeven niet zo ver. Na ongeveer 55 km hebben we een adresje via Warmshowers dus da's helemaal goed! We vervolgen de drukke weg die steeds drukker wordt naarmate we Istanbul naderen. Het is af en toe net 'freewheelen' op de A10 maar erger. Alles rijdt door elkaar, busjes stoppen voor ons neus of vertrekken als we er net naast zitten. Auto's snijden ons af en toeteren om wat voor reden dan ook. Soms zwaaien ze, soms lachen ze, soms roepen ze dingen uit het raam en soms kijken ze boos. Als we op de weg rijden is het nog enigzis te overzien maar als we even stil staan om weer op adem te komen dan lijkt het alsof we ons leven moe zijn om hier te gaan fietsen. Wat een chaos!!! Tussendoor komen we Ronny tegen. Een Amerikaan die net als ons de wereld over fietst. Hij rijdt richting het westen, stopt, klimt over de midden vangrail en geeft ons uitbundig een hand. Na onze reizen en plannen uitgewisseld te hebben gaan we ieder weer ons eigen weg door de verkeerschaos. In stadsdeel Avcilar zijn we bij de flat beland waar we moeten zijn. Ramce is nog niet thuis en we wachten achter de flat op hem in een pas aangelegd park. Ondanks het feit dat het gras nog moet groeien liggen overal kleedjes waar mensen uit de stad barbequen en picknicken. We worden vrijwel direct uitgenodigd door een Turkse familie om er bij te komen zitten. Dit slaan we niet af want trek hebben we wel! Met handen en voeten maken we ons verstaanbaar. Een lieve gastvrije familie die we dankbaar zijn voor de heerlijke maaltijd!!!
Ook door Ramce zijn we gastvrij ontvangen in zijn kleine flat. We zijn twee nachten bij hem gebleven en de dag zijn we samen met hem met het openbaar vervoer naar het centrum gegaan op zoek naar een goede fietsenmaker. Het centrum ligt nog op 45 minuten met het openbaar vervoer. Op zoek naar de juiste fietsenmaker bezoeken we een moskee en gaan we met de boot van het Europa deel naar het Azië deel. Hier zit Deltabisiklet, de grootste zaak in Istanbul/ Turkije. We maken voor woensdag een afspraak om met de fietsen te komen zodat ze kunnen kijken of ze het kunnen maken, hopelijk gaat het lukken!! Een andere klant neemt ons met zijn auto weer mee naar het Europa deel over de Bosporusbrug. Leuk om zo van het Europa deel naar het Azië deel en weer terug te reizen met boot en auto! We hebben zo al even aan Azië mogen 'ruiken' ;-)
Eergister, dinsdag 21 april, zijn we aangekomen bij Tülay en Tülun in stadsdeel Bakirköy. Tülay en Tülun zijn de zussen van Türgay, de oud-collega van Remco. Het zijn lieve mensen waar we gelijk al veel lol mee hadden en die goed voor ons zorgen. De gastvrijheid is hier zo groot dat we zelfs tot en met zondag mogen blijven. We zijn inmiddels bij de fietsenmaker geweest. Mijn fiets hebben ze verder uitgeveild en lijkt nu goed te zijn. Remco's as kan volgens de fietsenmaker nog duizenden kilomters mee dus dat wordt een zorg voor later. Al met al is hij een dik uur met ons en onze fetsen bezig geweest. Toen we onze portemonnee trokken was er geen discussie mogelijk over een eventuele betaling. We kregen een kop koffie en de vraag de groeten te doen aan zijn broer die in Ankara een fietsenzaak heeft... Wat een service en wat een gastvrijheid! We merken duidelijk dat we hier nog niet helemaal aan gewend zijn!
Bij de fietsenzaak hadden we afgesproken met Sander uit Breda. Hij heeft ook enige fietsprobleempjes en hij krijgt dezelfde behandeling. Sander is eind februari vertrokken vanuit Zadar, Kroatië en we vervolgen vanaf Istanbul enigzins dezelfde route. De verdere, regenachtige middag, zitten we bij een eettentje om alle verhalen van de afgelopen tijd en de dromen over de komende tijd uit te wisselen. Leuke relaxte middag gehad in het drukke Istanbul!
We blijven nog in Istanbul tot zondag 26 april. Zaterdag komt Lisette, de zus van Remco, om 3 weken met ons mee te fietsen. We kijken hier erg naar uit!
We hopen dat in Nederland alles goed gaat en dat ook daar de lente zich al laat zien. Bedankt voor alle donaties die nog steeds binnenkomen en voor de lieve berichten in ons gastenboek, via de mail of de sms. We vinden het erg leuk dat er zoveel mensen met ons meeleven en onze verhalen met plezier lezen!
In Edirne bezoek ik voor het eerst een Moskee. Net als de 'roep' vond ik dit ook vrij indrukwekkend. Het begint al met de hoofddoek wat voor mij nog wat onwennig aanvoelt. Dan naar binnen... In enorme indrukwekkende kerken weet ik soms niet hoe ik me moet gedragen maar in deze Moskee weet ik helemaal niet goed wat te doen. Wat onwennig loop ik naar binnen en kijk ik om me heen. Het is een mooie Moskee, veel Mozaďk op de muren en het plafond. In de tweede moskee voel ik me al wat meer op mijn gemak. Hetgeen me het meeste opvalt is de rust. Een fijne rust, er ligt tapijt op de grond en daar kan je rustig op gaan zitten. Je ziet en hoort mensen zacht met elkaar praten of mensen zitten alleen of met enkelen stil op de grond. De Moskee is ruim en deze ruimte voelt prettig, niet dreigend zoals ik me had voorgesteld. In deze tweede Moskee zijn we er tijdens het gebed van 17.02 (dit veranderd dagelijks). De Imam zingt en de mensen doen hun gebed. Ik wil het niet zeggen maar het is best grappig ook om al die mannen tegelijkertijd te zien buigen, knielen en hun hoofd de grond te zien aanraken. En dit meerdere malen achter elkaar. Het laat een enorm respect zien voor hun geloof en het heeft naast het geloof een lichamelijke functie. De mensen doen dit 5x per dag wat het lichaam soepel houdt. Ook wassen ze vooraf hun voeten (en ook het gezicht?) wat uit hygiënisch oogpunt natuurlijk helemaal prima is! Na dit als toerist aanschouwt te hebben fietsen we terug in een gigantische onweersbui die de hemel doet kraken.
Vanuit Edirne fietsen we verder over de D100/ E80 via Havsa naar Babaeski. Enkele kilometers na Babaeski slaan we rechtsaf en bij Hayrabolu slaan we linksaf om via kleine dorpjes als Köy en Ortaca Tekirdag aan de zee van Marmaris te bereiken. De gehele dag ontmoeten we vriendelijke mensen die bij vragen zeer behulpzaam zijn. Soms iets te behulpzaam wat we vriendelijk en respectvol proberen af te wijzen, dit blijkt niet altijd makkelijk! Zo stopt een vrachtwagen voor ons en biedt ons een lift aan, onbegrijpelijk voor hem dat we toch echt willen fietsen en helpt een man in een restaurant ons als ware hij de ober. Dat we zelf willen klungelen met de taal en met de daadwerkelijke ober is onbespreekbaar. Ach, we proberen er aan te wennen en ons niet iets aan te laten bieden/ smeren wat we echt niet willen! De vriendelijkheid die we proberen te behouden verandert zodoende af en toe in een negeren wat, zo blijkt, beter helpt dan een simpel 'nee' of op z'n Turks 'hayir' (met een Turkse i die niet op dit toetsenbord staat...). Maar deze vriendelijkheid hebben we 1000maal liever dan een afhoudende houding van de bevolking!
Vanuit Tekirdag volgen we de weg langs de zee van Marmaris richting Istanbul. 's Avonds slaan we onze tent op in Semizkum. We fietsen de gehele dag langs een zeer drukke vierbaansweg op de vluchtstrook. We zitten al in Istanbul maar het centrum is nog zo'n 90 km verder... Istanbul is een gigantische stad met volgens de één 15 miljoen mensen, volgens een ander 16 miljoen en volgens de derde 17 miljoen. Volgens Wikipedia heeft Istanbul 12,5 miljoen geregistreerde inwoners en 6 miljoen niet geregistreerde. Ze hebben dus allemaal wel een beetje gelijk... Op de camping zoeken we een grove ijzervijl of een slijptol. Mijn fiets moet onder bij de as wat bijgeslepen worden zodat mijn trapas niet steeds losgaat. Na wat navraag hebben we een slijptol gevonden en 5 mannen en een vrouw die allemaal willen weten wat er aan de hand is en allemaal hun eigen idee en mening hebben. Uiteindelijk staan we met z'n allen om mijn op de kop staande fiets. We hebben de as losgedraait en na hevige discussies en gepraat kan het slijpen beginnen. Omdat we niet de hele trapas eruit kunnen halen (we hebben bijna al het gereedschap mee wat je je kan bedenken behalve een crankentrekker om het geheel los te maken) lukt het maar half omdat de man die slijpt bang is uit te schieten en meer kapot te maken (en ik ben er eerlijk gezegd ook een beetje bang voor..). Het is prettig dat hij zo voorzichtig is en we denken dat het enigzins geholpen heeft voor onze rit naar Istanbul waar we wel een fietsenmaker zullen opzoeken! Dit moeten we zowiezo want er zit speling op Remco zijn as. We denken dat hij kapot is en het lijkt ons beter er een specialist naar te laten kijken. Zonodig kunnen we het in Istanbul laten vervangen/ repareren. Ook hier is een crankentrekker en toebehoren voor nodig wat we niet bij ons hebben... Vervelend dat dit gebeurd maar goed dat het voor Istanbul gebeurt, hier kunnen we waarschiijnlijk alles wel krijgen én laten maken.
De volgende dag hebben we een heerlijke lome zondagochtend in het Turkse zonnetje. Vandaag hebben we geen haast en we hoeven niet zo ver. Na ongeveer 55 km hebben we een adresje via Warmshowers dus da's helemaal goed! We vervolgen de drukke weg die steeds drukker wordt naarmate we Istanbul naderen. Het is af en toe net 'freewheelen' op de A10 maar erger. Alles rijdt door elkaar, busjes stoppen voor ons neus of vertrekken als we er net naast zitten. Auto's snijden ons af en toeteren om wat voor reden dan ook. Soms zwaaien ze, soms lachen ze, soms roepen ze dingen uit het raam en soms kijken ze boos. Als we op de weg rijden is het nog enigzis te overzien maar als we even stil staan om weer op adem te komen dan lijkt het alsof we ons leven moe zijn om hier te gaan fietsen. Wat een chaos!!! Tussendoor komen we Ronny tegen. Een Amerikaan die net als ons de wereld over fietst. Hij rijdt richting het westen, stopt, klimt over de midden vangrail en geeft ons uitbundig een hand. Na onze reizen en plannen uitgewisseld te hebben gaan we ieder weer ons eigen weg door de verkeerschaos. In stadsdeel Avcilar zijn we bij de flat beland waar we moeten zijn. Ramce is nog niet thuis en we wachten achter de flat op hem in een pas aangelegd park. Ondanks het feit dat het gras nog moet groeien liggen overal kleedjes waar mensen uit de stad barbequen en picknicken. We worden vrijwel direct uitgenodigd door een Turkse familie om er bij te komen zitten. Dit slaan we niet af want trek hebben we wel! Met handen en voeten maken we ons verstaanbaar. Een lieve gastvrije familie die we dankbaar zijn voor de heerlijke maaltijd!!!
Ook door Ramce zijn we gastvrij ontvangen in zijn kleine flat. We zijn twee nachten bij hem gebleven en de dag zijn we samen met hem met het openbaar vervoer naar het centrum gegaan op zoek naar een goede fietsenmaker. Het centrum ligt nog op 45 minuten met het openbaar vervoer. Op zoek naar de juiste fietsenmaker bezoeken we een moskee en gaan we met de boot van het Europa deel naar het Azië deel. Hier zit Deltabisiklet, de grootste zaak in Istanbul/ Turkije. We maken voor woensdag een afspraak om met de fietsen te komen zodat ze kunnen kijken of ze het kunnen maken, hopelijk gaat het lukken!! Een andere klant neemt ons met zijn auto weer mee naar het Europa deel over de Bosporusbrug. Leuk om zo van het Europa deel naar het Azië deel en weer terug te reizen met boot en auto! We hebben zo al even aan Azië mogen 'ruiken' ;-)
Eergister, dinsdag 21 april, zijn we aangekomen bij Tülay en Tülun in stadsdeel Bakirköy. Tülay en Tülun zijn de zussen van Türgay, de oud-collega van Remco. Het zijn lieve mensen waar we gelijk al veel lol mee hadden en die goed voor ons zorgen. De gastvrijheid is hier zo groot dat we zelfs tot en met zondag mogen blijven. We zijn inmiddels bij de fietsenmaker geweest. Mijn fiets hebben ze verder uitgeveild en lijkt nu goed te zijn. Remco's as kan volgens de fietsenmaker nog duizenden kilomters mee dus dat wordt een zorg voor later. Al met al is hij een dik uur met ons en onze fetsen bezig geweest. Toen we onze portemonnee trokken was er geen discussie mogelijk over een eventuele betaling. We kregen een kop koffie en de vraag de groeten te doen aan zijn broer die in Ankara een fietsenzaak heeft... Wat een service en wat een gastvrijheid! We merken duidelijk dat we hier nog niet helemaal aan gewend zijn!
Bij de fietsenzaak hadden we afgesproken met Sander uit Breda. Hij heeft ook enige fietsprobleempjes en hij krijgt dezelfde behandeling. Sander is eind februari vertrokken vanuit Zadar, Kroatië en we vervolgen vanaf Istanbul enigzins dezelfde route. De verdere, regenachtige middag, zitten we bij een eettentje om alle verhalen van de afgelopen tijd en de dromen over de komende tijd uit te wisselen. Leuke relaxte middag gehad in het drukke Istanbul!
We blijven nog in Istanbul tot zondag 26 april. Zaterdag komt Lisette, de zus van Remco, om 3 weken met ons mee te fietsen. We kijken hier erg naar uit!
We hopen dat in Nederland alles goed gaat en dat ook daar de lente zich al laat zien. Bedankt voor alle donaties die nog steeds binnenkomen en voor de lieve berichten in ons gastenboek, via de mail of de sms. We vinden het erg leuk dat er zoveel mensen met ons meeleven en onze verhalen met plezier lezen!
